Review: Grinderman – Grinderman 2

Het is nog steeds lastig voor te stellen: Nick Cave, al een tijdje in zijn vijftiger jaren en huisvader, die voor nieuwe muziek met zijn Bad Seeds dagelijks naar kantoor gaat om daar liedjes te schrijven. Voor zijn jongste oer rock ‘n rollband Grinderman, bedoeld als rauwe, elementaire uitlaatklep naast The Bad Seeds, is hij dit keer niet zo te werk gegaan. Dat was met het hondsrauwe tweede album van zijn derde band ook niet te geloven geweest.

Na het al gemeen om zich heen maaiende debuut van dik drie jaar terug, sloot Cave zich voor een opvolger op in de studio met Bad Seeds en mede-Grindermannen Warren Ellis, Martin Casey en Jim Sclavunos, om daar een dag of vijf later uit te komen met uren aan lawaaiïge jams, flarden bluespunk-songs, vreemde geluiden, bizarre sfeerschetsen en een enkel verrassend melodieus moment dat nog het meest naar Nick Cave and the Bad Seeds neigt.

Negen nieuwe songs werden als het ware in elkaar geknutseld, meestal niet zo direct in your face als het werk op het debuut, maar hongerig rondkruipend om onverwacht keihard toe te slaan.Op de eerste Grinderman-plaat hakten nummers als Bring It On en No Pussy Blues er direct onverbiddelijk in, maar dreigende bluesrock-opener Mickey Mouse and the Goodbye Man (met klassiek bluesy ‘I woke up this morning’-verhaal) zwelt gevaarlijk langzaam aan, om pas halverwege te exploderen met stampende drums, een hevig vervormde bas en een schuimbekkende Cave met ongekend intense zang. De vervormde geluiden zouden gitaren kunnen zijn, maar even goed mandolines of violen van Warren Ellis gedrenkt in distortion. Het is soms niet te bepalen in dit geluid dat minder recht toe, recht aan is dan op het debuut.

De toon is gezet voor de even moddervet klinkende tracks Worm Tamer en het al gehoorde, heerlijk groovende Heathen Child, wederom in het teken van een grommende, huilende Cave. Hier en daar wordt op internetfora opgemerkt dat het onderhand wat zieligs begint te krijgen, van die oude mannen die om het hardst en vuigst proberen te rocken. Zij missen dat Grinderman zichzelf ook niet heel serieus neemt; zie daarvoor alleen al de knettergekke video bij Heathen Child, maar intussen zijn muziek en sfeer op Grinderman 2 wel gemeend dreigend en vooral beestachtig goed.

Cave is intussen van meet af aan een verhalenverteller geweest, die heel overtuigend verschillende rollen kan aannemen. Die van romantische ziel in de jaren negentig, razende maniak (in de Birthday Party-jaren) of in meerdere nummers op Grinderman 2 de grommende wolfman. De ultieme geile minnaar blijft hij in het van vervormd lawaai bolstaande Evil (“Who needs a tv, you are my tv, who needs a record player, you are my record player.). Die minnaar is soms op beestachtige seks, al dan niet in een te kleine keuken: “Let me stick my finger in your…cookie jar en crush all your gingerbread men”, croont Cave in het tegelijkertijd sinistere én grappige Kitchenette. Een zeldzame combinatie.

Slechts bij vlagen neigt Grinderman naar het melodieuzere werk met The Bad Seeds, in het met violen gelardeerde intro van When My Baby Comes bijvoorbeeld, totdat de muziek alsnog transformeert in een stuwende, onheilspellende koortsdroom. Het enige luchtige moment op Grinderman 2, eigenlijk een niemandalletje om even uit te kunnen blazen, is het enige echte liedje genaamd Palaces Of Montezuma. Een in al z’n lichtheid een beetje misplaatst liedje misschien op deze plek, maar laat dat dan maar de opmaat zijn naar de zwaar verknipte Bellringer Blues. Hier wordt zo met lappen gitaargeweld gespeeld dat je van sample-bluespunk zou kunnen spreken, die je sprakeloos achterlaat.

De ‘oude mannen ‘ van Grinderman laten zo weer n’s horen hoe je de achteloze luisteraar alle hoeken van zijn of haar kamer laat zien. En dat is ronduit lékker. Aan de andere kant is daar nu ook een nieuwe plaat van New Yorkse noiselegende Swans, die deze Grinderman 2 zou reduceren tot een kinderliedjesplaat. Kan zijn, maar intussen zijn Cave en zijn metgezellen na al die jaren op de top van hun kunnen. (****)

Meer cd-recensies op Alternative Blog.

facebook share facebook share

3 Reacties // Reageer

3 thoughts on “Review: Grinderman – Grinderman 2

  1. Rinus

    Erg goede recensie, niets aan toe te voegen!

      /   Reply  / 
    1. jchr

      Ik ben een groot fan van Nick, maar na Grinderman vind ik Grinderman 2 teleurstellend. Wellicht ligt dit aan mijn smaak of aan de geluidstechnicus, maar ik mis de muzikaliteit en de verassingen. Jammer, maar helaas.

        /   Reply  / 
      1. Rob(V)

        Ik heb de plaat nu al een paar maal beluisterd maar kan inderdaad nog steeds geen pyromaan ontdekken ;)

          /   Reply  / 
  2. Pingback: Schotse snotneus beschuldigt Nick Cave van plagiaat | Alternative

  3. Pingback: Grinderman in Utrecht: gemeen, dreigend én vermakelijk | Alternative

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>