The Walkmen’s Bows + Arrows 10 jaar oud

Een paar maanden nadat The Walkmen aankondigde om voor onbepaalde tijd uit elkaar te gaan viert Bows + Arrows haar tiende verjaardag. Met deze plaat, en vooral single “The Rat”, brak The Walkmen door naar een groter publiek en werd het één van de toonaangevende New Yorkse indiebands.

The Walkmen werd in 2000 gevormd door voormalige leden van de bands Jonathan Fire*Eater en The Recoys. De bandleden verlieten daarop hun geboorteplaats Washington om zich te vestigen in de wijk Harlem in New York. Hier werden zij een onderdeel van de bloeiende rockscene, die met bands als The Strokes aan het begin van de jaren ’00 een nieuwe impuls had gekregen. Debuut Everyone Who Pretended to Like Me is Gone werd goed ontvangen, maar mistte scherpte en focus.

Bows + Arrows had deze focus wel, vanaf opener “What’s In It For Me” werd duidelijk dat The Walkmen gegroeid was als band, en goed had geluisterd naar befaamde New Yorkse voorgangers als The Velvet Underground en The Strokes. Waar de band van zanger Hamilton Leithauser op latere albums meer kiest voor rijk uitgesponnen melodieën is Bows + Arrows scherper en rauwer. “Little House Of Savages”, “My Old Man” en “Thinking Of A Dream I Had” behoren tot de felste nummers uit hun oeuvre, terwijl “138th Street” en vooral “Hang On, Siobhan” laten horen dat The Walkmen ook toen al gas terug konden nemen voor meer diepgang.

Dan is er nog “The Rat”, hun beste nummer en favoriet bij liveshows. “The Rat” knalt er vanaf de eerste toon in en neemt de luisteraar mee op een vierenhalve minuut durende sprint door New York. In dit nummer komt alle energie en angst naar buiten die Leithauser in zich had als jonge twintiger in de grote stad. Het verhaalt over vervreemding, verloren liefde en ouder worden: “When I used to go out I’d know everyone I saw/Now I go out alone if I go out at all.”

The Walkmen zouden nooit meer zo scherp worden als op Bows+Arrows, al zijn You & Me, Lisbon en Heaven ook zeker goede platen. Of Heaven ooit nog een opvolger krijgt is afwachten, de bandleden zijn inmiddels uitgewaaierd naar verschillende soloprojecten en ‘extreme hiatuses’ hebben in de muziekwereld meestal geen happy ending.

facebook share facebook share

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>