Pinkpop 2007, dag 3: aanstellers en gewaagde Smashing Pumpkins

Enkele van de grootste aanstellers in de rock anno 2007 zijn te zien en te horen op de derde dag van Pinkpop. Daar ga ik mijn vrije tijd dus niet aan verspillen. En terecht, als ik ter plekke enkele opnames zie op een tv-schermpje. Jared Leto speelt in 30 Seconds To Mars ontzettend de rockster, maar ik heb hem in zijn films beter zien acteren. Nog zo'n goed voorbeeld van hoe je aandacht van het publiek moet verdienen in plaats van erom te smeken. En de naam van Amy Lee van Evanescence kunnen we gerust noteren voor de titel ‘meest valse kraai van Pinkpop 2007.' De bands die ik wel live meepak, brengen het er gelukkig stukken beter van, al zijn The Smashing Pumpkins ook niet vies van wat overbodige poespas in de vorm van onooglijke witte pakken en jurken. Pumpkins-reünie geslaagd? Lees verder om het te weten te komen. 

Het was te verwachten. In de ochtend is Megaland al aardig volgestroomd , ook met meer dagjesmensen. Maar is dat nou echt voor openingsband The Fratellis of het liedje Chelsea Dagger? Dat laatste natuurlijk: zelden was duidelijker te zien hoe een menigte drie kwartier staat te wachten tot een bandje een bepaald liedje speelt, dat natuurlijk pas aan het einde van het optreden komt. The Fratellis hebben beslist meer leuke liedjes, maar het hoofdpodium was maandag vele malen te groot. En dan staan de drie Fratellis er ook nog eens futloos bij en spelen ze slordig. Die ter opleuking meegebrachte blazers maakten het er niet beter op. Maar als de beat van Chelsea Dagger invalt, is het meteen overal groot feest en zingt het hele veld natuurlijk mee. Da da-da-da da-da-da, daar horen we over een jaar niets meer van. Behalve dan Chelsea Dagger tijdens Arbeidsvitaminen.

Wolfmother moet ik helaas missen, maar een stukje meepikken van het heerlijk kitcherige gaydiscopopfeest van Scissor Sisters kan ik niet laten. De New Yorkers hebben het lastig, want ze hebben vooral fans van Arctic Monkeys en Linkin Park voor zich staan die al op hun helden staan te wachten. Toch laat veel publiek verspreid over het veld zich gewillig inpakken door de performance van Jake Shears en Ana Matronic en de hits Take Your Mama Out en I Don't Feel Like Dancing. Een prima feestje ondanks het nog immer natte weer.

Overdonderen zonder visuele fratsen: weinig bands presteren het om dit vanaf de eerste seconde voor elkaar te krijgen. Arctic Monkeys lukt het zonder problemen: frontman Alex Turner en kompanen staan in hun dagelijkse kloffie – het zijn net je buurjongens – op het enorme Zuid-podium en vuren met een griezelige nonchalance de ene na de andere loeistrak gespeelde voltreffer af op het publiek. Ook om de nieuwe nummers van tweede plaat Favourite Worst Nightmare wordt al bijna even hard gejoeld als om Fake Tales of San Francisco of I Bet You Look Good On The Dancefloor. Sommige jonge fans willen graag wat meer performance van de Monkeys zien, maar laten we eerlijk zijn: met zulke messcherpe liedjes en erg goed spel hebben ze dat helemaal niet nodig.

De heren van Linkin Park trekken wel wat theatrale gezichtsvertrekkingen uit de kast om hun boodschap aan de piepjonge fans over te brengen. Goed, de band staat er beslist en de sound klinkt als een klok, maar jongens, jongens: wat een overdreven gespeelde zwaarmoedigheid. En kan iemand Linkin Park verbieden om kleffe, clichématige ballads te spelen? Duizenden fans zijn het ongetwijfeld niet met me eens: Pinkpop ging massaal uit de stekker voor zowel de oude hits als de nieuwe songs van Minutes To Midnight. En ik maar in de blijde veronderstelling verkeren dat nu-metal al een tijdje morsdood is.

Wat dat betreft was Linkin Park misschien een betere afsluiter van Pinkpop geweest dan The Smashing Pumpkins. Al had die titel achteraf net als in 2004 gewoon weer voor Muse moeten zijn, die de Pinkpopgangers zondag zielsgelukkig naar hun tentje stuurde. Ja, ik was jaren enorm Pumpkin-fan, maar bij deze reünie had ik mijn twijfels. En die zijn na de Pinkpop-show niet helemaal weggenomen. Het probleem is dat opper-Pumpkin Billy Corgan met deze heroprichting zijn oude dromen weer wil najagen: massa's mensen aan zijn voeten krijgen met zijn heftige, soms pretentieuze rocksongs.

Met het hard en strak spelen van oude hits als Today (als opener!) Bullet With Butterfly Wings, Disarm, Zero en 1979 lukt hem dat. Ook zeker dankzij drummer Jimmy Chamberlin, die de boel spectaculair aan elkaar slaat. Maar deze festivalafsluiter doet ook iets gewaagds, waarvoor in eerste instantie lof: de halve set vullen met nieuw werk dat nog bijna niemand in het publiek heeft gehoord. Het zijn de songs van het nieuwe album Zeitgeist, dat op 7 juli verschijnt. Daar zitten met het epische, spannende United States en single Tarantula goede stukken bij, maar ook regelrechte draken als het als protestsong bedoelde God & Country. Jaja, de thematiek van Corgan anno 2007 is politiek getint. Meezingen gaat niet, de nieuwe stof is zwaar, zodat de respons op het nieuwe werk gering blijft.

Tijdens het akoestische intermezzo halverwege kakt het concert zelfs flink in en Corgan en zijn huurlingen sturen het publiek naar huis met een nieuwe song van bijna twintig minuten. Dat zorgt niet voor afsluitende festivalvreugde, zoals bij Muse de avond ervoor, zodat je kan concluderen dat The Smashing Pumpkins op een ander tijdstip hadden moeten optreden, midden op de dag bijvoorbeeld. Want Billy Corgan is te eigenwijs om een echte crowdpleaser te zijn, maar juist daardoor krijgt hij misschien zijn oude dromen niet terug.

Zo is het afsluitende optreden van Pinkpop 2007 als de carrière van de Smashing Pumpkins: met enkele hoge pieken en diepe dalen, maar wel altijd intrigerend. De komende weken komen we er achter hoe geslaagd de rest van de wereld de reünie van The Smashing Pumpkins vindt…

Dat waren ze, de impressies, bevindingen en oordelen van ondergetekende op Pinkpop 2007.

Wat heb ik verder nog gemist aan optredens van onder meer Wolfmother, Dave Matthews Band, Korn? Laat het weten in de reacties!

Lees ook:
- Pinkpop 2007, dag 2: Stooges en Muse geven les
- Terug van Pinkpop 2007: tijd voor verslagen en impressies

Lees ook:Smashing Pumpkins afsluiter Pinkpop, ook Korn en The Fratellis zijn present
Lees ook:Smashing Pumpkins doen Rock am Ring/Rock Im Park
Lees ook:De Zeitgeist volgens Smashing Pumpkins op 7 juli
Lees ook:Luister naar het nieuwe Tarantula van Smashing Pumpkins
Lees ook:James Iha definitief niet terug bij Smashing Pumpkins

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!