- Home
- Colofon / Contact
- Album van de week
- Album van de week – Editors – An End Has…
Bent u allen klaar voor een verovering van de wereld volgens het door Amerika beroemd gemaakte shock and awe-principe? Zo niet, berg u dan maar, want de Britse band Editors uit Birmingham heeft met zijn tweede CD An End Has A Start een wapen in handen waar popliefhebbers wereldwijd en masse voor gaan vallen. Lagen op het donkere, bij vlagen beklemmende debuut The Back Room vergelijkingen met doomrockers Joy Division en Interpol het meest voor de hand, dankzij deze in alle opzichten betere opvolger zijn namen als Radiohead, Coldplay en zelfs U2 op slag betere referenties.
Op An End Has A Start gaat Editors schaamteloos voor het grote gebaar, iets dat nog wel eens tot holle frasen wil leiden (zie Live of Kane). Geen zorgen, niet bij Editors. De tien nieuwe songs van dit viertal zijn hiervoor simpelweg te goed en zijn vervuld van zo'n kracht en intensiteit dat je er alleen maar bewondering voor kunt opbrengen. Dat is voor een deel ook aan producer Jacknife Lee (Bloc Party, Snow Patrol) te danken: hij zorgt mede voor de weidse sound met denderende drums, groots klinkende gitaren, warme piano-aanslagen en de haarscherp klinkende stem van zanger Tom Smith.
Deze Smith openbaart zich op An End Has A Start als een soort nieuwe Chris Martin, van wiens Coldplay we te lang te weinig hebben gehoord. Binnen de kortste keren wordt hij door de wereld omarmd als de nieuwe man die met warme stem en troostende teksten een arm om de schouder biedt voor als het even tegenzit. Alleen dat al is een reden waarom een vergelijking met Interpol vanaf nu mank gaat: bij de New Yorkers blijft het altijd donker, maar bij deze Engelsen is er altijd licht aan het einde van de tunnel in de vorm van hoop.
"You came on your own, that's how you leave", zingt Smith in het gejaagde titelnummer, dat overigens nog het meest wegheeft van de oudere songs op The Back Room. Dat klinkt op het eerste gehoor weinig hoopvol, maar al snel is daar het lichtpunt. "With hope in your hands and air to breathe." Tegeltjeswijsheden? Misschien, maar zoals Smith het brengt, lijkt hij het oprecht te menen. En we weten het: een megagroot miljoenenpubliek is dol op bands met zangers die een schouder bieden, een reikende hand in moeilijker tijden.
Dus moet dat publiek Editors en An End Has A Start wel omarmen, want de troostrijke sfeer is alom aanwezig op de plaat. Vooral in het sfeervolle The Weight Of The World of de erg mooie single Smokers Outside The Hospital Doors is daarvan een goed voorbeeld, vanwege het krachtige refrein en het koor dat in de finale opduikt. Smith's donkerbruine, zware baritonstem heeft zich bovendien de laatste twee jaar nog veel verder ontwikkeld, zodat hij luisteraars moeiteloos aan zich gekluisterd houdt. Zijn doorleefde strot verkent in intense hoogtepunten als The Racing Rats (volgende single?) en het magistrale Leaving The Nest meer regionen en toonladders dan ooit. Een waar rustpuntje krijgen we pas aan het eind in Well Word Hand, het enige ingetogenliedje liedje waarin de hoop even afwezig is. Niet vreemd, Smith schreef het liedje vlak na de dood van een vriend, een gebeurtenis die automatisch vaker voelbaar is in de muziek.
An End Has A Start, het is eigenlijk een zwaar misplaatste titel voor die prachtalbum. Want voor Editors is dit kunststukje pas het begin van absolute world domination. En terecht. Een punt van zorg: als de wereldwijde omarming door een megapubliek maar niet verstikkend gaat werken. Voor je het weet krijg je als derde album een soort X & Y, waarop de sound belangrijker is dan de songs…
Editors speelt deze zomer live op Rock Werchter, Lowlands en Pukkelpop.
Bekijk hier de video van Smokers Outside The Hospital Doors.
Lees ook:
- Ein Zwei Polizei: Duitse politie breekt Editors-show af
Lees ook:In première: Editors – An End Has A Start
Lees ook:Ook Editors mogen Amsterdamse HMH vullen
Lees ook:Editors in oktober naar Paradiso
Lees ook:Extra clubconcert Editors in Den Haag + nieuwe video
Lees ook:In première: Editors – Smokers Outside The Hospital Doors
Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!
ik krijg een beetje een deja vu met die tweede van Franz Ferdinand. Niet qua geluid, maar wel qua juichende recensies, terwijl die plaat al heel snel niet meer de cd-speler haalde. Na twee keer luisterpaal vind ik de verhalen over deze ook zwaar overtrokken, vooral die Oor-opmerking over of we al klaar zijn voor een nieuwe Radiohead. Totaal onvergelijkbaar niveau…
Ik vind deze plaat iets te eenvormig qua gitaarsound, te weinig afwisseling. Wel zinnig wat je zegt mbt X&Y van Coldplay trouwens, die kant zou het zomaar op kunnen gaan.
Voorlopig ben ik ook nog niet heel erg onder de indruk van deze cd. Smokers outside the hospital doors zorgde wel voor hoge verwachtingen, maar voorlopig zet ik liever nog eens The back room op.
Ben het met toolhead eens. Ow en ze spelen niet op Rock Werchter deze zomer
!
Tja. Ik heb echt sympathie voor deze jongens omdat ze ergens een mij zeer sympathiek wave-geluid uit mijn jeugd weten te creëeren, en ik heb het echt geprobeerd. 4 Maal geluisterd. En evenzo vaak geconstateerd: o, de plaat is afgelopen. Finaal langs me heen gegaan. Kortom: saai, nietszeggend, hol, braaf, glad, oppervlakkig. Ik zou ze zo graag een GOEIE plaat gegund hebben, de potentie was er met de eersteling, maar dit is een band die finaal is afgegleden.
Ik dommel ook weg bij ‘het grote gebaar’ dat Editors maakt op deze tweede plaat. Veel liever zet ik hun debuut op. De eerste single ‘Smokers…’ vind ik wel heel fijn en dat geldt ook voor Bones, die zo op the Back Room had kunnen staan.
Het verschrikkelijke interview in Oor sluit het verhaal Editors voor mij een beetje af, al ga ik ze live niet uit de weg deze zomer…
Nee ik ben ook helemaal niet onder de indruk van deze tweede plaat! The Back Room vond ik geweldig, vooral om z’n snelheid, donkerte en gitarenproductie. Nu zit er telkens een piano bij en zelfs een koortje! Slecht vind ik het niet, maar ik zal ‘m niet kopen.
Iemand van jullie Editors pas geleden in de Melkweg gezien? Goed hoor!
Ik vind het een heel behoorlijk album, maar bij tijd en wijlen wat te dik aangezet. Ik ga ze zeker zien op Lowlands, dat wel, want ik wil al die denderende singles als Munich, Bullets, Blood en Smokers Outside achter elkaar niet missen.