Jubileum: ‘Silent Alarm’ van Bloc Pary is tien jaar oud

Het eerste wat mij altijd opvalt als ik Silent Alarm van Bloc Party op zet is de hoesafbeelding. Het wit van de sneeuw en de lucht, en de bomen in de verte, stralen een zekere afstandelijkheid en kou uit, terwijl de plaat over het algemeen vrij warm en organisch aanvoelt.

Silent Alarm is dit weekend alweer tien jaar oud, 14 februari 2005 kwam hij uit. Middenin een flinke indierock revival, Interpol, The Libertines en The Strokes waren al even bezig, terwijl bands als The Killers en Arctic Monkeys ook rond die tijd debuteerden, was daar opeen het jachtige debuut van de band van Kele Okereke, Russell Lissack, Gordon Moakes en geheim wapen Matt Tong. Geheim wapen inderdaad, want Bloc Party werd pas Bloc Party nadat drummer Tong bij de band kwam en een flinke stempel drukte op het geluid.

Luister bijvoorbeeld maar eens naar opener ‘Like Eating Glass’ of de moderne indieklassieker ‘Banquet’ (geen alternatieve dansavond is compleet zonder dit nummer) die veel minder indruk zouden hebben gemaakt door de percussie. Met Tong als drijvende kracht kreeg zanger/songschrijver Kele Okereke pas echt de ruimte om zijn ding te doen en een aantal grote, politieke thema’s aan te snijden. ‘Pioneers’ en ‘Price Of Gas’ verhalen bijvoorbeeld over de grote sociale onderstromen in het Engeland van tien jaar geleden, terwijl ‘Positive Tension’ focust op de verveling onder de jongere generatie.

Silent Alarm is echter ook een persoonlijke plaat. Het “Red pill/Blue pill/Milk of amnesia” in ‘She’s Hearing Voices’ gaat bijvoorbeeld over de medicijnen die een schizofrene vriendin van Okereke moest nemen en ‘This Modern Love’ is met zijn bijna perfecte climax een groots liefdesnummer, waarin Okereke aangeeft dat hij er eigenlijk niet tegen kan (“This modern love breaks me”) maar dat hij er ook niet mee wil stoppen (“Do you wanna come over and kill some time?/Throw your arms around me”).

Silent Alarm heeft misschien niet de status van een Is This It van The Strokes of Interpols Turn On The Bright Lights, maar is daarin zwaar ondergewaardeerd. Bloc Party’s debuut is zonder twijfel één van de beste platen van de jaren ’00 en misschien wel één van de grote debuutplaten aller tijden. De band sloeg na deze kraker een andere weg in, opvolger A Weekend In The City was bijvoorbeeld veel elektronischer dan de stuiterende gitaarrock van haar voorganger, een teken van de rusteloosheid van Okereke en zijn bandmaten. Die rusteloosheid wisten ze op Silent Alarm echter te bundelen tot een bijna perfecte plaat, die tien jaar na dato nog steeds fier overeind staat.

facebook share facebook share

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>