Review: Eels – Tomorrow Morning

Mark E. Everett is weer helemaal de man en straalt blijkbaar aan alle kanten. Eerlijk waar: hij zingt het zelf in een van de heerlijkste liedjes op zijn nieuwe, opvallend opbeurende plaat onder de naam Eels, hoopgevender dan ooit getiteld Tomorrow Morning.  “Look in the mirror, I am the man. Mrs. Miller says I am the man, as the birds singing I am the man, everyone is a fan”,  zingt E. met vertrouwd hese stem in het blije The Man, terwijl hij door iedereen in de buurt vriendelijk gegroet wordt. Jawel, je wordt oprecht blij voor hem en ván zoveel coolheid.

Het is een opmerkelijke ontwikkeling in korte tijd in het leven van E. en zijn muzikale alter ego sinds 1995, waarmee hij niet eerder in zijn loopbaan zó productief was. Dat hij na de zwarte en intieme echtscheidingsplaat End Times van begin dit jaar opeens zo opgetogen uit de hoek komt als op Tomorrow Morning, is op het eerste gehoor een aangename verrassing.

De vaak optimistische songtitels van de in totaal veertien liedjes spreken wat dat betreft boekdelen: Looking Up, I Like The Way This Is Going, This Is Where It’s Get Good… E. voelt zich blijkbaar kiplekker (I’m A Hummingbird) en heeft weer eens een ‘spectacular girl’ aan zijn zijde die oprecht van hem houdt (My Baby Loves Me) en geen nare dingen over anderen vertelt (het toch wat melancholischer getinte That’s Not Her Way).

Een nadeeltje: al die vreugde levert ironisch genoeg ook weer niet de beste, meest indringende of ontroerende Eels-plaat aller tijden op, ondanks een stapel met genoeg mooie kleine liedjes. Liedjes die na de akoestischer toon van End Times en de bluesrockaccenten op Hombre Lobo weer wat elektronischer zijn getoonzet, met kale beats en elektronisch gefröbel. Daar schiet E. een enkele keer wat in door: we hoorden hem niet eerder experimenteren met drukke beats en lp’s met klassieke muziek daaronder, maar in This Is Where It Gets Good zeurt dat zeker drie minuten te lang door.

Ook nummers als I’m A Hummingbird, The Morning en Baby Loves Me zijn niemandalletjes in de eerste helft, die domweg niet raken. Hoe lullig ook: echt in het hart raken deed E. in het verleden pas echt in zijn sombere, zelfs droefgeestige liedjes, hoeveel goeds we de man na al die jaren van ellende – praktisch zijn hele familie is al overleden – ook toewensen.

Toch: zeker in de tweede helft van Tomorrow Morning levert het goede humeur heus fraaie momenten, op in de vorm van eerder genoemd The Man, uitbundig walsje Oh So Lovely (met aanstekelijk yeah!-geroep), die éérste minuten van This Is Where It Gets Good of de catchy gospel (!) van Looking Up. Ook heerlijk: het ontspannen Spectacular Girl dat nog het meest aan het werk op debuut Beautiful Freak (’96) doet denken.

Alweer een behoorlijke mooie Eels-plaat dus, zeker voor de fans, doch met wat meer zwakkere momenten. Zodoende kunnen zij die slechts af en toe een Eels-album willen horen of kopen, zich beter blijven wagen aan de pennevruchten uit de duistere krochten van E.’s ziel. Laat in dat geval nog eens een traan met het nog steeds nieuwige End Times of pièce de résistance Blinking Lights And Other Revelations van vijf jaar terug. (***).

Eels’ concerten in Paradiso (maandag en dinsdag) en in Groningen (Oosterpoort, 6 september) zijn zo goed als uitverkocht. Wat gaan we krijgen: de gevoelige liedjes-parade of een grootse rockshow? Tivoli in Utrecht en Pukkelpop kregen vorige week in ieder geval dat laatste…

Eels – Oh So Lovely (audio)

Lees ook:Luisteren: Eels – Looking Up
Lees ook:In Première: Eels – Spectacular Girl
Lees ook:Eels komt in januari alweer met volgende plaat
Lees ook:Alweer een nieuwe Eels-plaat, concerten in A’dam en Groningen
Lees ook:Mark E. ‘Eels’ Everett opgepakt als terreurverdachte?

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!