Madrugada-gitarist Robert Burås dood aangetroffen

Wat een gemis…Briljante band….

“He was a vital part of Madrugada”

Uh-oh, dat klinkt alsof ze de handdoek in de ring gaan gooien.

kunnen jullie hier de reactie van Nico Dijkshoorn ook waarderen, of zijn dan weer menschen op de teentjes getrapt ?
Humor, mensen.

http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/958561.html

e.v.:

“Robert Burås, de gitarist van de Noorse band Madrugada, is dood. Gevonden in zijn appartement. Jammer. Robert was een van de leukste Noren die ik heb gekend. Een serieus gitarist, klassiek geschoold, maar later afgegleden naar moderne jazz, geinspireerd door tijdgenoten als de Fin Haara Hardrukkeriinen en Silas Dikvetvarkaa. Robert kon heerlijk jammen en tijdens een concert zo maar zijn broek naar beneden doen om met zijn leuter wat slide akkoorden aan te slaan. Zo was Robert.
Maar Robert had ook een hele andere kant…who’s next?”

“Robert Burås was een gevoelige man. Hoewel hij zijn beste nummers schreef terwijl hij ingesmeerd met koude champignoncremesoep door een rendier werd voortgesleept, hielp hij zijn gilles-de-la-tourette-moeder dagelijks met de boodschappen en het legen van haar stoma. Zo was hij dan weer wel.
Zijn beste tijden beleefde hij op de beroemde Bæflycken en Kåntjebøkers festivals, waar hij tot het gaatje ging met zijn fabelachtige solo’s. Hoe hij het gevoel daarbij over wist te brengen op het publiek, staat bij een ieder die het gezien heeft in het geheugen gegrift. Dimmu Borgir meets The Bee Gees, en zeer overtuigend!
who’s next….”

“Robert had ook een heel donkere kant.
De kroeg viel volledig stil. Robert wachtte. Alsof hij dat gewei al zestien jaar op zijn hoofd had, zo vanzelfsprekend droeg hij het. “Laten we even duidelijk zijn”, ging hij verder, “stelletje stinkende kutboeren, wij van Madrugada gaan dus echt niet beginnen als jullie dat dialect er doorheen blijven lullen. Beetje respect godverdomme, ja! Lullen ga je maar met je cycloopboerin thuis, maar hier gaan we eerst even netjes heeel stil worden. Wij hebben de tijd.” Robert wachtte met een arm losjes over zijn gewei.
Robert vond zomaar van het podium stappen te makkelijk en dook recht vooruit het publiek in. Gewei vergeten. Vier boxen flikkerden naar voren. ‘Pas op, ze zijn elektrisch, met stroom, ongelukkige’, riep Robert in zijn val. Godverdomme, die gek moest naar buiten, dit werd een hel. De boxen werden weer op hun plaats gezet.
–”

“En daar zat hij dan, Robert Burås. De naweeën van zijn lachkick zichtbaar als lichtgele vlek op zijn maagedelijk witte broek. Om onduidelijke redenen was hij een wildkamperende fappende columnist uit Holland tegen het lijf gelopen. Hij had zich stilgehouden en op het moment supreme een D7 accoord aangeslagen, met een valse noot erin. De zielige columnist spoot zichzelf eronder en viel achterover van zijn hollandse campingstoel. Spartelend met zijn broek op zijn enkels zei de columnist “Oh my god, you’re Robert Burås!”. Burås boerde de man in zijn gezicht en zei “Nice to meet you”. Nadat hij de man een ram voor z’n kop had gegeven met zijn gitaar, had hij zich omgedraaid en was hij verder gegaan met het africhten van lemmings om zijn kont af te vegen. Rare jongens, die Hollanders…”

Nico Dijkshoorn is een debiel…

Of hij Robert ooit gesproken heeft? Tuurlijk niet.

16 juli kocht ik in Oslo (vakantie) ‘t dubbel live album van Madrugada op mooi gekleurd vinyl. Een week later praat ik met de zanger/gitarist van een Noorse band in Skien over popmuziek in Noorwegen. Motorpsycho, Ane Brun, Kaisers Orchestra en natuurlijk Madrugada passeren de revu. De gitarist vertelt mij van het overlijden: “hij wilde leven als Hendrix”. Kennelijk mt succes.