Album van de Week – PJ Harvey – White Chalk

Iedere keer iets anders doen met volstrekt nieuwe ideeën. Dat is voor de inmiddels 37-jarige Polly Jean Harvey de harde voorwaarde om aan een nieuwe plaat te gaan werken. Dus mogen we ons gelukkig prijzen dat Harvey enkele jaren terug een piano kocht, erop leerde spelen en het afgelopen jaar in een kwetsbaardere bui verkeerde. Anders was er – na een eerdere, loze uitspraak om nooit meer op te treden – misschien geen nieuw PJ Harvey-album gekomen, of nog erger, had dit nieuwe meesterwerkje White Chalk nooit het levenslicht gezien. En dat was pas echt een gemis geweest.

Iets geheel anders doen, dat is in dit geval een album maken met
louter verstilde, bij vlagen donkere ballades met de piano als
uitgangspunt. Het is een heel nieuwe stap, na het ruwe, inconsistente
Uh Huh Her ('04), de toegankelijke gitaarplaat Stories From The City, Stories From The Sea ('00) of de heftige noisy rock met shockerende
teksten uit haar begin dagen (Dry, Rid Of Me).

White Chalk bevat elf kleine liedjes, gezongen met een voor PJ Harvey-begrippen hoge stem, die stuk voor stuk bol staan
van de ingetogen, melodieuze schoonheid. Dat wordt meestal enkel bereikt met die piano, en slechts licht gebruik van gitaar en drums. De PJ Harvey met heftige gitaren is hier spoorloos verdwenen, maar dat is heus geen gemist. Het album werd in vijf maanden opgenomen met haar vaste
hulpkrachten: multi-instrumentalist John Parish en producer Flood, waarmee ze ook de meesterwerkjes To Bring You My Love ('95) en Is This Desire? ('98) maakte.

White Chalk
duidt op de krijtkust van Zuid-Engeland, waar Polly Jean tegenwoordig
in alle rust woont, in het plaatsje Dorset. Waar ze ook als kind
opgroeide en waar ze nu voor de rest van haar leven verwacht te blijven
en te sterven, zo zingt ze in het titelnummer:   Deze keer zijn het
geen verhalen over andere vrouwen als Angeline, Caroline of Joy zoals
op Is This Desire?, maar hoogstwaarschijnlijk echt over haarzelf. "White
chalk hills are all I've known / White chalk hills will rot my bones /
White chalk sticking to my shoes / White chalk playing as a child with
you."

Volgens Harvey zelf zijn de songs op White Chalk geschreven vanuit een zeker kinderlijk perspectief. Niet dat ze daarmee maar kinderliedjes heeft geschreven, daarvoor zijn stuk voor stuk bloedmooie songs The Devil of Grow Grow Grow veel de somber voor gestemd. Het kwetsbare Dear Darkness, met een link naar de stand van de wereld anno 2007, is behoorlijk zware kost. Single When Under Ether is dan relatief licht, al gaat het over een verhaal van een zwaar gedrogeerd meisje.              

Volgens Harvey in OOR was wisselvallige voorganger Uh Huh Her misschien wel nodig om tot White Chalk te komen. Dat is dan een prima stap geweest, want White Chalk is een klein meesterwerkje en veel meer dan die voorganger een absolute verrijking van het oeuvre
van La Harvey. Dat volkomen nieuwe ideeën niet te lang op zich laten wachten, want het zou eeuwig zonde zijn als Harvey enkel om die reden hierna niets meer van zich laat horen.

PJ Harvey – When Under Ether (live in Kopenhagen)

Lees ook:PJ Harvey maakt opnieuw album met John Parish
Lees ook:Nieuw album White Chalk van PJ Harvey komt in september
Lees ook:PJ Harvey werkt alweer aan eigen nieuw album
Lees ook:Nieuw album PJ Harvey op komst, kleine Europese tour
Lees ook:Nieuw werk van PJ Harvey eind maart 2009

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!