Review: Eels – End Times

Met Mark ‘E.’ Oliver Everett is het tegenwoordig hollen of stilstaan. Na man’s dubbele meesterwerk Blinking Lights And Other Revelations bleef het ruim vier jaar stil rond zijn alias Eels. De inspiratie tiert blijkbaar welig, want nu zijn er nota bene twee nieuwe, vrij verschillende platen in iets meer dan een half jaar tijd. Hombre Lobo – 12 Songs Of Desire kregen we vorig jaar en ontving mogelijk in alle blijdschap dat er weer een Eels-album was een sterretje te veel op deze plek (namelijk 4).

Dat perspectief vormt zich nu eenmaal bij het horen van het bij vlagen ontroerende End Times: E. nam deze collectie liedjes goeddeels thuis op en over zoiets als bloeddorstige verlangen of weerwolven gaat het hier niet. Wel over een dagje ouder worden in deze onzekere tijden en over de droevige gevolgen van een scheiding. Jawel: End Times is deels Eels’ eigen Blood On The Tracks.

De meeste liedjes nam Everett kortom zelf op: vandaar dat ze veelal klein, sober en intiem van aard zijn. En ook al komen sommige melodietjes en akkoorden bij deze achtste Eels-plaat de kenners van het oeuvre soms erg bekend voor, het contrast van E’s hese stem bij de zachte, lieflijke liedjes blijft geweldig mooi. End Times begint bij The Beginning, terugblikkend op de tijd dat alles nog koek en ei, peiis en vree was in de relatie. Maar al snel komen de ergernissen en de onvermijdelijke ruzies, door E. direct en met weinig opsmuk bezongen, Maar niet zonder droge humor: “She has locked herself in the bathroom again. I’m pissing in the yard” (A Line In The Dirt).

“End Times are here”, klinkt als het definitief over is en E. nog wat verder treurt. “Damn, I miss that girl so much”, merkt hij zuchtend op als hij een vogeltje op zijn veranda op en neer wipt. Slechts een enkele keer onderbreekt hij zelf de rust met enkele van die typisch voor Eels ruwere, bluesy liedjes. Goed voor de afwisseling, het zijn geen slechte liedjes -zeker het fijntjes bittere Gone Man niet – maar dan is hij niet op zijn best.

Dat is E. wel met slechts wat gitaargepingel, een warm orgel en een tamboerijn in In My Younger Days, waar die scheiding en dat Ouder worden fraai samenvalt: vroeget zou zo’n breuk hem nooit zo hard geraakt hebben, wil hij maar zeggen. Dezelfde eenvoudige middelen vormen het enigszins opbeurende slotstuk On My Feet, waarin alweer ruimte is voor relativering. E. heeft immers ergere dingen meegemaakt, zo weten ook alle liefhebbers. Ook iets minder ergs levert in dit geval alwéér een prachtige plaat op. (****)

In My Younger Days