Album van de Week – The White Stripes – Icky Thump

Even waren we er serieus bang voor: was het met het uitstapje van Jack White naar The Raconteurs meteen definitief afgelopen met The White Stripes? Slechts een paar maandjes terug kwam het verlossende antwoord op de website van de Stripes: gitarist Jack en drumster Meg hadden in Nashville in korte tijd een nieuwe, zesde White Stripes-plaat in elkaar geknutseld. Icky Thump werd het ding gedoopt. En nu de schijf ook eindelijk te horen is, dringt zich direct een jubelende conclusie op: Jack en Meg rocken op Icky Thump met slechts drums en gitaar harder dan ooit, verrassen meer dan ooit (Mexicaanse invloeden, doedelzakken!) en hebben domweg hun beste album tot op heden gemaakt.

En dat hadden we na het wisselvallige Get Behind Me Satan van twee jaar toch niet verwacht. De experimenten met meer piano in plaats van gitaar en zelfs marimba op die plaat waren aardig en leverden leuke momenten op, maar ondergetekende houdt het meest van Jack en Meg als ze vies en vuig rocken. En daar ontbrak het op Get Behind Me Satan nogal aan. Maar zie daar: Jack's avontuur met The Raconteurs zorgde blijkbaar voor kakelverse, nieuwe inspiratie.

Want de songs die hij met de nog altijd uniek roffelende ex-vrouw Meg opnam voor Icky Thump, barsten van de goeie riffs, onstuimige hooks en breaks en hysterische momenten en behoren tot zijn beste ooit. De plaat heeft bovendien een productie meegekregen die de mond doet openvallen: zelden klonken slechts drums, gitaar en stem zo hard en volvet als Icky Thump. Gewapend beton is er niets bij.

Alleen al de reeds bekende single Icky Thump is een vintage Stripes-nummer om in te lijsten: een geweldige hardrockriff, heftige break, weird oud orgeltje en bij vlagen hysterische zang van Jack White over een bizar avontuur in Mexico. Zie iemand daar Led Zeppelin? Net zo vuig rockend en toch bijna opgewekt is de treurballade You Don't Know What Love Is (You Just Do As You're Told). Waarna de ene na de andere knaller volgt waarin het duo soms op een ronduit zalige manier uit de bocht giert. Zoals in de lawaaisexplosie in 300 M.P.H. Torrential Outpour Blues of in de cover Conquest, waarvoor Jack en Meg zo te horen een klap van een Mexicaanse molen gehad. Terwijl de krijszang van Jack tegen het valse aanzit, gaat hij met zijn gitaar een soloduel met een mariachitrompet aan.

Even later zijn het de Keltische invloeden in meezinger Prickly Thorn, But Sweetly Worn en St. Andrew (The Battle Is In The Air) die verbazen, net als de doedelzakken in die nummers. Door die vervreemding komen de volgende smerige uppercuts Little Cream Soda en Rag & Bone dubbelhard aan. De blues laat zich vooral tegen het einde van de plaat nog eens goed voelen. Dan trakteert Jack White ons op een Catch Hell Blues van jewelste en het akoestische sluitstukje Effect & Cause.

Wie had dat gedacht, dat Jack White na The Raconteurs met Meg de beste White Stripes-plaat tot nu toe bij elkaar zou schrijven en spelen. En naast Era Vulgaris van Queens Of The Stone Age een van de beste rockplaten van dit jaar. Met Icky Thump doopt hij zichzelf definitief als een van de belangrijkste rockmuzikanten van de 21ste eeuw.

Bekijk hier de video bij de single Icky Thump.

Lees ook:
- The White Stripes vs. Bart Simpson
- The White Stripes gaan op de klassieke toer

Lees ook:Jack White druk met White Stripes en Raconteurs
Lees ook:In première: The White Stripes – You Don’t Know What Love Is
Lees ook:In première: The White Stripes – Icky Thump
Lees ook:In première: The White Stripes – Conquest
Lees ook:De nieuwe White Stripes heet Icky Thump