Review: The Soft Pack – The Soft Pack

Het is waarschijnlijk maar goed ook dat deze vier jongens uit San Diego hun oude bandnaam The Muslims begin vorig jaar bij het grof vuil zetten. In deze volgens sommige professionele paniekzaaiers angstige tijden, zou dat met name in Amerika wellicht te veel de aandacht afleiden van de zeer fijne, gruizige en punky powerpop die dit kwartet nu onder de pakkende naam The Soft Pack maakt.

Het bondige debuut van dit kwartet is er eentje van het betere no nonsense-soort: tien nummers in een half uurtje, gitaren inpluggen in die studio en spelen maar. Die gitaren staan daarbij niet vermoeiend hard, maar klinken dankzij producer Eli Janney van Girls Against Boys op een soort nonchalante manier gruizig en rammelend, en werken juist daardoor zeer verslavend. Daarbij lijkt drummer Brian Hill een drijvende kracht, die de band constant stevig opjaagt.

The Soft Pack schiet fantastisch uit de startblokken met twee steengoede 2 minutenknallers: C’Mon en Down On Loving zijn geweldig in hun energieke eenvoud. Een trashy solo zaagt Answer To Yourself lekker doormidden, en als er in het opgejaagde Move Along en het wat langzamere Pull Out een fijn zoemend orgeltje opduikt is de pret compleet. Zanger Matt Limkin beschikt bovendien over de juiste zeurderige, al net zo nonchalante toon in zijn stem, die er mede voor zorgt dat deze Amerikanen soms klinken als een oude Britse poppunkband als Buzzcocks of The Jam.

Het tempo blijft acht nummers lang heel hoog liggen; iets van de energie wordt pas ingeleverd in een wat trager, maar ronduit mooi liedje tegen het einde, Mexico, waarin de gitaren opeens breder uit beginnen te galmen. Hooguit in het wat monotoon voortdreinende slotstuk Parasites verliest dit plaatje iets van zijn kracht, maar dan nog kun je bij dit debuut van The Soft Pack gerust spreken van een heerlijke gitaarrockknaller. Om niet te missen en op repeat te draaien. (****)

The Soft Pack treedt op dinsdag 2 maart op in de kleine zaal van Paradiso in Amsterdam.

The Soft Pack – C’Mon

The Soft Pack – Answer To Yourself (live)


Lees ook:Nooit van Gehoord? 2010 – The Soft Pack
Lees ook:Download: The Soft Pack – Gagdad
Lees ook:Virtuoos Battles maakt ‘moeilijkdoenerij’ toegankelijk
Lees ook:Live-Review + Interview: Rival Sons in Amsterdam, pt.1
Lees ook:Nooit van Gehoord? 2010 – Lawrence Arabia

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!


  • Geplaatst door Jurre op 10 februari 2010 om 19:16

    Hmm, ik vind het lastig om te zeggen of ik het met je eens ben. De eerste drie nummers zijn inderdaad erg sterk. Kort maar krachtig, catchy, je vergeet het niet snel. Maar, daarna begint het wat mij betreft meer op elkaar te lijken en zelfs wat te vervelen. Maar, misschien moet ik het ook nog vaker luisteren..

  • Geplaatst door Badder op 11 februari 2010 om 18:24

    Ik snap je punt, Jurre. Eerlijk gezegd ben ik nog een beetje zoekende met deze plaat. Vandaag maar eens een aantal keren geluisterd (luisterpaal 3voor12) en af en toe word ik echt blij van deze plaat: fijn rommelig gitaarwerk (alleen al het begin van C’Mon, de eerste seconde vind ik briljant!) en stuwend basspel. Maar de zang… tja, ik weet het niet. Ook alle nummers vind ik niet even sterk. Nou ja, nog maar eens een paar keer luisteren dan maar?

Geef een reactie