Album van de Week – Beirut – The Flying Club Cup

Het bijzondere verhaal rond Zach Condon, het nog piepjonge brein achter Beirut, zet zich voort. Net 21 jaar is 'ie en nu al toe aan een tweede album met buitengewoon knappe, meeslepende muziek die mikt op de ziel, na een al indrukwekkend debuut en enkele EP's. Toen we Gulag Orkestar vorig jaar voor het eerst hoorden, dachten we met een bijzondere band uit een van de Balkan-landen te maken te hebben, ondanks de Engelstalige treurzang. Dwingende blaaspartijen, de onophoudelijke tamboerijn en de accordeonklanken werkten verslavend.

Toch zaten we fout: Gulag Orkestar bleek nagenoeg alleen gemaakt door de toen nog 19-jarige Amerikaan, met slechts hulp van enkele gastmuzikanten. Dat idee maakte de muziek stiekem nog indrukwekkender. Op het nieuwe The Flying Club Cup heeft het accent zich enigszins verschoven van de Balkan richting
Parijs, waar Condon onlangs beland is en waar hij nu zelfs schijnt te
wonen. Er tuiken meer Yann Tierssen-achtige stukken (denk de soundtrack van de film
Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain) maar dan wat rauwer en minder
zoet. Als je het nog niet direct hoorde, dan blijkt het wel uit de titels van
stuk voor stuk wonderschone liedjes: Nantes, Le Banlieu of
Cherbourg.

Gulag Orkestar was kortom al niet mis, maar The Flying Club Cup is op alle mogelijke fronten nog een stapje vooruit. Nog knappere arrangementen, beter in elkaar stekende songs, Condon zingt beter, er is meer variatie en meer pure schoonheid. Gitaren zijn overigens nauwelijks
te bekennen op deze plaat, voor wie het zich afvroeg. Blazers, mandoline, ukelele, glockenspiel,
(elektrische) piano, klarinetten en accordeons maken hier volledig de
dienst uit en worden zorgvuldig gebruikt voor de fraaie muzikale
inkleuring van de liedjes. De perfecte doseringen zorgen voor een zeldzaam sfeervolle plaat, waarbij je zigeunerkampen of kleine Parijse straatjes als vanzelf voor je ziet.

Openers Nantes en A Sunday Smile zijn om te grienen zo mooi, In The Mausoleum wordt opgesierd door een
van de mooiste orkestrale passages die we dit jaar hoorden en zeker Un Dernier Verre
(Pour La Route) had zonder Condon's stem dan weer zo op een album van
Sufjan Stevens gekund. Die soms wel heel treurige stem zal sommige mensen ongetwijfeld op de zenuwen werken, maar eraan proberen te wennen loont beslist.

Intussen
zijn van alle nummers videoopnames gemaakt in de huis-, tuin- en
keukensfeer, waarbij Condon zichzelf vaak alleen begeleidt op de
ukelele. Ja, het is soms allemaal zo pretentieus als de pest, maar pas
bij de kale uitvoeringen van de nummers hoor je hoe goed alle liedjes
ook zonder alle muzikale fratsen in elkaar zitten. Het maakt van
Zach Condon op dit moment een uniek Amerikaans talent. Want wie durfde
daar een paar terug op te gokken: dat een Amerikaanse snotneus
verantwoordelijk zou zijn voor zulke meeslepende en doorleefde
zigeunermuziek? Ik ben benieuwd wat voor moois we de komende jaren nog meer van hem kunnen verwachten.

A Sunday Smile kun je gratis downloaden.

Video's: Nantes

The Penalty

In The Mausoleum

Meer Beirut video's.

Meer Albums van de Week, met nieuwe CD's van Radiohead, Babyshambles, Foo Fighters, The Go! Team, PJ Harvey, Kate Nash en vele anderen uitgebreid besproken.

Lees ook:Tweede album van Beirut onderweg
Lees ook:Begaafd Beirut mag nog uitbundiger
Lees ook:Review: Beirut – March of the Zapotec and Realpeople: Holland
Lees ook:Beirut gaat Arcade Fire achterna
Lees ook:Prijsvraag: win kaarten voor Beirut in Paradiso