Review: Julian Casablancas – Phrazes For The Young

En toen was er nog maar één Strokes-mannetje dat er naast zijn band geen zijprojectje op nahoudt: gitarist Nick Valensi. Albert Hammond Jr. maakte al twee soloplaten, waarvan één best leuke, drummer Fabrizio Moretti speelde mee in het leuke Little Joy en bassist Nikolai Fraiture maakte een ongekende zeurplaat als Nickel Eye. Frontman Julian Casablancas hield zich een tijdje op de vlakte, maar komt nu op de proppen met solovehikel Phrazes For The Young.

Een in ieder geval curieus klinkende plaat waarop hij hoogstwaarschijnlijk alle mogelijke ideeën voor melodietjes, riedeltjes en geluiden in zijn hoofd in acht nummers zo’n veertig minuten lijkt te hebben gepropt. En dan was er nog wat bewaard voor bonustracks in de deluxe iTunes-versie van de plaat, zoals dat tegenwoordig steeds vaker gaat. Het levert een op meerdere fronten overvol album op dat meerdere malen de woorden ‘te veel’ oproept.

Vanaf de eerste noten is duidelijk: Phrazes For The Young is géén gitaarplaat geworden. Net als nepnaamgenoot Julian Plenti (Interpol’s Paul Banks) op diens soloplaat …Is Skyscraper heeft Casablancas zich stevig uitgeleefd met tal van analoge synthesizers. De verschillende melodietjes en vette synthakkoorden vliegen je om de oren, wel ook nog vergezeld van de nodige gitaarlijnen en drumcomputerbeats, wat een compleet dichtgetimmerd, non-dynamisch, en daarmee nogal lomp, wat mij betreft lelijk geluid oplevert.

Casablancas nasale uithalen klinken daarbij plat als een dubbeltje geproduceerd en bij vlagen zelfs blikkerig, wat het geluid niet ten goede komt. Daarbij had iemand hem best even mogen vertellen een à twee minuten per nummer te schrappen. Nu klokken de op het vermoeiende af volgestouwde tracks stuk voor stuk rond de vijf minuten. En om zolang de aandacht vast te houden, daarvoor zijn die liedjes domweg niet sterk genoeg. Teken aan de wand is dat openingsnummer Out Of The Blue nog het leukst is, vanwege een fijn refrein en van alle nummers nog de meest prominente gelijkenis met een Strokes-liedje. Vrolijke synthsingle 11th Dimension en Left Right In The Dark zijn nog aardig, maar kabbelen uiteindelijk te lang voort.

Maar vanaf de kazige, stuurloos voortdreinende ballade Chords Of The Apocalypse gaat het definitief mis. En inhaak-en-meewieg-walsje – zitten we verdomme in Thialf? -  Ludlow Street, tot over de rand gevuld met synths, gitaren en drumcomputers, doet met zijn bijna zes minuten Casablancas nog wat verder zinken. De enige opleving is er nog met het boos rockende River Of Brakelight, maar tegen die tijd is zijn de blikkerig klinkende nasale uithalen van Casablancas al stevig op de zenuwen gaan werken. Vooral daardoor zijn lange, nauwelijks beklijvende stukken Glass (met r ‘n b-achtige beats en Ultravox-achtig refrein) en Tourist nog amper uit te zitten.

Nota bene de bonusnummers zijn bondiger en daarmee een stuk leuker; zeker 30 Minute Boyfriend, dat begint als Duran Duran en dankzij een halsbrekende gitaarsolo eindigt als een soort hardrockpastiche. Naar verluidt verloopt een hernieuwde samenwerking tussen de volledige band voor een nieuwe, vierde Strokes-plaat nogal stroef. Ze krijgen nog een kans om te bewijzen dat ze als collectief nog steeds een op z’n minst goede plaat kunnen maken. Daar zijn ze afzonderlijk vooralsnog niet in geslaagd, Casablancas met deze naar een draak neigende plaat ook niet. (**)

Julian Casablancas is begin december in Nederland voor twee shows, in de Amsterdamse Melkweg op vrijdag 4 december en op het Rotterdamse Bazar Curieux op zaterdag 5 december.

Lees ook:Strokes-zanger Julian Casablancas treedt op in Paradiso
Lees ook:Solo-debuut Strokes-zanger Julian Casablancas in oktober
Lees ook:Strokes-zanger Julian Casablancas maakt solo-plaat
Lees ook:Julian Casablancas ook op Bazar Curieux, Paradiso-show verplaatst
Lees ook:Prijsvraag: win 2 x 2 kaarten voor Bazar Curieux

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!