Album van de week – Smashing Pumpkins – Zeitgeist

Toegegeven: het is tot nu toe geen half werk, de reünie van de Smashing Pumpkins die de Nederlandse fans sinds de aankondiging van de show op Pinkpop in de greep houdt. Er wordt meteen behoorlijk uitgebreid getoerd, leider Billy Corgan lijkt er echt weer zin in te hebben en ook op de met veel bombarie aangekondigde comebackplaat Zeitgeist hoeven we zoals in het geval van de Pixies niet jaren te wachten – als die er al komt -. Laten we voor deze recensie de al breed uitgemeten reünieperikelen, het curieuez inhuren van jongere James Iha en D'Arcy Wretzky look-a-likes en een nog wat wisselvallige, maar gewaagde show op Pinkpop even aan de kant schuiven en ons concentreren op de cruciale vraag: hoe goed is dit eerst Smashing Pumpkins-album in zeven jaar tijd? Ofwel: kan opper-Pumpkin Billy Corgan nog songs schrijven zoals hij het in de eerste helft van de jaren negentig kon?

Het eerste dat opvalt bij het in de lade leggen van Zeitgeist: we krijgen in Europa twaalf tracks in 52 punten. Het is een puntigheid die welkom is na die laatste twee Pumpkins-platen Adore (1998) en Machina/The Machines of God (2000) en dat hier niet verschenen titelnummer downloaden we wel.

Na het horen van de eerste helft van Zeitgeist is het eerste voorzichtige antwoord: ja, heel behoorlijk! De overdonderend harde opener Doomsday Clock heeft een drive die ook oude klassiekers Cherub Rock en Quiet kenmerkt, de heftige geluidsmuur is onbedwingbaar en het refrein is er een om in te lijsten. Ook de trits songs die op dit vroege hoogtepunt volgen herstellen het vertrouwen na het goeddeels mislukte, veel te pompeuze en pretentieuze Machina. Corgan sneert ouderwets lekker zoals we ‘m het liefst horen en de songs klinken heftig en boos, slepen de luisteraar behoorlijk mee bevatten hier en daar goed gemikte rustpunten.

Zoals het opeens stilvallen met gitaarsolo van de al goed gevonden single Tarantula of de mooie, breed uitwaaiende gitaren in Bleeding The Orchid. Echo's uit het verleden zijn er ook: de coupletjes van Starz doen sterk aan Bullet With Butterfly Wings denken, met het verschil dat dit nieuwe nummer lang niet zo'n sterk refrein heeft als deze klassieker. Ja, hier kakt Zeitgeits al iets in , al is het tien minuten durende United States nog een indrukwekkend rockepos met een anti-regering statement dat er niet om liegt ("Revolution!"). Het eerste half uurtje is bij vlagen heel goed geworden, zonder dat de nummers echter de impact hebben van de gemiddelde Siamese Dream-song.

Maar na United States zakt Zeitgeist toch echt als die spreekwoordelijke plumpudding in elkaar. De veruit beste songs van de plaat hebben we gehad, er resten slechts enkele lege hulzen en luchtige rockers uit Corgan's pen. Als je die hulzen bovendien verpakt in de gitaarzee die je eerst nog als overdonderend kon omschrijven, dan worden die geluidsmuren van het ene op het andere moment zwaar pompeus in de negatieve zin van het woord. De riffs verhullen de zwakte van de laatste liedjes niet.

Dan vallen opeens ook enkele lelijk klinkende productie-trucjes op. Zoals een laagje te hard gemixte Billy Corgan-koortjes te veel, of de ronduit afschuwelijke hardrock-solo die het al niet spectaculaire Bring The Light grondig verpest. Nog zo'n luchtige rocker Come On (Let's Go) blijft ook al niet hangen en was zelfs een minder kindje geweest op die enige plaat die Corgan maakte met Zwan. De halve ballade For God And Country klinkt stuurloos, als een los idee. En misplaatste afsluiter Pomp and Circumstance maakt dat Zeitgeist als een nachtkaars uitgaat. Het ge-lalala klinkt te lief, de Chinese gong potsierlijk en de gitaarsolo simpelweg nergens naar. Een soortgelijke ballade als Beautiful bezorgde ooit wel kippenvel.

Missie ‘overdonderende comebackplaat maken' hooguit half geslaagd dus, uitsluitend in de eerste helft van Zeitgeist. Een Zeitgeist van vlak na 1995 bovendien, want zo klinkt het, en zonder te tippen aan de jaren negentig meesterwerken, zodat de comebackplaat toch nog half werk is. En aangezien Billy Corgan zelf geen genoegen met ‘half geslaagd' zou nemen, is Zeitgeist eerder half mislukt dan gélukt. Zo krijg je kortom je dromen van weleer niet terug, laat staan dat een publiek straks bij de nieuwe Europese tournee in augustus (oa. Pukkelpop) zal schreeuwen om het nieuwe werk. Geen sprake van. Wel kunnen we er vanuit gaan dat de Smashing Pumpkins in de huidige vorm in augustus helemaal op elkaar zijn ingespeeld. Zodat een volgende reeks reünieconcerten met een goeie balans tussen oude hits en nieuw werk wel helemaal de moeite waard is.

Lees ook:
- In première: Smashing Pumpkins -  Tarantula (video)
- Toch nog Smashing Pumpkins op Pinkpop kijken
- Luister naar het nieuwe Tarantula van The Smashing Pumpkins
- Twaalf nummers op nieuwe Smashing Pumpkins
- De Zeitgeist volgens Smashing Pumpkins op 7 juli
- Smashing Pumpkins-drummer blogt over opnames
- Geen Chinese Democracy voof Smashing Pumpkins

Lees ook:Luister naar het nieuwe Tarantula van Smashing Pumpkins
Lees ook:In première: The Smashing Pumpkins – That’s The Way (My Love Is)
Lees ook:Smashing Pumpkins komen met akoestische EP
Lees ook:De Zeitgeist volgens Smashing Pumpkins op 7 juli
Lees ook:In première: Smashing Pumkins – Tarantula

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!