Review: The Madd – The Madd Are Pretty Quick

Medelijden is totaal niet nodig bij deze band: Ongeneeslijk Beat was The Madd op het debuut van twee jaar terug al. Dus verwacht niet dat deze Rotterdammers de mosterd opeens bij seventies progrock of eighties synthpop gaan halen, om maar een paar (nare?) dwarsstraten te noemen. Laat staan bij de hiphop, na een avontuur met rapper Dio die The Madd flink wat meer bekendheid heeft opgeleverd. Nee hoor, vrolijke sixties getinte beatpopliedjes met een hedendaagse productiesaus is ook wat de klok slaat op tweede album …Are Pretty Quick.

Met het belangrijke verschil dat deze vijftien liedjes niet allemaal meer covers zijn van vergeten Nederbeat-klassiekers. Voor album nr. 2 is de band ook zelf liedjes gaan schrijven. De opening is aanvankelijk even slikken: bij opener I Know knallen de gelikt geproduceerde strijkers uit de speakers. Maar het oh jee-gevoel is binnen een minuut voorgoed verdwenen, als een van de heerlijkse refreinen van vaderlandse makelij van dit jaar razendsnel volgt.

“Babe, I know, so don’t try to preteeeeennddd.” Je gilt binnen luttele seconden zielsgelukkig mee en de toon voor The Madd Are Pretty Quick is gezet. De in sneltreinvaart voorbij komende, bondige liedjes klinken door die volle productie aanstekelijker dan ooit, boordevol orgeltjes, piano’s, blazers, strijkers en meer toeters en bellen. Pretentieloze pop kun je het dus niet helemaal noemen: hier is wel degelijk een heel sterke poging gedaan om een verzorgde, feelgood popplaat te maken met een torenhoog vroege Beatles-gevoel.

Pittiger en kalere garagepopliedjes zijn er met We’re Pretty Quick en Good Evening Girl ook nog. En in ieder liedje op de plaat zitten meer kekke meezingkoortjes dan Doe Maar dik 25 jaar terug in haar nummers propte. Een op het debuut gezette traditie wordt bovendien leuk in ere gehouden: afsluiten met een Franstalig liedje. Was dat op Ongeneeslijk Beat Je Suis Parti, dit keer doet zanger Dave von Raven met zijn beste Rotter-Frans het licht uit met Ce Soir Je Vais Boire (‘vanavond ga ik drinken’). Krijg die oeh-la-la koortjes hierna maar eens uit je kop.

De nazomer wordt zodoende acuut flink verlengd dankzij een van de aanstekelijkste, onbezorgde popplaten van Nederlandse makelij van dt jaar. Het knapste aan dit album is nog, mede omdat we de gecoverde originelen niet kennen, dat voor de onbevangen luisteraar het verschil in kwaliteit tussen cover en eigen werk totaal niet te horen is. Een groter compliment kunnen we voor dit tweede The Madd-album niet zo een-twee-drie bedenken. (****)

Lees ook:Snelle jongens van The Madd komen met album nr. 2
Lees ook:In Première: The Madd – Jump Now
Lees ook:Snoepje van de week? – The Madd
Lees ook:In Première: The Madd – Je Suis Parti
Lees ook:Moss, Tim Knol, Bettie Serveert in race voor 3VOOR12 Award