Review: Bloc Party – Intimacy

En zo voegde Britse band Bloc Party zich plotsklaps in een rijtje van artiesten als Radiohead, Nine Inch Nails en The Raconteurs, door vorige week maandag een digitale bliksemrelease van een nieuw album aan te kondigen. In dit geval van Bloc Party's derde werkstuk getiteld Intimacy, een vooralsnog tien nieuwe nummers tellende plaat, enkele dagen later voor vijf Engelse ponden te downloaden. Zo verrassend als deze plotselinge release van Intimacy is, zo ronduit overdonderend klinkt het wederom verbrede muzikale spectrum op het album, dat boordevol zit met gejaagde, heerlijk rusteloze songs, dreunende drumbeats en een schijnbaar onuitputtelijke ideeënrijkdom.

Alleen al in het openingssalvo ontpopt Intimacy zich snel als een
gloedvolle revanche op het tegenvallende, niet erg meeslepende A
Weekend In The City van begin vorig jaar. De persoonlijker toon maakt
hierbij ondermeer het verschil: frontman Kele Okereke schreef het
leeuwendeel van de songs na het op de klippen lopen van zijn relatie.

Maar het is vooral de muziek die vanaf de eerste seconde het effect van
een mokerslag heeft. Met openingsnummer Ares (de naam van de Griekse
oorlogsgod) lijkt Bloc Party zowaar Klaxons achterna te gaan, met een
loodzware beat, buitengewoon felle zang van Kele Okereke en gitaren als
de sirenes die aan From Atlantis To Interzone doen denken. De beats
gaan in reeds bekend voorproefje Mercury nog een versnelling hoger, het
adrenalinepeil bereikt direct een hoogtepunt.

De glasheldere, volvette productie van zowel Paul Epsworth (achter de
knoppen op debuut
Silent Alarm) en Jacknife Lee (producer van voorganger A Weekend In The
City) draagt hier beslist aan bij, en zorgt er tevens knap voor dat het
popaspect van Bloc Party nimmer verzuipt in de geluidsmuren. of in de welig tierende
experimenteerdrift.

Want net als op A Weekend In The City verkent Bloc Party volop nieuwe
wegen, die hier echter een stuk geslaagder en minder geforceerd
aandoend uitpakken. De betoverende spel met glockenspiel in het
rustige, mooie Signs lijkt bijvoorbeeld geïnspireerd door Radiohead's
nummer Kid A. De klassieke koorzang in het van dreunende beats
voorziene Zephyrus heeft een fijn onheilspellend effect en de knappe
opbouw van het dik zes minuten durende slotstuk Ion Square doet Bloc
Party zowaar boven zichzelf uitstijgen.

Maar de 'old skool'
Bloc Party met krasserige gitaarnummers in de lijn van debuut Silent
Alarm is er ook weer, in de vorm van gejaagde songs met pittige riffs
Halo, Trojan Horse en One Month Off. Die laten zelfs de meest
venijnige, hardst spetterende Bloc Party ooit horen. Zo komen op dit
maar zelden intiem klinkende, doch zeer krachtige Intimacy de 'oude' en
'nieuwe' Bloc Party op een duizelingwekkende manier bij elkaar, hard afrekenend met de Britpopgolf waarop de band aanvankelijk succesvol op meesurfde.

Het
maakt deze plaat tot een indrukwekkend nieuw werkstuk van een band met
lef. Want deze nieuwe, bij vlagen neurotische Bloc Party gaat niet
iedereen trekken. (****)

De CD-release van Intimacy staat
gepland op 27 oktober, mét bonustracks. Het beste nummer is bewaard
voor de fysieke release, aldus een woordvoerder van platenmaatschappij
V2 tegenover 3VOOR12.

Zie ook:
- Bloc Party brengt onverwacht 'intiem' nieuw album uit
- Video: Bloc Party – Mercury

Lees ook:Eigenwijze pikken: Bloc Party kiest single die niet op Intimacy staat
Lees ook:Bloc Party brengt deze week ‘intiem’ nieuw album uit
Lees ook:Bloc Party laat nieuwe album alvast horen op Myspace
Lees ook:Nieuwe single Bloc Party nu te horen
Lees ook:Bloc Party brengt mixalbum Intimacy Remixed uit

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!