Spaarzame hoogtepunten op eerste dag London Calling

Niet eerder stonden er zoveel nog volslagen obscure namen op de bill van London Calling. Zoals bij de vorige editie potentiële krakers als Klaxons, Pigeon Detectives en Bromheads Jacket aanwijzen was dit keer bijna niet te doen. Met extra veel onbekende acts had deze London Calling net zo goed enorm kunnen verrassen, daar is van tevoren geen peil op te trekken. Maar helaas gebeurde dat niet of nauwelijks. Vrijdag 30 maart kende in ieder geval teveel matige optredens om van een memorabele avond te spreken. Gedenkwaardige momenten een en spectaculaire verrassing waren er gelukkig wel, maar laat op de avond. Verderop meer daarover dus. Klik op lees verder voor het verslag van de vrijdagavond. 

Een volle festivalavond openen is een ondankbare taak. De bezoekers die er al zijn, moeten immers nog opwarmen. Our Lunar Activities is eigenlijk een valse start van deze London Calling. Het bandje doet aan eerder Amerikaans klinkende, belegen indierocksongs zonder eigen gezicht die ook al niet blijven hangen. De zanger verschuilt zich achter het Kurt Cobain-kapsel voor z'n ogen. Dat kan natuurlijk echt niet meer. Terug het oefenhok in, jongens. In de tussentijd vergeten we jullie weer heel snel.

Nee, dan kunnen we beter The Wombats uit Liverpool als officiële festivalopener beschouwen. Deze drie jonkies hebben al een paar aanstekelijke singles vol oeoeh- en aaahkoortjes op zak, met dansbare meezinger Backfire At The Disco als hoogtepunt. Deze Wombats zijn het hele optreden door erg beweeglijk en tonen bovendien lef door met een stukje driestemmige a capella zang te beginnen. Het is snel duidelijk waarom: ze laten meteen horen dat ze goed kunnen zingen. Binnen een half uurtje is de hele grote zaal overstag. Natuurlijk moet The Wombats net als zoveel groepen op London Calling nog verder groeien, maar we zien ze vast nog eens.

Dat geldt vast ook voor het 19-jarige, roodharige engeltje Kate Nash. Echter niet op basis van dit London Calling-optreden, maar omdat ze de dag ervoor haar platendeal heeft getekend. Daardoor heeft ze de avond ervoor hard gefeest en voelt ze zich in de kleine zaal niet zo fit. Of haar concerten anders meer enerverend zijn is dus lastig te zeggen, maar bij haar Nederlandse podiumdebuut valt weinig te beleven. De met twee jongens gespeelde liedjes zelf raken (nog?) niet en blijven nauwelijks hangen. Wel heeft Nast een prettige, subtiele stem met hier en daar een lekkere knauw voor wat extra pit. Al met al een geval van verder laten rijpen dus, dit was het nog niet.

The Twang is om heel chagrijnig te worden van te worden. Op papier ziet de mix van Happy Mondays, Stone Roses en The Streets er boeiend uit, maar live pakt het rampzalig uit. Drie kleurloze muzikanten spelen bloedeloze deuntjes en de twee (van de drank?) zwalkende frontmannen maken er een zooitje van. Entertainen doen ze niet, goed rappen of zingen al helemaal niet. Het applaus in de zaal neemt per nummer af. Een slecht visitekaartje van deze vooraf als belofte bestempelde band. Daar geloven we meteen niet meer in, ook al staan ze deze week wel op de cover van NME.

Voor The Long Blondes is er eerst nog een geval ‘ene oor in, andere oor uit' te zien in de bovenzaal: My Luminaries. Het viertal onder aanvoering van een verlopen zanger heeft hoorbaar al vele uren in het oefenhok doorgebracht. Met het spel zit het snor, maar de songs zijn niet opzienbarend. Snel door naar de headliner van deze avond: The Long Blondes uit Sheffield die een jaar terug ook op London Calling stonden. Hoe cool en sexy twee van de drie dames er ook uitzien (lang leve de hotpants!), na een kwartiertje Blondie-achtige gitaarpop begint op te vallen dat zangeres Kate Jackson slechts met de grootste moeite de hogere noten haalt. Technische problemen met een keyboard, een slecht gestemde gitaar en een schel zaalgeluid maken het er niet beter op. Zo blijven alleen de looks van deze drie meisjes en twee jongens over. Zonde, want leuke liedjes hebben ze zat, het album Someone To Drive You Home staat er vol mee.

Wat is het dan toch fijn dat zich na deze reeks van teleurstellingen een loeier van een verrassing aandient: We Are The Physics uit Glasgow, Schotland. Kijk, daar hadden we behoefte aan. Vier mannetjes in witte blousjes en stropdasjes die opgefokte, manische artrock spelen met de ene strakke break na de andere en veel gekke stemmetjes en geschreeuw. De kleine zaal barst bijna uit de voegen van die onverwachte boost energie. Dat deze heren als de sodemieter een spectaculair goede plaat mogen opnemen. Onbetwist hoogtepunt van de avond, deze injectie maakt heel veel goed.

Want de naar de grote zaal gepromoveerde Pigeon Detectives gaan net niet over We Are The Physics heen. Al is het wel een nog groter feest dan in november vorig jaar in de bovenzaal. De vijf detectives kunnen de ramvolle, volop hossende zaal makkelijk aan met nu al erg goede, catchy songs (I Found Out!) en zanger Matt Bowen die al springend, stagedivend en microfoonsnoer slingerend heen en weer rent. De stagedivers zijn niet te tellen, door de chaos onderscheidt de security publiek niet meer van muzikanten en wordt Bowen met drie anderen door zijn beveiligers het publiek ingeduwd. U begrijpt: groot feest, en in juni kunnen we daar weer van genieten in de Melkweg. Dan moet ook het debuut van de Pigeon Detectives uit zijn en we weten we definitief of dit een van de Britse bands van 2007 is.

Het bescheiden toetje tenslotte, These New Puritans, begint leuk, arty, gejaagd en druk, maar valt door lege statements van een paranoïde ogend zangertje en slordig spel uiteindelijk door de mand. Intrigerend: een ijskoude blonde schoonheid achter de keyboards, maar achteraf hadden we ook dit best kunnen laten schieten. Het is mooi geweest voor vandaag.

Even tellen: drie goede tot erg goede optredens uit negen stuks is geen geweldige score, waar tegenover staat dat de underground er met We Are The Physics een nieuwe held bij heeft en dat The Pigeon Detectives met deze London Calling-show definitief een poot aan de grond hebben gekregen. Deze London Calling was volgens de organisatie om diverse redenen erg moeilijk om te programmeren, maar volgende keer graag een extra klapper erbij. Dat moet met die fijne neus voor talent heel goed kunnen, daar hebben we alle vertrouwen in.

Voor een uitgebreid verslag van zaterdag 31 maart met recensies van onder meer The Enemy, Air Traffic (nog een doorbraak), GoodBooks, The Strange Death Of Liberal England en Moke verwijs ik je door naar 3VOOR12.

Lees ook:Snelle Pigeon Detectives maken tweede album: Emergency
Lees ook:Wait for The Pigeon Detectives!
Lees ook:Nooit van gehoord? – The Pigeon Detectives
Lees ook:Album van de Week – The Pigeon Detectives – Wait For Me
Lees ook:Review: The Pigeon Detectives – Emergency

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!