Review: Field Music – Measure

Zo af en toe komt er eens eentje voorbij: een rijke, knappe en vooral heel muzikale popplaat die zo barstensvol leuke ideeën en wendingen zit, dat je er alleen maar bewondering voor op kunt brengen. Al duurt het weliswaar een draaibeurt of vijf, zes voordat al die ideeën van die band in kwestie als puzzelstukjes in elkaar zijn gevallen, zodat je het betreffende werkstuk op waarde kunt schatten. Jawel, het derde album van het Britse kwartet Field Music is er zo een, een dubbelalbum van maar liefst twintig liedjes nog wel, genaamd Measure.

Measure is het werk van een creatieve band die zich bij het schrijven en maken van de muziek totaal geen beperkingen heeft willen opleggen. Dat hoor je aan de liedjes zonder duidelijke coupletten of refreinen af. Een koortje hier, een onverwachte break of een dissonante xylofoon daar: alles mag en kan. In die zin is Measure een compromisloze plaat geworden, maar dan wel een ontzettend beluisterbare.

Gelukkig voor de band resulteert het overgrote merendeel van al die ideeën in spannende, allerlei kanten op schietende liedjes. Daarvan lijken sommige exemplaren bij de eerste luisterbeurten nog wat te veel voort te kabbelen, maar schijn bedriegt op den duur.

Enerzijds staat Field Music op het heerlijk droog geproduceerde Measure volop in het verleden, met duidelijke links naar The Beatles in hun latere periode enerzijds: hoor al die koortjes en strijkers bijvoorbeeld eens in het titelnummer, het geweldige Curves of the Needle of het fraaie akoestisch-met-strijkers moment Precious Plans). Ook zijn er genoeg nummers vol gitaarriffs- en patronen zoals tal van jaren zeventig-rockbands ze produceerden (zie Each Time Is A New Time of het met klinkende piano opgesierde The Rest Is Noise).

Aan de andere kant kun je Field Music net zo goed een nota bene Engelse missing link tussen Amerikaanse bands als The Shins (vanwege de extreem melodieuze momenten) en Spoon, vanwege onderhuidse spanning en ruim voldoende dwarsere stukken, vooral op ritmisch gebied. Zie daarvoor het doorhakkende Effortlessly, het ietwat tegendraadse Clear Water of het lekker log en loom rockende First Comes The Wish. Voor wie het nog niet in de gaten had: Field Music klinkt inderdaad totaal niet als de archetypische Engelse band.

Met die ‘we-doen-gewoon-lekker-waar-we-zelf-zin-in-hebben-houding’ schiet Field Music alleen in het slotstuk van Measure te ver door. It’s About Time biedt niet meer dan tien minuten aan vervelend vioolgepriegel met omgevingsgeluiden, en ontsiert in die zin enigszins het fraaie geheel dat Measure in die negentien voorgaande liedjes weldegelijk is.

Neemt niet weg dat Field Music met deze dubbelaar een per luisterbeurt plezieriger wordend album heeft gemaakt. De verschillende liedjes blijven door die karrenvracht aan ideeën misschien niet allemaal even goed hangen, maar daar staat tegenover dat er na herhaaldelijk draaien nog steeds iedere keer genoeg mooie nieuwe dingen te ontdekken zijn (hoor ik daar nu echt papiergeritsel in je rechteroor?) En zijn dat soort platen uiteindelijk niet het meest waard? (****)

Field Music is half mei in Nederland en treedt in ieder geval op op het nieuwe Haagse Walk The Line-festival.

Field Music – Them That Do Nothing

Field Music – Measure (live)

Lees ook:In Première: Field Music – Let’s Write A Book
Lees ook:Le Guess Who?: Field Music, Black Dice, Born Ruffians
Lees ook:Maxïmo Park’s Paul Smith op het solopad met Margins
Lees ook:Battles-drummer John Stanier te gast op nieuw album The Field
Lees ook:Nieuw concert Bloc Party uitgesteld tot november

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!