Review: Franz Ferdinand – Tonight

In een tijdperk waar – zeker Britse – muziekcarrières steeds vluchtiger zijn geworden, is het voor je voortrekkersrol wel erg bloedjelink om dik drie jaar geen plaat af te leveren. Vandaar dat de Schotten van Franz Ferdinand al dik een jaar geleden begonnen met het voeren van brokjes informatie over een nieuwe, derde album, waarvoor ze daar in hometown Glasgow flink de tijd hebben genomen. Alles om vroeg aandacht te genereren en vast te houden.

Zo zouden er meer aftandse, smerig klinkende synthesizers gebruikt worden, evenals studio-experimenten als percussie spelen op menselijke botten. En zelfs dat laatste schijnt echt waar te zijn, zo vertelt zanger Alex Kapranos in interviews, al zijn de percussie-botten in kwestie lastig te horen. Leveren al die geintjes pardoes een radicaal anders klinkend bandje op? Ben je gek, gitaarriffs en Kapranos’ zang zorgen voor instant herkenning, al doet Franz Ferdinand op Tonight een verdraaid lekkere en behoorlijk geslaagde poging om vanouds clevere en catchy liedjes te verenigen met nieuwe invalshoeken.

Tegelijkertijd klinkt beresterke plaatopener Ulysses ondanks voorzichtig heupwiegend  intro en wat meer gebruik van synths direct vertrouwd in de oren als een nieuwe Franz-publieksfavoriet. Kan zo naast Take Me Out of Do You Want To?, vooral dankzij zo’n instant meebrulbaar lalala-refrein van Kapranos, nog altijd met die stem waar op de een of andere manier continu een ironisch toontje vanaf lijkt te druipen.

Nog meer bewijzen dat Franz Ferdinand het schrijven van belachelijk pakkende liedjes niet is verleerd: Turn It On of Send Him Away of Bite Hard. Daarbij valt op dat de toonzetting wat uitdagender en brutaler is, wat wel past bij deze nog dansbaardere – en dus lichamelijkere – muziek. Dat is zeker zo in What She Came For (“I’ve got a question for you’, zingt Kapranos plagerig), uitgeluid door een stukje ontsporende gitaarherrie.

Dat de band die oude keyboards tegenwoordig erg leuk vindt om mee te spelen is goed te horen, maar het past allemaal prima in het bandgeluid. In Bite Hard bijt zo’n vuige synth een dansbaar nummer het hardst doormidden, het speelse No You Girls wordt gedragen door keyboard-melodie en een hoekige discobeat en meer gezoem bepaalt het intro van Can’t Stop Feeling.

Dat is dan een voorbeeld van een track die meer leunt op ritme en groove dan op het hitgevoelige liedje, wat nog het meest geldt voor het uiteindelijk goed uit de bocht vliegende Lucid Dreams. In een eerder voorproefje was het geinig, bondig typisch Franz Ferdinand-liedje, in de studio is het nummer ontaard in een acht minuten durende jam, vol geluiden en uiteindelijk niets anders dan dreunende, lang aanhoudende synths. Misschien zelfs wel een beetje te lang aanhoudend, waarna Tonight door de ingetogen liedjes Dream Again en akoestisch niemandalletje Katherine Kiss Me bijna als een nachtkaars uitgaat. Oei, dat kost punten.

Neemt niet weg dat na gehaast vluggertje You Could Have It So Much Better uit 2005 dit Tonight eigenlijk de plaat is die Franz Ferdinand waarschijnlijk drie jaar terug als ‘moeilijke tweede’ had willen maken, als antwoord op het befaamde debuut. Het kostte wat tijd, maar het is ze met een voor zeker twee derde sterke en lekkere plaat glansrijk gelukt. En dat is anno 2009 al meer dan genoeg om een van de beste en leukste Britse bands van het moment te blijven. (***1/2)

Franz Ferdinand is op 13 maart te zien in de Amsterdamse Paradiso en speelt op maandag 1 juni op de veertigste editie van Pinkpop.

Lees ook:Nieuwe single van Franz Ferdinand: Ulysses
Lees ook:Franz Ferdinand doopt nieuw album ‘Tonight’
Lees ook:In Première: Franz Ferdinand – Ulysses
Lees ook:In Première: Franz Ferdinand – No You Girls
Lees ook:De nieuwe Franz Ferdinand wordt lekker smerig

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!