Ja, ook ik had zo m’n hoge verwachtingen van dit pakketje. Maar nu ‘ie sinds een week in mijn bezit is, kan ik zeggen dat Tom Waits’ spannende drieluik genaamd Orphans al die verwachtingen ruimschoots overtreft. Dit is alles behalve drie uur lang opgewarmde kliekjes luisteren, Orphans is een prachtig geheel en een waar Meesterwerk met de hoofdletter M geworden. Alles is er ook door Waits en zijn vrouw Kathleen Brennan aan gedaan om dit cadeautje als een geheel te laten klinken. Door oudere stukken opnieuw op te nemen of te mixen bijvoorbeeld. En ja, voor de Tom Waits-fan is het werkelijk waar likkebaarden geblazen. Lees verder

Even was ik bang dat we nooit meer van hem zouden horen. Het was eind 2001, en de Britse band Pulp hield ermee op. Slechts enkele maanden na het uitbrengen van zwanenzang We Love Life en het fantastische optreden op Lowlands. Al gauw bleek gelukkig dat frontman Jarvis Cocker niet stil kon zitten op artistiek gebied. Hij begon het electronicaproject Relaxed Muscle, schreef verhalen en gedichten, schreef muziek voor de zangeressen Charlotte Gainsbourg en Nancy Sinatra, coverde I Can’t Forget van Leonard Cohen voor diens tribute en schreef zelfs een nummer voor de Harry Potter-film The Goblet of Fire, waarin hij ook meespeelde met leden van Radiohead, als de band The Weird Sisters. En achteraf werkte hij dus aan zijn eerste soloplaat Jarvis, die inmiddels het levenslicht heeft gezien. En ja, het is een fantastisch album geworden, waarop Cocker de Britse pop injecteert met wat meer diepgang. Lees verder

Ze waren misschien wel de grootste verrassing van vorig jaar: de Engelse Magic Numbers. Waar tientallen Britse collega-bandjes zich lieten inspireren door het jaren tachtig wave-geluid, doken The Magic Numbers qua invloeden juist de sixties in (denk the Mamas and the Papas en andere hippies) met een debuutalbum vol lichtvoetige, zeer aanstekelijke en zonnige muziek. De liedjes zaten bovendien erg knap in elkaar, vol ingenieuze samenzang en mooie koortjes. De optredens van broer en zus Stodart en broer en zus Gannon bevestigden de klasse van the Magic Numbers. De band is nu zo slim geweest om hoge verwachtingen voor een tweede album de kop in te drukken door snel met het tweede album Those the Brokes te komen. Lees verder

Een nieuw album maken dat meer pretenties heeft dan je eerdere werkstukken en toch wederom een toegankelijk geheel afleveren. Het lijkt een onmogelijke opgave, maar the Decemberists uit Portland, Oregon hebben het ‘m glansrijk geflikt op hun vierde CD The Crane Wife, vanaf deze week ook hier officieel verschenen. De band trok in Nederland vorig jaar voor het eerst de aandacht met het derde album Picaresque, vol mooie, folky indiepopliedjes met invloeden uit traditionele Europese muziekstijlen. Dat soort liedjes zijn ook te vinden op The Crane Wife (Summersong, O Valencia, Sons and Daughters), maar de vijf Decemberists verkennen hier ook door hen nog onverkende paden. En dat levert een bijzonder spannende, rijke plaat op. Lees verder

Aan de hoezen van de albums kun je eigenlijk al zien dat Sophia, a.k.a. Robin Proper-Sheppard, niet de meest vrolijke muziek maakt. Herfstbladeren sierden de cover van People are like Seasons (’04) en op de hoes van het nieuwe, vierde Sophia-album pakken gitzwarte wolken zich onheilspellend samen. En inderdaad, het is wederom somberheid troef op Technology won’t save us. Al is de melancholie dit keer vaker verpakt in snellere en steviger songs dan voorheen. De helft van de plaat bestaat echter nog altijd uit sfeervolle, trage herfstballades met teksten vol smart en droevenis, waar Sophia’s eerste albums Fixed Water (’96) en The Infinite Circle (’98) helemaal vol mee stonden. De wereld is nog altijd een rotplek en de liefde biedt enkel teleurstellingen. Lees verder

Jawel, we mogen de term ‘groeiplaatje’ weer eens van stal halen. Want een of twee keer luisteren naar Black Cat John Brown, de tweede plaat van het vanuit Amsterdam werkende Alamo Race Track, is echt niet genoeg om er een oordeel over te kunnen geven. De twaalf gitaarliedjes zijn gelaagd, zitten vol ideetjes en klinken afwisselend speels, vrolijk, hoekig, spannend, dansbaar zelfs en een beetje dwars. In ieder geval anders dan we van andere bands op het Excelsior-label gewend zijn. Alleen op het swingende titelnummer waarmee het album begint – en waarvan de video op Youtube al zo’n 230.000 keer werd bekeken – kun je het stickertje catchy plakken. De rest blijft niet direct hangen en vergt wat meer geduld van de luisteraar. Maar heus, dat wordt beloond. Lees verder

De man met de wollen muts die wij beter kennen als Badly Drawn Boy is er weer. Met een nieuwe plaat, die wat mij betreft de mooiste is die Damon Gough, zoals zijn vrouw en kinderen hem het beste kennen, tot nu toe maakte. En dat mag misschien ook wel, als je nieuwe CD een ode aan je vaderland is en daarom Born in the UK heet. Inderdaad, een knipoog naar Bruce Springsteen’s Born in the USA. Op gegeven moment komt in een tekst zelfs een verwijzing naar zijn Thunder Road voorbij. Maar denk nu niet dat Badly Drawn Boy ook als the Boss is gaan klinken. Born in the UK bevat hoofdzakelijk fraaie, ingetogen luisterliedjes met mooie, verhalende teksten.

Lees verder

Wel eens keyboards een in aanleg leuke CD definitief om zeep horen helpen? Op Sam’s Town, de nieuwe van the Killers, komen ze zo enorm hinderlijk boven de rest van de muziek en zang uit, dat ik op het eerste gehoor kramp in mijn tenen kreeg van het krommen. Het minder dichtgesmeerde geluid op voorganger Hot Fuss van twee jaar terug, met daarop de leuke, dansbare hits Mr. Brightside en Somebody Told Me, beviel me een stuk beter. Toen leek er tenminste nog wat ironie te zitten in de Brits aandoende muziek van deze Amerikanen. Ze leken zichzelf niet helemaal serieus te nemen en dat was wel zo verfrissend.

Lees verder

De recente shows van Beck in Paradiso en op Pukkelpop waren geweldig entertainend. Maar eerlijk is eerlijk, dat was vooral te dank aan het live-poppenspel op het podium, met de komische capriolen van look-a-likes van Beck en zijn bandleden aan touwtjes. Maar enkele nieuwe nummers van zijn achtste album The Information vielen toen op het eerste gehoor al slapjes uit vergeleken met hits als Loser en Devil’s Haircut. En helaas voor Beck wordt deze eerste indruk na het vaker horen van zijn nieuwe plaat bevestigd.

Lees verder

Het is even schrikken, na de eerste beluistering van Pieces of the People we Love van The Rapture uit New York. Op debuut Echoes was hun punkfunk – of dansbare rock/rockende dance, zo u wilt – inderdaad geïnjecteerd met een fikse dosis punky gitaren en schreeuwerige anthems. Denk maar eens terug aan de kraker House of Jealous Lovers met die machtige baslijn, krassende gitaren en maniakale zang. Op deze tweede plaat klinken de numers een stuk gepolijster en richt de band zich nog veel meer dan voorheen op de hipste dansvloeren ter wereld. Veel meer funk dan punk dus. Lees verder