Bruce Springsteen & E Street Band: onneembare vlammende vesting

Het hele Gelredome is om 20.15 uur in een klap duister. Een vals dronkemans draaiorgel klinkt. De schimmen van E Street Band-muzikanten verschijnen op het podium en nog in het pikkedonker klinkt opeens de korte oerschreeuw: "I'm Alive!" Na een dagje noodgedwongen uitstel vanwege een flinke verkoudheid, staat Bruce zaterdagavond wel fier op het podium voor de Nederlandse show in de Magic-tour. "Ik ies niet meerrr ziek!" horen we hem blij zeggen. Dus is het 24 uur later alsnog tijd voor ‘de show die we verdienen.' En die is in de eerste plaats machtig, groots  en bij vlagen euforisch en overweldigend goed.

Dit concert leent zich voor ondergetekende uitstekend voor een persoonlijker getint verslag. Hoe goed Boss en E Street Band en E. Street Band precies op dreef waren zaterdagavond, mogen andere poprecensenten annex Boss-fans als Gijsbert Kamer (Volkskrant) of Tom Engelshoven (OOR) eerdaags in hun kolommen beoordelen. En u, de ervaren Springsteen-ganger natuurlijk, in de reacties hieronder, graag zelfs. Want ik heb geen vergelijkingsmateriaal met eerdere Kuip- of Ahoy'-concerten. Jawel, schrijver dezes bezocht op zijn 28ste na een best behoorlijke Springsteen-opvoeding zijn eerste Boss-concert en was zelfs voor het eerst in jaren weer eens aangenaam gespannen voor een concert.. En vooropgesteld: ja, ik vond het fantastisch, ondanks de bekende stadionongemakken als dat eeuwige meeklappen en vals lallende heikneuters achter je die je soms beter hoort dan Bruce zelf ("Hoppaaa!! Bwwoeoeoeoess!!")

Thuis werd dik twintig jaar geleden geregeld de indrukwekkende livebox '75/'85 van begin tot eind gedraaid. Ook al heb ik in de late scholieren en bijna volledige studententijd amper zelf muziek van de man geluisterd, de meeste songs van dat monumentale document zijn altijd blijven hangen. Door drie jaar terug weer eens goed naar Greatest Hits, Born To Run en The Rising te luisteren, werd de interesse weer flink aangewakkerd. Inmiddels zijn alle klassieke platen in CD-vorm in huis en ben ik totaal verslingerd aan Magic, wat met gemak een van de beste albums van het jaar is. Wat mij betreft zijn mooiste sinds Born To Run.

En als plaatopener Radio Nowhere op cd een introotje tot grootser werk lijkt te zijn, live blijkt het de perfecte concertopener. De gigantische muur van geluid staat direct als een onneembare vesting. De euforie in het stadion is binnen twee minuten compleet wanneer Steven van Zandt meteen met Bruce in dezelfde microfoon zingt en Clarence Clemons zijn eerste alles door midden snijdende saxofoonsolo van de avond inzet. Vervolgens gaat het in hoog tempo door: de eeuwige belofte aan rock 'n roll in een massaal meegebruld No Surrender, een intens Gypsy Biker waarbij eindelijk de mondharmonica door de hal mag gieren en een intiem Magic, ("this song is not about magic, it's about tricks"), mooi in duet gezongen met de violiste van dienst.

Die twee songs van Magic vormen samen een fraai protest tegen de Amerikaanse strijd in Irak: in Gypsy Biker komt een gesneuvelde soldaat thuis, in Magic wordt de regering neergezet als de goochelaar die met een goeie truc duizenden Amerikaanse jongeren de oorlog heeft ingejaagd. "I've got a shiny strong blade, all I need's a volunteer."

Zeker deze en andere nieuwe songs van Magic blijken perfect te passen tussen het oudere werk. Zeker als Springsteen en E Street Band alles even vlot en vlekkeloos aan elkaar spelen en daarmee een gigantisch brok energie vasthouden. Zoals in het indrukwekkende rijtje Candy's Room, She's The One, Livin' In The Future en pompende, stomende uitvoeringen van The Promised Land en Darlington County. Vlammend hoogtepunt na vlammend hoogtepunt, heet dat. Je ziet op de schermen aan zijn gezicht hoe The Boss van optreden moet houden, en dat geldt ook voor zijn meedogenloos goede muzikanten. Aan niks is te zien en te horen dat hier toch een band op leeftijd aan het werk is: Springsteen is ook alweer 58. Een klein inkakmomentje in de vorm van een te lang uitgesponnen Tunnel Of Love zij de legendes op het podium dan ook vergeven. Het is ook simpelweg een wat minder goed en populair liedje; voor het eerst is er ook nauwelijks beweging in het voorste vak te bespeuren.

De achtereen gespeelde songs The Rising, Devil's Arcade, Last To Die en Long Walk Home vormen dan weer een iets ingetogener, ontroerender deel van deze rockshow, met een iets weemoediger toonzetting, waarna het uitbundige Badlands er daarna juist extra stevig inhakt.

Alleen in de toegift verstappen Springsteen en band zich enigszins naar mijn smaak. Leuk hoor, Santa Clause Is Coming To Town spelen, omdat Sinterklaas in het land is. Maar Santa en Sint zijn niet dezelfde personen en zo krijg je opeens een ‘oergezellige' Symfonica in Rosso-gehalte. Het had een introotje mogen blijven, naar Thunder Road bijvoorbeeld, dat wel op de setlist stond, maar helaas niet is gespeeld. Eenzelfde gevoel overheerst bij folky afsluiter American Land, maar gelukkig hebben we daarvoor wel perfecte popsong Girls In Their Summer Clothes, een schitterend Born To Run en eightieshit Dancing In The Dark gehad. Met de felwitte stadionlampen aan. Weg sfeer, waar was dat goed voor? "Mmm, Dancing In The Dark had ‘ie niet moeten spelen", mompelen enkele oudere verstokte fans achteraf buiten.

Ach, afgezien van een Santa en American Land was dit concert van Bruce Springsteen & The E Street Band qua sfeer, muzikaliteit en gedrevenheid precies zoals ik het me had voorgesteld sinds ik twintig jaar terug voor het eerst meeluisterde naar de songs op ‘75/'85. Met al die fijne vaste ingrediënten: Bruce die geregeld met gitaar van het podium springt, steeds weer ‘one! two! Three! Four! vooraf, de ongelooflijke drive de band live heeft, alles. Waarmee ik dus een van de mooiste en meest grootse concerten van het jaar heb gezien. Maar of ik er nu op 18 juni 2008 ook in de Amsterdam ArenA zal zijn? Dat kan alleen al vanwege de veel slechtere locatie voor mij nooit zo memorabel worden als de show van dit weekend.

Setlist:Radio Nowhere 
No Surrender 
Lonesome Day 
Gypsy Biker 
Magic 
Reason To Believe 
Candy's Room
She's The One
Livin' In The Future
The Promised Land
Darlington County
Tunnel Of Love
Night
Devil's Arcade
The Rising 
Last To Die 
Long Walk Home 
Badlands 

Girls In Their Summer Clothes 
Santa Claus Is Coming To Town
Thunder Road
Born To Run
Dancing In The Dark
American Land

Bovenstaande foto's tonen Bruce Springsteen & The E Street Band tijdens een eerdere concerten in Bilbao, Spanje en Los Angeles. Foto's of filmpjes gemaakt die er enigszins fatsoenlijk uitzien? Mail ze naar joris.rietbroek@blog.nl en wie weet krijgen ze eerdaags hun plekje op deze site. Lees ook een gedetailleerd verslag op de Nederlandse fansite Be True.

Lees ook:Bruce Springsteen naar het Gelredome én nieuw album
Lees ook:Video: The Arcade Fire bij Bruce Springsteen on stage
Lees ook:Nieuwe Bruce Springsteen eind januari uit: Working On A Dream
Lees ook:Bruce Springsteen in juni 2008 naar ArenA Amsterdam
Lees ook:In Première: Bruce Springsteen – Girls In Their Summer Clothes

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!