Review: Graham Coxon – The Spinning Top

Britse gitarist Graham Coxon heeft waarschijnlijk niet meer zo’n druk jaar gehad sinds de hoogtijdagen van zijn voormalige band Blur, halverwege jaren negentig. Uitgerekend dit jaar keerde hij juist terug bij Blur voor een stuk of vijftien reünieshows. Daarnaast assisteerde hij enfant terrible Pete Doherty op diens goed ontvangen soloplaat Grace/Wastelands en vond hij nog tijd om zelf een lijvig solo-album op te nemen; The Spinning Top – met zelf getekende hoes, geproduceerd door veteraan Stephen Street (The Smiths, Blur) – is alweer zijn zevende sinds debuut The Sky Is To High uit 1998.

Geen lo-fi, scheurende, punky rock dit keer; de afgelopen maart 40 jaar geworden Coxon zag het als een uitdaging om een nagenoeg geheel akoestische, folky plaat te maken. Dat is hem op enkele uitstapjes richting versterkt werk verrassend goed gelukt. In mooie plaatopener Look Into The Light is de vroeg overleden folkzanger Nick Drake nog het meest dichtbij.

De geest van Drake keert vaker terug in de lichtere liedjes van The Spinning Top, zoals Feel Alright met fijn samenspel van piano en gitaar. Eigen speelse ideeën om deze aangename liedjes verder aan te kleden of juist wat te ontregelen heeft Coxon genoeg. Zo is er plek voor een speels, exotisch intermezzo in het als een Zuid-Amerikaanse mambo eindigende Perfect Love of onrustige noise op de achtergrond van het toch kalme Home. Een groot zanger zal Coxon wel nooit worden, maar de Brit kent zijn eigen beperkingen en poogt nooit over zijn eigen krachten heen te gaan.

In aanleg ook fraai folky, maar wel heel lang opgerekt: het dik acht minuten durende In The Morning, dat weliswaar veruit het langste liedje is. Waarmee we meteen bij het grootste probleem van The Spinning Top als geheel aankomen: met vijtien nummers in bijna zeventig minuten is dit wat teveel van het aangenaam kabbelende. Zeker als er ook minder opvallende nummers tussen zitten.

Gelukkig is er naast een handvol bovengemiddeld goede liedjes hier en daar ook nog een sterke wat steviger elektrische uitbarsting ter variatie op de akoestische liedjes. Het vuigere If You Want Me klinkt nog het meest als Blur in de slackerperiode rond de titelloze Blur-plaat uit 1997. Dead Bees heeft dan weer weinig om het lijf en dient dan waarschijnlijk alleen als opvullertje-met-drums. Desalniettemin is er uit misschien wel Coxon’s beste solo-inspanning tot nu toe een ronduit goed album te destilleren, bijvoorbeeld met de programmeerknop van je CD-speler. Als iemand die al bijna antieke functie tenminste nog gebruikt. (***)

Graham Coxon – Sorrow’s Army (live in Austin, NME TV)