Recensie: Santigold – Masters of my Make-believe


De Amerikaanse zangeres Santigold heeft haar tweede soloplaat uitgebracht. Waar ze op haar eerste plaat uit 2008, die de naam van haar voormalige artiestennaam Santogold droeg, vooral opviel door een paar erg sterke nummers, met wat mij betreft “L.E.S. Artistes” als veruit het beste nummer, is dit op de tweede plaat weer het geval. Want ook op de eerste plaat waren lang niet alle nummers even goed. De stijl van de muziek is op de opvolger bijna hetzelfde, wat betekent dat ze een soort pop maakt met onder andere reggae- en hiphopinvloeden.

En weer is het niveau van de plaat niet constant. Want weer staan er een paar erg goede liedjes op de nieuwe plaat, die “Master of my Make-believe” heet, en weer staan er ook een paar minder goede nummers op. Aan haar stemgeluid ligt het niet, want dat is goed. Santigolds stijl wordt vaak vergeleken met M.I.A. En niet helemaal onterecht, vooral op het nummer “Look at these hoes” heb je het gevoel dat de twee zangeressen je in de zeik nemen en je naar een nummer van M.I.A. zit te luisteren. Maar dat is het enige nummer waarbij de gelijkenis zo groot is, gelukkig.

Want Master of my Make-believe is wel afwisselend. Dit betekent helaas ook dat er een absoluut dieptepunt is, en dat is het nummer “Freak like me”. Het zal vast de bedoeling zijn dat de melodie als “pakkend” overkomt, het pakt irritant uit. Toch zijn nummers als “Disparate Youth” en “GO!”erg sterke nummers. Helaas waren deze nummers al een paar jaar uit, dus voor de echte fan heeft dit album weinig verrassends.

Soms lijkt het erop alsof Santi White, zoals Santigold in het echte leven heet, beter uit de verf komt op andermans nummers, zoals vorig jaar op het nummer “Don’t play no games that I can’t win” van The Beastie Boys. Ze heeft sowieso een imposant repertoire opgebouwd als het gaat om samenwerkingsprojecten met andere muzikanten. Zo werkte ze onder andere mee aan nummers van GZA, Lily Allen, de eerder genoemde M.I.A. en N.E.R.D. Met haar stem is zoals gezegd niets mis, maar misschien kan ze beter gewoon op andermans nummers blijven zingen, want solo lijkt het er toch op alsof Santigold het niet in zich heeft om liedjes te maken die sterk genoeg zijn om een plaat lang echt te kunnen blijven overtuigen.

Door Yorick Smakman

 

facebook share facebook share

Geen reacties // Reageer

0 thoughts on “Recensie: Santigold – Masters of my Make-believe

  1. Pingback: Pukkelpop bijna uitverkocht (+ 5 nieuwe namen) | Alternative

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>