Versche Hollandse Waer: 21 Eyes of Ruby – Conquer The World Pt. 4

De wereld niet één klap veroveren, maar in meerdere delen, dat kun je natuurlijk ook proberen. Niet voor een gat te vangen rockband 21 Eyes Of Ruby uit de buurt van Sittard is er sinds een jaar of drie mee bezig, al moet een uitgebreide verovering van Nederland zelf nog vorm krijgen. Conquer The World Pt. 1 was nog een soort demo, volwaardig debuut Conquer The World Pt. 2 & 3 uit 2007 was meteen een dubbel-CD en een kleine twee jaar verder is daar dan Conquer The World Pt. 4.

Hierop zanger/gitarist Antoine (TuWann), drummer Martijn en bassist Alex weer een stukje zijn gegroeid. Of de hele wereld zich gewillig zal laten veroveren, blijft de vraag. Dat ligt dan vooral aan de knap geconstrueerde, bij vlagen ingewikkelde en heftige rock die de band maakt. Daar zullen lang niet alle oortjes ter wereld tegen bestand zijn, al zijn de grote voorbeelden van de band bepaald geen onbekenden.
Meer nog dan op de voorganger bevindt het geluid van Conquer The World Pt. 4 zich ergens op het snijvlak van Tool, Motorpsycho en The Mars Volta, inclusief de nodige ingewikkelde drumpatronen en gitaarriffs, gefreak binnen de perken, soundscapes en een uitgekiende afwisseling tussen harde en rustiger passages. Die dynamiek doet dan weer aan het vroege werk van The Smashing Pumpkins denken: niet toevallig is de band min of meer vernoemd naar het Pumpkins-nummer Through The Eyes Of Ruby.

Vaak staan nummers in het teken van de Grote Riff, aan uitgebreid soleren doet de band nog steeds niet, en dat vinden we persoonlijk een verademing. Bekend aandoende riffs zijn te horen in iets poppiër nummers als Mama’s Heart, Days Of November of 9Friends. The Act of Monstrousness doet nog het meest aan Tool denken, qua drumpatronen, breaks, riffs en de vervormde effectzang. Dat geldt ook voor Yessyana, waarin het trio dik tien minuten de tijd neemt om verschillende sferen neer te zetten, van ingetogen naar een bikkelharde finale. Hier komt het woord episch zowaar om de hoek kijken.

Naar een gevoeliger rustpunt zoals op het vorige album van de band (we herinneren ons Angel From Sri Lanka) is het dit keer met een vergrootglas zoeken, tegen het einde zorgt licht jazzy miniatuurtje Afterglow voor een adempauze. Al twee keer stond het trio bijna op Pinkpop, maar de winst van de Nu of Nooit-bandwedstrijd ontglipte hen tot twee keer aan toe. Dat drie maal scheepswerf mag zijn en dat deze veelzijdige, knappe plaat snel meer aandacht mag krijgen.

21 Eyes Of Ruby – Couldronemo