Jubileum: Editors debuteerde 10 jaar geleden met ‘The Back Room’

“I still love the light oh baby/ it keeps me awake but I don’t mind”: vanaf de eerste tonen staat het ondergewaardeerde The Back Room van Editors er. Middenin de post-punkrevival van halverwege de jaren ’00 debuteerde Editors uit Stafford met een sterke en gevarieerde plaat die tien jaar nog steeds indruk maakt .

Dat komt mede door het ijzersterke openingstrio, met naast ‘Lights’ ook prijsnummers ‘Munich’ en ‘Blood’. Vooral ‘Munich’ (dat overigens niets met de stad te maken heeft maar zo heet omdat zanger Tom Smith het zo goed vond klinken) werd later een indieklassieker die menig DJ tegenwoordig ook nog regelmatig uit zijn platenkoffer vist.

The Back Room ontstond nadat Smith, gitarist Chris Urbanowicz, bassist Russell Leetch en drummer Ed Lay elkaar ontmoetten tijdens de studie Muziektechnologie aan de universiteit van Staffordshire. De mannen kwamen echter al snel tot de conclusie dat ze liever muziek maakten dan de technologie erachter bestudeerden en richtten een bandje op. Dat bandje (dat eerst onder de namen Pilot, The Pride en Snowfield werkte) bracht op 24 januari 2005 de single ‘Bullets’ uit, een bescheiden hitje met dank aan BBC Radio 1 DJ Zane Lowe. Op 25 juli van datzelfde jaar volgde The Back Room.

Het debuut borduurt netjes voort op de sound van Joy Division, The Cure en latere volgers al Interpol, zonder het eigen geluid uit het oog te verliezen. De sterke, vlotte postpunknummers ‘Munich’ en ‘Blood’ worden gedragen door de warme, donkere stem van Smith, met de gitaarmuren van Urbanowicz als stevig fundament. Na het openingssalvo duikt de band op het introspectieve ‘Camera’ wat meer de diepte in, om weer vol gas te gaan op de stamper ‘Fingers In The Factories’, samen met ‘Papillon’ nog steeds een populaire live-afsluiter, en ‘Someone Says’.

Aan het einde is er met ‘Open Your Arms’ en ‘Distance’, dat al een beetje het synthesizergeluid heeft waar de band op het derde album naar zou grijpen, ruimte voor reflectie, voordat het album langzaam naar het einde toewerkt.

The Back Room heeft tegenwoordig niet de status als bijvoorbeeld Funeral van Arcade Fire of Arctic Monkeys’ Whatever People Say I Am, That’s What I Am Not, twee debuutalbums die ongeveer rond dezelfde tijd werden uitgebracht. Afgezet tegen die twee, inmiddels klassieke, platen is dat ook deels terecht, al is Editors’ debuut zeker het onthouden waard. De band maakte met An End Has A Start nog een waardige opvolger, voordat op In This Light And On This Evening het experiment, en op The Weight Of Your Love het stadiongeluid, werden omarmd. Zo goed en scherp als op de eerste twee platen heeft de band echter al een tijd niet meer geklonken.

facebook share facebook share

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>