Review: The Rifles – Great Escape

In de vloedgolf van Britse gitaarbandjes die in 2006 het muzieklandschap overspoelde, bleken The Rifles uit Londen nog een van de leukste drenkelingen. Debuut No Love Lost luisterde erg lekker weg en stond vol met korte, strak gespeelde en scherpe gitaarliedjes van het merk ‘simpel, maar doeltreffend’. Ook hier sloeg de band aardig aan en ondanks nauwelijks spectaculaire concerten speelde het kwartet door heel Nederland. Aan de opvolger is lang gewerkt. Gevaarlijk lang zelfs, in deze vluchtige tijden waarin de Britse pop iedere maand wel een nieuwe hype kent. Maar nu is de tweede Rifles-plaat er, met de titel Great Escape.

Daarop valt direct één ding op: het mocht van de band allemaal wel wat grootser en meeslepender, zowel qua liedjes als qua geluid. Een ‘great escape’ van de snijdende, korte riffjes kortom, ten gunste van enkele van Editors of Glasvegas geleende gitaarmuurtjes en harder klinkende drums. Daarbij zijn de Londenaren helaas vergeten dat dit niet automatisch een beter album oplevert, zeker als de liedjes minder goed zijn.
Opener Silence Is Violence is wat dat betreft meteen het beste voorbeeld: de versterkers staan op 11, maar blijven hangen als oudere singles She Got Standards of Peace and Quiet doet het niet. “The world is ours and ours alone”, luidt de tekst. We hopen op een stukje maatschappijkritiek, maar vrezen iets anders, en dat kan de band wel vergeten.

Zodra de toon luchtig is en het tempo vlot zoals de meeste nummers op het debuut, kunnen The Rifles zeker nog wel behagen. Meer van hetzelfde loont in dit geval gek genoeg meer, zoals in Fool To Sorrow met catchy oh-oh-oh-refrein, Sometimes of het luchtige Winter To Call. Maar vooral enkele minder puntige, magere songs met langere intro’s die bedoeld zijn als spanningsopbouw doen Great Escape uiteindelijk de das om: het saaie Out Of The Past had nooit langer dan vier minuten mogen duren, en de band verslikt zich hevig in het episch bedoelde The General, volgepropt met onnodige strijkers en blazers.

Dat die wel smaakvol ingezet kunnen worden, bewijst afsluitend miniatuurtje For The Meantime nog, maar dat redt The Rifles niet. Typisch gevalletje ‘Brits gitaarbandje op z’n bek met ‘moeilijke tweede’ plaat’, derhalve. (**)

The Rifles – The Great Escape

Lees ook:Prijsvraag: 2 x 2 kaarten voor The Rifles in Amsterdam
Lees ook:De Staat naar Engels festival en in videogame
Lees ook:Luisteren: The Chemical Brothers – Escape Velocity
Lees ook:Snoepje van de Week? – The Rifles
Lees ook:Download gratis nieuwe single van The Rifles (video)

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!