Review: Good Dog Happy Man – Good Dog Happy Man

GDHM-Cover ‘The Police die te veel naar Curtis Mayfield heeft geluisterd’, zo luidt de eigen omschrijving van de muziek van Utrechtse band Good Dog Happy Man. En wie ben ik dan om daar nog andere kenmerken op los te laten als ‘zwaar funky en swingend’, ‘de meest kekke orgeltjes in lange tijd gehoord’, ‘vol onverwachte wendingen’ of ‘broeierige spanning’? Good Dog Happy Man is zeker wel veel meer funk dan de skapop à la die band van Sting, zo hoor je op het titelloze debuutalbum, dat onlangs eindelijk een officiële release kreeg via het Dying Giraffe label.

Aan gloeiend heet ijzer smeden heeft Good Dog Happy Man bepaald niet gedaan. Al in het najaar van 2007 wonnen de Utrechters de Grote Prijs van Nederland, met jurylofuitingen als ‘een genre op zich’ en ‘ongehoord goed’. Daarna werd er veel gespeeld (oa. Melkweg, Paradiso, Metropolis festival) en dat heeft zich op dit debuut hoorbaar terugbetaald. Je hoort een band die behoorlijk complexe, zelden vanzelfsprekende muziek waanzinnig soepeltjes en strak speelt.

Brein achter die composities is zanger/gitarist Sander Klijn, die niet veel op heeft met platgetreden paden. Flink funkende pop en rock is de basis, maar de grenzen van dat kader zijn oprekbaar en daarbinnen kan er vanalles gebeuren. Zo zijn er onverwacht zwaar poppy momenten die toeslaan in onder meer het hard funkende Snatch (opeens is daar na de felle Peppers-achtige gitaar olijke piano en dito zang).

Net zo goed gaat het in enkele climaxen goed loos; hoor gitaar en orgel opeens over elkaar heen donderen in een liedje over rock ‘n roll celebrities: Pete Doherties. De nerveuze ritmebox waarmee Wasyourswasmine heel opzwepend de plaat opent, zet meteen al op het verkeerde been. Met zo’n funky basis en tal van wendingen is een strakke ritmesectie bijna van levensbelang, en die heeft Good Dog Happy Man: drummer Vincent Smeets en bassist Crispijn Smals – in 2007 bij de Grote Prijs al uitgeroepen als beste muzikant – zorgen voor die solide basis waarop stilstaan of -zitten niet mogelijk.

U zit bij een plaat als deze ook te wachten op een soulvol momentje? Enter het loom slepende Napoleon’s Army, waarin toetsenist Elmar Klijn zijn orgelspel tot aan de uitbarsting halverwege fijn onheilspellend laat klinken. Bij een dwingend swingende binnenkomst van bas en orgel in Get Off My Back wordt het opeens ook mogelijk een naam als The Meters van stal te halen, of wat dichterbij huis en in het nu Lefties Soul Connection. New Orleans en de bijbehorende jukejoints aldaar schieten even door het hoofd. Hooguit tegen het einde neemt Good Dog Happy Man een keertje wat minder uitslagen in Zoom, maar toch: de spanning blijft, net als het hoorbare spelplezier.

Spannende, bijzonder lekkere plaat van eigen bodem: luisteren dus. En dan komt het wel verdraaid goed uit dat het volledige album te beluisteren is via de website van Dying Giraffe.

Good Dog Happy Man bij de Grote Prijs van Nederland 2007: Mute + Wasyourswasmine