Mirjam: Walk The Line dag 1

Het Haagse Walk the Line Festival werd vorig weekend voor de tweede keer gehouden, maar het was mijn eerste en ik ben zeer positief. De locaties zijn allemaal dicht bij elkaar. Op het Groningse Eurosonic en het Utrechtse Le Guess Who? heb je eigenlijk een fiets nodig, maar de zalen van Walk the Line waren allemaal gecentreerd rond de Grote Markt. Verder is de vormgeving van de banners, t-shirts en het programmaboekje prachtig. Mijn metgezel (met Gronings accent) over de plattegrond: “Zelfs het kaartje is leuk.” Het publiek is crossing-border-publiek: muziekliefhebbers tussen de 20 en de 60 met een kritisch oor. Opvallend weinig hipsters op dit festival. Een paar Hagenezen: ” 40 euro is ook veel geld voor twee avonden met bands die je niet kent.” Tsja daar klapperen mijn oren wel even van. Voor de kwaliteit van de bands en het festival vind ik het niet veel, maar dat zal ik niet tegen de organisatie zeggen…

Ik begon het festival met The Leisure Society een zevenkoppige band uit Brighton met viool, cello, dwarsfluit, gitaar, toetsen, bas en drums. Volgens de website zegt Brian Eno over deze band: “The only other thing I’ve been listening to with enthusiasm lately.” Dat schept verwachtingen… Het was mooi en dromerig en fans van Fleet Foxes en Midlake zullen het zeker waarderen. Grappig dat ze een liedje, We Were Wasted, zingen over dronken naar huis rijden op sprookjes-achtige muziek. Toch hield ik het niet een heel optreden vol, de dwarsfluit geeft het een EO-feel die ik persoonlijk niet zo goed trek. Dat merk ik nu ook wanneer ik naar hun laatste album ‘The Sleeper‘ luister, oei…af!

Zo had ik nog wel tijd om even bij Broken Records te gaan kijken. Hier heeft Thomas al genoeg over geschreven, maar het was wel heerlijk om naar Jamie Sutherland te kijken die zingt met veel inleving. Toch even verder kijken en toen stuitte ik op The Deer Tracks, mijn hoogtepunt van de vrijdag. Het verslag lees je hier.

Dan staat Fiction op het programma op het kleinste podium van het festival in café Rootz. De band heeft een vreemde opstelling maar dat komt doordat er twee leadzangers zijn die om de beurt zingen en gitaar of keyboard spelen of drummen. Het drumstel staat dus in het midden, maar daar moet af en toe ook iets aan verplaatst worden zoals een koebel. Dit is lastig met de geringe ruimte en dat zorgt voor pauze tussen de nummers. Een grappig fenomeen, een band met twee leadzangers. Hun stemmen verschillen nogal en omdat ze verschillende instrumenten bespelen hebben de nummers echt een andere feel. Erg leuke muziek met frisse gitaarlicks, groovy basloopjes, catchy melodietjes op de toetsen en interessante ritmes die op drums en drumpads worden gespeeld. Tijdens het meest bekende nummer Big Things begint het rond te zingen op het podium, hierdoor raakt de band van slag. Ze stoppen zelfs en één van de zangers roept: “What the fuck!”, waarna hij verder gaat “1, 2, 3, 4…” en zo wordt het nummer toch nog min of meer afgemaakt. Bij het einde komen ze niet meer goed uit, maar gelukkig is dezelfde zanger zo vriendelijk om nog even uit te leggen hoe het einde moet zijn. Een goed optreden in een volle zaal. Het hoogtepunt die avond van mijn metgezel.

We proberen nog binnen te komen bij The Pigeon Detectives, maar dat is echt onmogelijk, dan maar meteen door naar Young the Giant. Young the Giant heeft een groots geluid, één van de weinige bands op het festival met stadion potentie. Ze beginnen met hun 3fm hit Apartment. Slimme zet, dat zouden meer bands moeten doen, de sfeer is meteen goed. De 21-jarige zanger Sameer Gadhia zit er lekker in, hij zingt afwisselend door twee microfoons. Een zogenaamde ‘Elvis Mic’ en een ‘gewone’, dat klinkt te gek en af en toe komt er qua danspasjes ook een Elvis in hem los. De bandleden gaan stuk voor stuk uit hun dak, gitarist Eric Cannata gaat zelfs zo wild te keer dat hij in botsing komt met Sameer. De nummers van de Californische band zijn allemaal goed. Voor mij persoonlijk net iets te gelikt, maar de live-presentatie maakt veel goed.

Hierna gaan we door naar Arsenal, van deze Vlaamse band had ik één nummer gehoord en dat klonk erg goed. Op het podium staan zeven man op drums, bas, gitaar, toetsen, elektronica en een zanger en zangeres. Waarschijnlijk de onhipste bandleden van het festival. Maar goed daar kun je een band niet op afrekenen. Toch kreeg ik nogal de kriebels toen de zanger en de zangeres tegen elkaar gingen zingen. Alsof ik naar een coverband keek die elk moment Paradise by the Dashboardlight van Meatloaf in kon gaan zetten. Tsja, ze hebben bijna 36.000 facebookvrienden dus mij hebben ze gelukkig niet nodig. Snel door naar de volgende.

The Boxer Rebellion moest ik alleen bekijken, want de rest stond bij Colourmusic. Hier schreef Thomas al een verslag over. Zo kon ik me lekker laten betoveren door de prachtige stem van zanger Nathan Nicholson. Supergoede band, ook leuk dat de gitarist en de bassist de drumstokken ter hand namen. Verder heb ik geen bijzonderheden. Nog snel even dansen bij Colourmusic.

Het fijne van het festival is dat je makkelijk kunt switchen tussen bands. Alle locaties zijn dicht bij elkaar en er staan geen rijen zoals op Eurosonic. Op de vrijdag waren er behalve The Deer Tracks geen echte uitschieters maar dat maakt de zaterdag helemaal goed. Hierover later meer.

The Leisure Society