Indrukwekkend Wilco overtreft zichzelf in Paradiso

Eens in de zoveel tijd maak je het mee: je woont een nagenoeg perfect concert bij van een door jou zeer geliefde band en je vraagt je na twee uur intens genieten af of zo'n optreden nog beter kan. Die vraag stelde ik mezelf na het concert dat de Amerikaanse band Wilco in september 2005 gaf in Paradiso. Donderdag was de groep uit Chicago rond songschrijver Jeff Tweedy weer in de Amsterdamse poptempel. Om zich daar op een imposante manier te overtreffen en nog meer indruk te maken dan de vorige keer. Veel hoger lijkt de lat niet te kunnen.

Wilco is weer op tournee ter ere van het nieuwe, pas verschenen album Sky Blue Sky. Een plaat waarop Tweedy en zijn band de zeer mooie, meestal ingetogen liedjes voor zichzelf laten spreken. Van de sonische (noise)experimenten om bepaalde nummers op te leuken of de luisteraar te desorienteren is geen sprake meer. Die waren wel nog volop te horen op de niet minder meesterlijke voorgangers Yankee Hotel Foxtrot ('02) en A Ghost Is Born ('04). Wel zijn de arrangementen en de kleurrijke details prachtig en steken de liedjes zeer goed in elkaar.

Op het podium wil Wilco echter nog wel van leer trekken, verwarring scheppen en stevig uit de hoek komen. Van bovengenoemde platen komen dan ook zat hoogtepunten voorbij. Maar niet meteen. Net als Sky Blue Sky begint dit concert met de intieme songs Either Way en You Are My Face. Daarna pas keren de geluidskunstjes en noise weer terug, bedoeld om oeuvre-hoogtepunten als I Am Trying To Break Your Heart en Handshake Drugs effectief uiteen te splijten. In de wereld van Wilco kan een prachtballade als Via Chicago plotsklaps opengereten worden door een kakofonie van distortion en noise, terwijl Tweedy onverstoorbaar de mooie melodie aanhoudt. 

In twee uur tijd vliegt in een dolenthousiast Paradiso de indierock met country- en seventiesaccenten vervolgens allerlei kanten op. Van intiem (Sky Blue Sky, Jesus Etc.) naar zinderend rockend (het tien minuten durende Spiders, War on War), van melancholiek (Misunderstood, Poor Places) naar frivool (Walken, Hummingbird) en kwetsbaar (On and On and On). Toch is alles onmiskenbaar het werk van één brein en één band. Jarenlang waren bezettingswisselingen in Wilco de liveband aan de orde van de dag, maar sinds een kleine drie jaar is de toestand stabiel. Met de huidige muzikanten werd Sky Blue Sky ook opgenomen.

Die stabiliteit heeft onderhand z'n vruchten afgeworpen: zelden heb ik een zestal uitstekende muzikanten op een podium gezien die zo goed op elkaar zijn ingespeeld. Vooral met Nels Cline heeft Wilco een fabelachtige gitarist in huis, die virtuoos gespeelde solo's kracht bij zet door ze bij vlagen ronduit spastisch te spelen. Een fascinerend gezicht. Hij is degene die het Wilco-geluid op gezette tijden openbreekt met zijn solo's en noise-erupties en zo veel songs van wat prikkeldraad voorziet. Mooiste voorbeeld met mooiste solo: het nieuwe Impossible Germany. Het publiek in Paradiso is dol op Cline's spel en ontvangt iedere uitbundige passage met gejoel. Tweedy is zoals altijd in eerste instantie afwachtend, maar na een dik uur is het ijs gebroken en mogen er zelfs grapjes worden gemaakt met het publiek.

Op het in 2005 uitgekomen live-dubbelalbum Kicking Television: Live in Chicago kon iedereen al overtuigend horen hoe fenomenaal Wilco als liveband is. Krap twee jaar later is de groep muzikaal alweer verder gegroeid: details in de songs komen nog beter uit de verf, het samenspel – ook met drie gitaren – is formidabel, overgangen van hard naar zacht verlopen soepeler en Tweedy zingt krachtiger dan ooit loepzuiver de sterren van de hemel.

De ene na de andere prachtsong, alles ook nog eens griezelig goed gespeeld en met een perfect, glashelder geluid in Paradiso. Het is echt waar: Wilco heeft  zich in ieder geval op deze avond op alle fronten overtroffen. En daarmee mag het zestal zich zonder twijfel een van de beste Amerikaanse livebands in jaren noemen. Ik stel me dus die vraag nog een keer. Kan het nog beter? Ik heb net als twee jaar terug de neiging om 'nee' te zeggen.

"We'll come back soon", zegt Tweedy na twee toegiften – met het elf jaar oude Misunderstood en de krautrock jam van Spiders. Wees alsjeblieft welkom, Wilco! Hallo, Lowlands?

Lees ook:
- Album van de week – Wilco – Sky Blue Sky
- Nieuwe albumrelease brengt Wilco naar Paradiso
- Wilco verlangt naar de blauwe lucht
- Wilco speelt nieuw spul, luister het hier

Lees ook:Wilco verlangt naar de blauwe lucht
Lees ook:Nieuwe albumrelease brengt Wilco naar Paradiso
Lees ook:Wilco in Volkswagen-commercials. Wie anders?
Lees ook:Wilco brengt live-dvd en nieuw album uit in 2009
Lees ook:Album van de Week – Wilco – Sky Blue Sky

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!