- Home
- Colofon / Contact
- Algemeen
- Snoepje van de week? – The Madd
Arme jongens van The Madd. Ongeneeslijk Beat zijn ze. Geen medicijnen tegen te vinden. Komt nooit meer goed. Dus zeggen wij: gelukkig maar! Want dan zijn we tenminste voor lange tijd verzekerd van een vrolijke, razendenergieke Rotterdamse band die op een okselfrisse manier teruggrijpt naar onvervalste vlotte sixties gitaarpop, beat, rock 'n roll en garage à la de vroege Beatles, the Kinks, The Who en vele andere bands uit je vader's platenkast. Op de knappe manier nog wel dat de muziek tegelijkertijd gloednieuw en toch bijzonder vertrouwd in de oren klinkt.
Als ik het voor het zeggen zou hebben, gaat debuutalbum Ongeneeslijk Beat (na enkele vinylsingles op Stardumb Records uit bij Excelsior Recordings) nog dit najaar voor een ware beat-epidemie zorgen, voor een genadeloos besmettelijke griepgolf door heel Nederland. Want Ongeneeslijk Beat is een heerlijk warm klinkende, energieke, herkenbare en toch fris klinkende gitaarpopplaat met heerlijke koortjes en dito orgeltjes waarvan je de meeste liedjes na een keer al meezingt of op z'n minst fluit. Als je tenminste niet te druk aan het dansen in de woonkamer bent geslagen.
Op single Jump Now bijvoorbeeld, die begint met een riff die van I Can't Explain van The Who lijkt te zijn geleend, maar plots gaat de song over in een knap gejat loopje van The Blues Brother's Everybody Needs Somebody. Ook de dames van The Riplets zingen even mee. "Welke plaat van de Beatles is dit?" vroeg mijn vriendin bij het horen van Her Big Man. Als we de factor originaliteit compleet negeren (voor deze ene keer dan), lijkt me een groter compliment niet mogelijk. Want een nummer als Roughy (The Beatles Man) klinkt bijna nog meer Beatles dan de Fab Four zelf ooit in hun begintijd hebben geklonken.
The Madd, bestaande uit Dave von Raven (zang/gitaar), De Schuinsmarcheerder (orgel), Richard Bouquet (bas) en Slammin' Marty Graveyard (drums), tourt de komende tijd door het hele land en was het afgelopen jaar al te zien op onder meer Motel Mozaïque en het Metropolis Festival, beide in hun thuisstad. Zie hun MySpace voor data en wees verstandig: gaat dat zien, mis ze niet en raak besmet met dit ongeneeslijke beatvirus!
Lees ook:In Première: The Madd – Jump Now
Lees ook:Snelle jongens van The Madd komen met album nr. 2
Lees ook:Review: The Madd – The Madd Are Pretty Quick
Lees ook:In Première: The Madd – Je Suis Parti
Lees ook:Tien keer Fine Fine Music: Johan, Scram C Baby en Hospital Bombers
Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!
WSTM vind ik wel leuker en iets origineler hoor.
Maar beetje kort door de bocht denk ikke. Doei!!
Madd hebben wel liedjes die in de 60 hoge ogen gooide in de top 40
Toffe band, absoluut! Goede plaat ook. Maar als recensist hoor je toch wel te weten dat het ALLEMAAL COVERS zijn!
Ha Kezus,
Dat beweert de band ja, dat het allemaal covers zijn obscure liedjes. Maar googlen op de namen van de vermeende schrijvers levert geen barst op. Ik denk dat het een leuk verhaaltje van de band is, en dat de erg goeie nummers weldegelijk zelf zijn geschreven. Dat hoop ik ook, dat zou de plaat nóg beter maken.
Joris, je moet beter je best doen.
“Come On” is bijvoorbeeld van The Atlantics: http://www.youtube.com/watch?v=OlPIrC_VzVU
The Paragons met “Abba”: http://www.turnmeondeadman.net/ADM/GPComps/TeenageShutdown05.html
“You Treated Me Bad”, JuJu’s: http://www.grandrapidsrocks.com/interviews/hummel.php
Dus toch… ik vertrouwde het niet.
Dank voor het speurwerk waar ik zelf geen tijd voor had.
Ik heb even een afspeellijst gemaakt, helaas kan ik de rest niet vinden
http://nl.youtube.com/view_play_list?p=91D2BE997E4A9331