Album van de Week – Blood Red Shoes – Box of Secrets

Eindelijk is daar de langverwachte release van Box of Secrets van het hardste, strakste, tofste en hotste duo uit Brighton: Blood Red Shoes. Dit album behoeft weinig introductie, aangezien het al maanden gelekt is en de band al meermalen de Nederlandse podia onveilig heeft gemaakt. Iedereen lijkt het er over eens dat Blood Red Shoes weinig nieuws onder de zon biedt, maar op een bepaalde manier iets fris en spannends in zicht heeft. Hoe kan het dat een ogenschijnlijk weinig vernieuwend concept toch zo laaiend enthousiast wordt ontvangen door pers en publiek?

Steven Graham Ansell en Laura-Mary Carter hebben punk-bloed door hun aderen stromen. Licht anarchistisch, met een droom om door te breken met muziek die ze zelf gaaf vinden. Uit het hart en zonder concessies. Daarbij houden ze alle touwtjes strak in handen en spugen ze op commerciële uitspattingen die kunnen voortkomen dankzij hun muziek. In Engeland zorgen ze ervoor dat hun toegangsprijzen zo laag als mogelijk worden gehouden, zo niet: dan geen Blood Red Shoes. Ook de kosten voor merchandise en de prijs van het album is in streng overleg overeen gekomen. Hier merken we in Europa natuurlijk een stuk minder van, want om de sprong overzees te kunnen wagen heb je toch met meer zaken te maken. Maar het principe wordt gewaardeerd door de nu al hondstrouwe fans: fuck the system, of zoiets. Muziek, dat is waar het om gaat.

De muziek van Blood Red Shoes kennen we eigenlijk al een hele poos. In de tijd van MySpace en YouTube heb je vaak aan twee, drie goede singles genoeg om een (al dan niet bescheiden) fanbase op te bouwen. Hier is Blood Red Shoes dan weer geen uitzondering op. It’s Getting Boring By The Sea, I Wish I Was Someone Better, You Bring Me Down en ADHD zijn stuk voor stuk prima singles en al bijna een jaar te beluisteren. Al deze nummers zijn in weinig veranderde versies op Box of Secrets terug te vinden, maar blijven hun werk als super-nummer goed doen. Laatste single Say Something, Say Anything doet hier niet voor onder en zo heb je al een half album gevuld met prima singles.

 
Met alleen gitaar en drums lijkt het moeilijk om tot veel afwisseling te komen en dat is tot op bepaalde hoogte ook zo. Daarbij spreekt in het voordeel van BRS dat beide bandleden stukken zang voor hun recht nemen. Het zijn geen ongelofelijk krachtige stemmen, maar door een gezonde portie gal past het perfect bij het geluid van de band (I CAN’T CON-CENT-RATE ON A-NY THING AT ALL!). Verder experimenteert het tweetal in de studio toch nog wel het een en ander met het geluid van hun Carter’s Fender en Ansell's drum-kit, zodat er toch telkens weer een aparte wending in de nummers zit. Al is dat natuurlijk niet waarvoor je naar Blood Red Shoes luistert. Snelheid, agressiviteit, volume, maar toch oor voor een ‘hook’ in het refrein. Net als (bij)voorbeeld Nirvana ze dat ooit voor deed. Genadeloos en rauw, maar zonder dat het je gevoelige pop-oortjes zal ruïneren.

De afwisseling in al dat geweld en tempo komt van nieuwe nummers als This Is Not For You, Hope You're Holding Up en het melodieuze Take The Weight. Al komt echte rust niet voor in het vocabulaire van Carter en Ansell. Gelukkig heeft het rauwe geluid van de oude demo's en ep's het album moeiteloos bereikt en is het niet te gepolijst geworden om de plaatselijke top 40’s te bestormen. Fuck the system, weet u nog!? De drie kwartier speeltijd raast er doorheen alsof ze er niet zijn en voor je het doorhebt denk je eigenlijk direct: nog maar een keer dan.

En hoe dit alles live klinkt? Dat weten we inmiddels maar al te goed: sensationeel. Ik kan mij geen recensie voor de geest halen die iets anders beweerde dan dit. De drums zijn fenomenaal, Laura-Mary’s gitaarspel is ook prima in orde en de zang van beide bloedrode schoentjes is boven verwachting.

Pinkpoppubertjes, maak zaterdagmiddag je borst maar nat voor het optreden van het weekend. Alleen moet de band misschien waken voor een overdosis Blood Red Shoes. ‘Touring the planet, until death’ is het motto en dat valt te prijzen. Maar na twee Nederlandse tourtjes (februari en mei), twee maal London Calling (volgende week vrijdag is de tweede keer), Eurosonic, Pinkpop en een onvermijdelijke Lowlands-show ligt dat gevaar op de loer. Voor de slapers die er nu pas bij zijn is er nog genoeg kans om in te halen, dat dan weer wel. Om te beginnen met dit album, die het live-geluid prima weet te benaderen. Volume op 10, voetjes van de vloer en rocken tot het bloed je in de schoenen staat!!!

Lees ook:Video: Blood Red Shoes crowdsurft rondje Paradiso
Lees ook:Meer clubshows voor Blood Red Shoes in november
Lees ook:In Première: Blood Red Shoes – Colours Fade
Lees ook:Blood Red Shoes maakt ‘alles mot kapot’-clip bij Heartsink
Lees ook:Blood Red Shoes in februari terug voor clubconcerten

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!