Review: Florence and the Machine – Lungs

Na nieuwe publiekslievelingen als Lily Allen en Kate Nash, luistert dé eigenzinnige Britse zangeres met pit in haar donder van deze zomer naar de naam Florence Welch. Een jongedame die als kind al The Smiths, Soft Machine en R.E.M. van haar ouders gevoerd kreeg, en later zelf een grote liefde voor Kate Bush ontwikkelde. En voor rock à la Nirvana en Green Day, al hoef je in haar muziek geen zware gitaren te verwachten.

Als Florence and the Machine is na nog vrij lang wachten haar debuut Lungs eindelijk een feit, nadat de sterke singles Dog Days Are Over, en Rabbit Heart (Raise It Up) al eerder tot ons kwamen. De inspiratie op Lungs lijkt hoofdzakelijk bij twee Kates vandaan te komen, waarbij naast jonkie Kate Nash de invloed van veterane Kate Bush er soms duimendik bovenop ligt, vooral qua sfeer in de liedjes en in de arrangementen. Dat hoor je het best in de nummers Blinding en Howl (die hoge strijkers!) en in die hemelbestormende single Rabbit Heart, dat zich al snel ontpopt als een van de hoogtepunten.

Het is een sterke zet geweest om Dog Days… en Rabbit Heart aan het begin van het album te plaatsen. Dog Days Are Over begint mooi klein en zwelt langzaam maar zeker aan tot grote en meeslepende proporties. Het is de manier waarop Florence de meeste van haar liedjes heeft vormgegeven: rustig beginnen met harp, gitaar of piano, daarna gaat het loos. Met Rabbit Heart wordt de luisteraar hierop wel meteen verzwolgen door het bombastische drama, het volop galmende harpgepingel, de grootse melodie en die buitengewoon krachtige stem van Welch.

Een indrukwekkend begin, dat zeker, maar zoals vaker bij debuutalbums die openen met reeds gekoesterde nummers: dat niveau houden Florence en haar band nog niet een hele plaat vast. Dat ligt aan enkele mindere nummers in de tweede helft (Cosmic Love, Hurricane Drunk), maar probleem is ook dat het begrip ‘maat houden’ door producer James Ford (Arctic Monkeys, Klaxons, Last Shadow Puppets) pardoes overboord is gegooid. Iedere ware finale moet groter dan groots, met strijkers en koorzang dankzij tientallen overdubs van Welch loeiende stem. En dat is geregeld veel te veel van het goede, zware aanstelleritus ligt zo zwaar op de loer.

Niet dat alle liedjes zo topzwaar zijn: luchtiger materiaal met fantasierijke verhaaltjes doet dan weer meer aan het speelsere, minder ernstige wereldje van Kate Nash denken. Luister daarvoor naar Between Two Lungs of naar het bluesy Girl With One Eye. Het is speels en grillig tegelijk: mevrouw Florence rukt in dit liedje bij een meisje zonder pardon een oog uit. ‘That’s the price you pay’.

Graag hadden we ook wat meer van die minder ernstige Florence gehoord op Lungs, precies als in het pakkende en punky Kiss With A Fist. Het is een van de léukste liedjes op Lungs, maar tussen alle ernstige bombast is het tot niet meer dan een pauzenummertje verworden. En dat terwijl de heftige uithalen van Florence over die volgepropte geluidsmuren in de tweede helft van het album stevig de keel uit kunnen gaan hangen. Dan moet je zelf over een paar flinke longen beschikken om wat lucht te kunnen happen.

Die bij de lurven grijpende stem van Florence en haar harpspel en muzikale talenten (die zijn er zeker!) ten spijt, teveel drama per kilo is simpelweg te veel. De belofte is er, maar een écht topdebuutalbum is Lungs nog niet, vooral vanwege fouten met de dosering. (***)

Florence and the Machine staat in augustus op Lowlands en Pukkelpop, op 8 oktober staat er een concert gepland in de Amsterdamse Melkweg.

Florence and the Machine – Kiss With A Fist (live @ Camden Crawl)

facebook share facebook share

5 Reacties // Reageer

5 thoughts on “Review: Florence and the Machine – Lungs

  1. kale eddie

    ****

      /   Reply  / 
  2. Tom

    ****1/2

    Vind de vergelijking met mevrouwtje Nash erg onterecht. Florence heeft veel meer in haar mars dan die chagrijnige theemuts.

      /   Reply  / 
  3. Mindcircusnl

    He.. ik dacht al, wat komt me dit bekend voor maar dit is het nummer van die ” man vs woman ” Nike reclame. Geinig.

      /   Reply  / 
  4. Ray

    Prima album, al vergelijk ik haar eerder met Amy macDonald dan met genoemde Kate Nash.

      /   Reply  / 
  5. Kevin

    Vind de vergelijking met Kate Nash ook echt helemaal niet terecht. Lijkt me duidelijk dat Florence heel wat meer in haar mars heeft. Kan me verder wel in de recensie vinden.

      /   Reply  / 
  6. Pingback: Luisteren: Yeasayer remixt Florence and the Machine | Alternative

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>