“’Cause tramps like us, baby we were born to run”: Bruce Springsteens grote doorbraak is 40 jaar oud

Escapisme, romantiek, de open road, de American Dream: Born To Run is zowel heel Amerikaans alsook heel universeel. Van de overdonderende opener ‘Thunder Road’, via de dramatiek en wall of sound van het titelnummer tot de epische afsluiter ‘Jungleland’; de reis waarop de jonge Bruce Springsteen ons veertig jaar geleden meenam heeft anno 2015 nog niets van zijn kracht verloren.

Born To Run was in 1975 één van Springsteens laatste kansen. Zijn eerste twee albums, Greetings From Asbury Park, N.J. en The Wild, The Innocent & The E-Street Shuffle, werden goed ontvangen door de pers (zijn latere manager Jon Landau noemde hem zelfs de ‘toekomst van de rock and roll), maar maakten van hem niet de ster die platenlabel Columbia in gedachten had. Met de rug tegen de muur had hij twee opties: die grote doorbraak forceren, of terug naar het slaperige New Jersey dat hij al zijn hele leven probeerde te ontvluchten.

De plaat ademt dat van alle kanten uit, make or break, alles geven. De glorieuze opening met de mondharmonica van ‘Thunder Road’ zet meteen de sfeer van Born To Run neer: romantisch, groots en gedreven (en zet ook de rode lijn van de plaat uit, die vanaf de opener, via ‘Born To Run’ en ‘Meeting Across The River’ uiteindelijk uitkomt in ‘Jungleland’). Daar tussendoor komt nog de funk van ‘Tenth Avenue Freeze-Out’, het uptempo ‘Night’ en ‘Backstreets’, voordat het welbekende titelnummer alle twijfel wegblaast.

‘Born To Run’ past helemaal in de sfeer van de jaren ’70, met een Springsteen die langzaam afscheid neemt van zijn jeugd voordat hij een volwassenere, en grimmigere, weg inslaat op Darkness On The Edge Of Town en Nebraska. Met “The highways jammed with broken heroes on a last chance power drive” geeft hij in één zin kernachtig zijn eigen positie weer; Born To Run is zijn ‘last chance power drive’, die voor hem naar alles voert waar hij al drie albums lang naar op zoek was.

Na ‘She’s The One’ en het prachtige ‘Meeting Across The River’ is het de bijna tien minuten durende krachttoer ‘Jungleland’ dat een einde maakt aan Springsteens beste album. Dat meesterstuk, dat maar mondjesmaat live gespeeld wordt, laat goed horen tot wat Springsteens band of brothers, de E-Street Band, precies in staat is, van de fantastische piano-intro van Roy Bittan tot de saxofoon van Big Man Clarence Clemons, die zijn allesverwoestende solo van ‘Born To Run’ nog eens dunnetjes overdoet.

Anders dan zijn twee eerdere platen is Born To Run na de release op 25 augustus 1975 wel meteen een succes en katapulteert het Bruce Springsteen naar absolute sterrenstatus. Het startte ook de reeks klassieke Springsteen albums, die hij met Darkness, The River, Nebraska en Born In The U.S.A. daarna nog eens vier platen lang volhield, voordat de vaart er op Tunnel Of Love en Human Touch wat uit ging.

Veertig jaar later is Born To Run nog steeds de belichaming van de American Dream, die laat horen dat het misschien niet overal even mooi of goed is, maar dat er altijd een kans is om er iets beters van te maken. Het album is uitgegroeid tot een onbetwistbare klassieker, niet alleen in Springsteens oeuvre maar in de gehele muziekgeschiedenis, en vormde voor de inmiddels bijna 66-jarige Boss de basis voor een loopbaan die hem nu nog steeds met marathonshows langs stadions over de hele wereld voert.

facebook share facebook share

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>