Recensie: Graham Coxon – A+E

Graham Coxon, de man die vooral bekend is geworden als gitarist van de Beste Britpopband van de jaren ’90, Blur, heeft een nieuwe plaat. Na een reünie met Blur is hij rustig verder gegaan met zijn inmiddels imposante solocarrière.

A+E is namelijk al de achtste soloplaat die hij heeft uitgebracht, waarmee hij dus meer platen heeft gemaakt dan de band waarin hij zo groot is geworden. Coxon speelt vrijwel alles zelf in en dat is knap. Want als je het niet weet klinkt de muziek alsof je naar een voltallige band zit te luisteren. En ja, die band heeft wel wat weg van Blur. Bij sommige liedjes zou je zweren dat het nummers van Blur zijn die je altijd over het hoofd hebt gezien. En dan gaat het hier om de meer donkere, harde nummers van Blur. Wat mij betreft maakt Coxon nog acht platen met veel meer van dit soort liedjes. Dit zijn dan wel meteen de beste nummers van het album, want op andere momenten vliegt A+E ook uit de bocht. Liedjes als “What’ll it take” en “Knife in the cast” kunnen namelijk niet boeien, omdat ze eentonig en langdradig zijn. Toch blijft de plaat wat mij betreft overeind, als is het maar omdat je kunt horen dat er hier een muzikant van Blur aan het werk is. Ook het gebruik van drumcomputers voegt op de meeste nummers iets toe, hierdoor worden sommige liedjes wat sneller en energieker.

Gemakkelijke kritiek op deze plaat is dat deze ook in de jaren ’90 gemaakt had kunnen worden, maar wat maakt het uit? Coxon hoeft zijn achtergrond wat mij betreft niet te verloochenen. Wel zal hij met dit soort platen in de schaduw blijven staan van die andere bekende muzikant van Blur. Want waar Damon Albarn tegenwoordig met allerlei verschillende muzikanten hele andere onderscheidende muziek maakt dan hij vroeger deed, maakt Coxon toch meer van hetzelfde. Niet dat heel A+E nou allemaal zoveel lijkt op Blur, op sommige liedjes probeert hij duidelijk een andere weg in te slaan, maar dit gebeurt niet altijd even overtuigend. Zoals bij “Meet+Drink+Pollinate”, hier komt een meer elektronisch geluid naar voren, helaas klinkt het daardoor gelijk wat mechanisch. Gelukkig zit er nog een saxofoon in. Maar, Graham Coxon is een goede muzikant en dat kun je de hele plaat lang duidelijk horen en er staan erg goede liedjes op A+E. Zo is het openingsnummer “Advice” een sterk lied en ook het meer duister klinkende  “The Truth” mag er wezen. Al met al een prima plaat als je van britpop a la Blur en Beck houdt.

 

Door Yorick Smakman


facebook share facebook share

1 Reacties // Reageer

One thought on “Recensie: Graham Coxon – A+E

  1. Jaco

    Leuke recensie, maareh… britpop à la Beck?!?

      /   Reply  / 
  2. Pingback: Toch geen einde aan Blur en Gorillaz? | Alternative

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>