Recensie: Thee Oh Sees – Carrion Crawler / The Dream

.

Thee Oh Sees

Carrion Crawler/The Dream

The Dream

door Yorick Smakman

Garage is geen genre dat veel aandacht geniet bij het grote publiek. Het heeft altijd een beetje in de schaduw heeft gestaan van punk. Dat wil niet zeggen dat er niks interessants gebeurt. Integendeel, het is een wereldje waar genoeg in gebeurt met trouwe fans. Wat me er altijd erg aan aanspreekt is dat er op concerten veel meer positieve energie uitgedragen wordt dan bij de meeste punkconcerten het geval is. En waar de meeste bekendere punkbands er een sport van lijken te maken zichzelf te herhalen, met de nieuwste en gelukkig allerlaatste Heideroosjes als meest recente voorbeeld, komen er geregeld relatief onbekende garage releases uit die wel iets vernieuwends hebben.

Contraption/Soul Desert

Een voorbeeld van zo’n release is Carrion Crawler/The Dream van Thee Oh Sees. Deze uit San Fransisco afkomstige band draait vooral om één man, John Dwyer. Hij heeft in een groot aantal inmiddels opgedoekte bands gespeeld en Thee Oh Sees is begonnen als een uitlaatklep voor zijn experimentele projecten, en dat hoor je terug op de nieuwe plaat. Daardoor staan er verrassende nummers op. Zo komen er zelfs, al in de eerste minuut van het eerste nummer, blazers aan te pas. Vrij onverwachts voor een garage band. Niet elk nummer is even goed. Zo zat ik bij Chem-farmer het hele lied lang tevergeefs te wachten tot er wat gebeurde. Maar er staan een paar erg goede liedjes op. Vooral The Dream is een erg goed lied, het duurt zes minuten, wat toch behoorlijk lang is als je bedenkt dat garage een vorm van punk is, maar saai wordt het niet.

Ugly Man

De muziek klinkt erg dreigend en het is duidelijk dat het meer om de instrumenten dan de stem gaat, na vijf keer luisteren heb ik nog steeds geen idee waar de liedjes over gaan. Ik ben overigens de eerste om toe te geven dat dit ook aan mij kan liggen. Op sommige liedjes wordt trouwens helemaal niet gezongen. Dit vormt echter geen probleem omdat de muziek instrumentaal zo sterk in elkaar zit. Je krijgt soms zelfs het idee dat de bandleden eigenlijk te goede muzikanten zijn om het bij garage te houden. Dit gevaar ligt natuurlijk bij alle vormen van punk op de loer, en er zijn al veel bands aan ten onder gegaan. Maar bij Thee Oh Sees is het juist de kracht, want echt afdwalen doen ze niet, waardoor de liedjes blijven boeien.

Meat Step Lively

Waarschijnlijk gaat deze plaat ondanks alles alsnog vrij ongemerkt voorbij aan het grote publiek, maar ik vind Carrion Crawler/ The Dream een erg goede plaat, en binnen het genre zelf is dit een belangrijke release. Helaas touren Thee Oh Sees voorlopig nog in de VS en daarna in Australië, maar als ze in de buurt optreden, ben ik erbij.