Vampire Weekend beheerst liedjes griezelig goed

Van anderhalve man en een paardenkop in de bovenzaal van Paradiso tot een uitverkochte Oude Zaal van de Melkweg in een half jaartje tijd: dat heeft New Yorks leukste indieband van dit moment, Vampire Weekend, hier alvast voor elkaar gekregen. Sterker nog: nu het puntgave debuutalbum ook hier uit is, verkocht het concert van dinsdagavond in maart al binnen een dag uit. Bij aantreden op het podium treft het viertal dus alvast een uitgelaten zaal voor zich. "Wij zijn dol op Amsterdam", zegt zanger Ezra Koenig ter begroeting. "Onze fietsen staan om de hoek." Jawel, dit zijn hele keurige jongens. Voor vuile rock 'n roll moet je elders zijn.

Dan kan het feestje met pakkende, zeer ingenieus in elkaar stekende
liedjes opgebouwd uit vrolijke Amerikaanse indie, Afrikaanse drums en
gitaarklanken en enkele klassieke noten, meteen beginnen. Snelle
plaatopener Mansard Roof zet de toon en het springerige Campus komt er
direct achteraan. Mooi liedje Oxford Comma pakt live nog beter uit: het
refreintje wordt
sneller gespeeld en heeft daardoor meer weg van een fijne climax. Wat een toeval trouwens: rapper Lil' Jon uit de tekst ("he always tells the truth") staat dezelfde avond in Paradiso. Het
tragere, swingende Cape God Kwassa Kwassa met glansrol voor goeie
drummer Chris Tomson, blijkt al een van de publieksfavorieten, veel
deinende hoofden te zien in de warme zaal, en wordt door Koenig met net
even wat meer pit gezongen.

Loepzuiver
is 'ie ook, die ietwat op Paul Simon lijkende stem. Niets op aan te
merken, wat ook geldt voor het zeer strakke spel van de hele band.
Vampire Weekend blijkt alle liedjes van het debuutalbum live griezelig
perfect te beheersen, inclusief fraaie koortjes, en staat er
zeer ontspannen en vrolijk bij. Dat is knap, want ook al klinken de
liedjes van de New Yorks op het eerste gehoor nog zo eenvoudig, de diverse kleine
arrangementjes in de muziek en het vingervlugge gitaarwerk van Koenig
maken de nummers alles behalve simpel. Luister daarvoor nog maar
eens naar de snelle roffels in meezinger One (Blake's Got A New Face). De strijkerspartijen uit M79 en The Kids Don't Stand A Chance worden slim opgevangen door Rostam Batmanglij, de man achter de keyboards.

Ondanks
genoeg springerige, dansbare popliedjes, slaat de vlam in de Melkweg
toch niet in de pan. Of het moet heel even bij vlotte, zeer catchy 2
minuten-single A-Punk
zijn. Misschien dat iets meer pit en een nog wat energiekere presentatie op het podium
zou helpen, maar deze avond kijkt het merendeel van de zaal de kat uit
de boom. Wel jammer, want daar is eigenlijk helemaal geen tijd voor: na zo'n
drie kwartier is dit concert alweer voorbij. Maar wat wil je met nog
slechts één 11 liedjes tellend album uit van nog geen 40 minuten. Een
verrassend opgefokt b-kantje en een nieuw nummer completeren deze set. Het maakt de meeste nieuwe fans niet uit: de glimlachende gezichten na afloop zijn niet te tellen.

Dat nieuwe liedje smaakt zeker naar meer: Afrikaanser klinkend dan
ieder nummer op het debuut en ondersteund door elektronische beats en
aanstekelijke 'hey's'. Precies het liedje dat voorspelt dat Vampire
Weekend voor de toekomst nog veel meer originele, razend aanstekelijke
muziek te bieden heeft. Wie weet al op dinsdag 1 juli, als de band weer in Nederland te zien is, dit keer in Tivoli Utrecht.

Concert: Vampire Weekend. Gezien: 20/05, Melkweg, Amsterdam.

Lees ook:In Première: Vampire Weekend – Cape Cod Kwassa Kwassa
Lees ook:Vampire Weekend bezig met tweede plaat, release in september
Lees ook:Vampire Weekend ook naar Tivoli Utrecht
Lees ook:Video: Vampire Weekend speelt nieuw White Sky
Lees ook:In Première: Vampire Weekend – Holiday

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!