Review: The Boxer Rebellion – Union

Op het komende London Calling-festival speelt The Boxer Rebellion behoorlijk vroeg in de avond, maar van een groene nieuweling met slechts een singletje of EP op zak kun je bepaald niet spreken. In 2001 werd de band uit Londen al opgericht en in 2005 was The Boxer Rebellion al een keer op London Calling te zien, rond de release van debuutalbum Exits.

Nieuw album Union heeft vervolgens al vrij lang op zich laten wachten, lekte uiteindelijk al begin dit jaar uit en kreeg aanvankelijk slechts een officiële release via iTunes. Pas deze herfst heeft deze onverwachte prachtplaat een officiële release op het Europese vasteland gekregen. Waarom er nog geen hype is ontstaan rond Union zoals je die rond de release van pak ‘m beet de jongste Editors of Arctic Monkeys voor je kiezen krijgt, mag een raadsel heten. Gelooft de platenmaatschappij er eigenlijk stiekem niet helemaal in?
Want met Union hebben we alsnog veruit de meest robuuste Britse plaat in handen van het soort dat knap voortborduurt op het geluid van Radiohead in de jaren negentig, het schemerige drama van Editors en Interpol, plus het vroegere Coldplay (A Rush Of Blood To The Head) en inclusief de dramatische teksten, uiteraard. Bedplassersmuziek, schreeuwen sommige mensen dan meteen. Kan zijn, maar dan wel met ballen en volop hoorbare bezieling. Gevoelsmatig lijkt hier geen sprake van effectbejag of acteerwerk waar je de Chris Martin’s of Tom Smithen van deze wereld nog wel eens op kunt betrappen: Union doet aan als goudeerlijke muziek.

Voorwaarde om Union ten volle te kunnen waarderen is wel dat je een tamelijk virtuoze koorknaapstem als die van frontman Nathan Nicholson kunt waarderen, zo eentje die bij tijd en wijle loepzuiver de hoogte in schiet, maar in de lagere regionen Joost Zweegers van Novastar in herinnering roept. Dit in combinatie met flinke bakken drama in groots opgezette, bij vlagen bombastische songs vol breed uitwaaiende, galmende gitaren. De elf nummers zitten bijna allemaal bijzonder goed in elkaar, met als extraatje de inventieve drumpartijen van Piers Hewitt, die er zelden voor kiest om simpele vierkwartsmaatjes te spelen en zo de meeste kraakhelder klinkende liedjes nog wat spannender maakt.

Mooie melodieën heeft The Boxer Rebellion daarbij te over, met als hoogtepunten de openingstrits van Union, de onrustig voortratelende nummers Flashing Red Light Means Go, Move On en pittige single Evacuate. Het kloppende hart van de plaat staat heel tactisch halverwege: Nicholson tovert met zijn falset het kippenvel op je armen in het spannend opgebouwde, bloedjemooie Misplaced. Als The Boxer Rebellion tegen het einde wel een keer de weg rechtdoor kiest, levert dat met Semi Automatic wel een voorspelbaarder moment op. Gelukkig maakt de subliem opgebouwde, steeds wijder wordende afsluiter Silent Movie dit euveltje goed.

Hoe aardig ‘ie ook is; gooi die jongste Editors-plaat voorlopig toch maar even aan de kant en geef dit knappe staaltje grootse pop voor gevorderden eens een kans. Je zult niet teleurgesteld worden. (****)

The Boxer Rebellion op London Calling, zaterdag 21 november, 19.30 uur, Grote Zaal. Zie ook het volledige tijdschema.

The Boxer Rebellion – Evacuate

Lees ook:Meer concerten in Bitterzoet: Boxer Rebellion, Josh Ritter, Wintersleep
Lees ook:London Calling 2009/II: The Twilight Sad, Alberta Cross, The Boxer Rebellion
Lees ook:Te winnen: twee London Calling-verrassingspakketten!
Lees ook:Bloc Party-zanger Kele Okereke komt met soloplaat The Boxer
Lees ook:London Calling, zaterdag: Wilde beesten maken de avond

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!