Review: Them Crooked Vultures – Them Crooked Vultures

Voor een soort hobby-achtig zijproject annex supergroep als Them Crooked Vultures draaide de PR-machine de afgelopen maanden wel op de allervolste toeren. Pas recent werden er voor alle nieuwsgierige oren enkele liedjes naar buiten gebracht, om vervolgens vlak na het onvermijdelijke lekken de hele plaat te streamen op YouTube.

Voordat iemand ook nog maar een noot gehoord had, waren er aan het einde van de zomer die geheime, op het laatste moment bekend gemaakte shows en verrassingsoptredens op festivals als Lowlands en Pukkelpop, met in Biddinghuizen in ieder geval het drukst bezochte optreden van het weekend als gevolg had. En goed, strak en heavy was het live, met als extraatje dat het ronduit tof was om frontman Josh Homme, Dave Grohl op drums en Led Zeppelin-bassist samen in deze setting op een podium te zien.

En dan zal je het net zien: daar is de lichte tegenvaller dat het titelloze debuutalbum uiteindelijk toch niets meer (maar ook niets minder) is geworden dan een behoorlijk goeie, oerdegelijke stevige rockplaat. Bij vlagen ronduit lekker zelfs, maar lang niet zo geweldig en van begin tot eind knallend als je van een gezelschap met deze rockkopstukken erin verenigd zou mogen verwachten. En dan is er nog de wat overdreven lengte van 13 nummers in een heel dik uur, met zeker vier zwakkere broeders die misschien geschrapt hadden kunnen worden (het wel heel simpele Dead End Friends of het wat flauwe Interlude With Ludes).

Homme is hoorbaar verantwoordelijk geweest voor het grootste deel van de nummers: Them Crooked Vultures klinkt vooral erg als Queens Of The Stone Age, met pittige rocksongs en melodieuze zanglijnen. Maar we hebben jaren terug al veel beter werk van hem gehoord. Aan de andere kant: waarom zou je je beste werk bewaren voor een zijproject? Grohl leek live de ene inventieve drumbreak na de andere de club of festivaltent in te smijten, maar lijkt de helft van de tijd zowaar wat ingehouden te spelen. Zijn signatuur hoor je lang niet altijd.

Neemt niet weg dat de groovende opening Nobody Loves Me And Neither Do I met harde finale vol verwrongen riffs meteen een van de hoogtepunten en zodoende een geweldige binnenkomer is, met nonchalant zingende Homme (“I’ve got a beautiful place to put your face’ and she was right.”). Mind Eraser, No Chaser, New Fang en vooral het goed doorhakkende Scumbag Blues zijn de betere kortere knallers op de plaat.

In sommige andere recensies zie je al het gemopper op de lange jam-achtige stukken op het album, maar die tillen de plaat juist nog een flink stuk boven de middelmatigheid uit. De verschillende wendingen in Elephants – van stevig opgejaagde punkrock naar log beukende rock en weer terug – of de dik zeven minuten durende bluesy jams Spinning in Daffodils en Warsaw Or The First Breath You Take After You Give Up behoren tot de spannendste momenten die Them Crooked Vultures te bieden heeft.

De ware fans van de grote namen in deze band zullen zich kortom uitstekend vermaken met dit Them Crooked Vultures-debuut, maar echte spontaniteit, of zo u wilt een waar heilig vuur, laait maar zelden echt op. (***)

Dus

Lees ook:Dave Grohl druk met TCV én nieuwe Foo Fighters-plaat
Lees ook:Video’s: Them Crooked Vultures live in de Melkweg
Lees ook:3FM: ‘Nieuwe band Dave Grohl en Josh Homme op Lowlands’
Lees ook:Luisteren: Them Crooked Vultures – Mind Eraser, No Chaser
Lees ook:Luisteren: Them Crooked Vultures – New Fang