Echo & The Bunnymen sleept Tivoli mee in tijdmachine

Ian McCulloch (Echo & The Bunnymen) Het is al een vaste traditie geworden van gothic-festival Summer Darkness, deze dagen aan de gang in Utrecht: het programmeren van een grote en invloedrijke band op de zogenoemde Legacy Avond. Dit om nog eens te laten horen welke geluid er ten grondslag ligt aan veel hedendaagse doom- en newwave, industrial en zelfs gothic acts, waarvan er op Summer Darkness tientallen te zien zijn. Na Front 242 en Bauhaus op de afgelopen edities, is het dit jaar de beurt aan het legendarische Echo & The Bunnymen, alweer 30 jaar geleden opgericht in Liverpool. De band rond zanger Ian McCulloch nam een uitverkocht Tivoli donderdagavond mee op een zalige reis met een teletijdmachine.

Zodra de vanavond zeskoppige band in het duister opkomt en de eerste
direct herkenbare riff van Rescue wordt ingezet, bevindt heel Tivoli
zich namelijk opeens weer ergens halverwege de donkere jaren tachtig,
het moment dat de populariteit van Echo & The Bunnymen op haar
hoogtepunt was. De diep galmende drums donderen door de zaal met daar
overheen twee volop echoënde gitaren. Met de effectieve lichtshow die
zich compleet achter de band bevindt, zien we
zelfs op een paar meter van het podium bijna uitsluitend gezichtsloze
schimmen, wat de aangenaam duistere sfeer van een Bunnymen-optreden
direct verhoogt.

Zanger Ian McCulloch staat bewegingloos in het midden, warrig kapsel en
karakteristieke lange jas aan. Zijn stembereik is in het verre verleden
vast nog wel groter geweest, maar als hij na enkele minuten met alle
kracht die z'n huilende stem nog heeft "Is this the blues I'm singing?"
uitspuwt, hangt het publiek aan z'n lippen. Een publiek dat deze avond
overigens nauwelijks uit extravagant geklede gothic-liefhebbers
bestaat, maar uit veel in fans van in de veertig, onder wie ook veel
Engelsen, die McCulloch's praatjes tussendoor wellicht wel zonder
ondertiteling konden volgen.

Zij krijgen hoe dan ook een greatest hits-show vol klassiekers
voorgeschoteld, van oude hits The Cutter tot het massaal meegezongen
The Killing Moon. Een waar 'feest der herkenning', om er maar eens een
muffige uitdrukking tegen aan te smijten. Maar Echo & The Bunnymen
is kortom te goed op dreef om simpelweg van 'zwelgen in nostalgie te
spreken. Dit vanwege het totaalplaatje van overdonderend geluid, een
hele reeks nog altijd sterke songs, een bijzonder strak en bij vlagen
zelfs vlammend spelende band en die uitgekiende lichtshow die de band
fraai in het donker zet.

Als er al wat te zeuren valt, dan had de wat korte reguliere set van
een krap uur best wat langer mogen duren. En had die overbodige toegift
met The Doors' People Are Strange en gestoei met Lou Reed's Walk On The Wild Side beter achterwege kunnen blijven.
Want zo waren we voor het einde van dit concert alweer terug in het
hier en nu. Desondanks: fraai concert van een nog steeds niet
routineuze band. Volgend jaar hopelijk weer zo'n act op Summer Darkness
die laat zien waar diverse jonkies de mosterd halen.

Echo & The Bunnymen – The Killing Moon, live in Shepherd's Bush, Londen, 2005

Lees ook:Echo & The Bunnymen gratis in Den Haag te zien
Lees ook:Nieuw album van Echo & The Bunnymen in oktober
Lees ook:Utrecht maakt zich op voor zesde Summer Darkness
Lees ook:Festivaltip: eighties new wave en postpunk op Sinners Day
Lees ook:Echo & The Bunnymen zegt gratis concert in Den Haag af

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!

Door Joris Rietbroek op vr 08 aug 2008 om 12:49, in de categorie Concerten.

5 Reacties Permalink

Geplaatst door toolhead op 8 augustus 2008 om 13:09

mooie recensie! Walk on the Wild Side is volgens mij niet van VU maar Lou Reed solo (album Transformer)

Antwoord op deze reactie
Geplaatst door Joris op 8 augustus 2008 om 13:10

Whoops, een klein denkfoutje. Aangepast. Dank.

Antwoord op deze reactie
Geplaatst door the yo-yo-man op 8 augustus 2008 om 14:38

Goede recensie… Al ben ik het persoonlijk niet mee eens dat de People are Strange-cover beter achter wege had kunnen blijven.

Juist omdat Echo & the Bunnymen deel uitmaakte van het Summer Darknesse festival. En E&tB dit nummer als soundrack had in de film Lost Boys.. een duistere jaren 80 film over vampiers… vond ik hem toch wel zeer toepasselijk.. maar goed dat is mijn bescheiden mening.. bovendien is dit een door hun uitgebracht nummer dat je niet al te vaak live hoort dus ik was zeer verrast door deze toegift…

Voor de rest volledig mee eens dat het jammer was dat het niet langer mocht duren..

Antwoord op deze reactie
Geplaatst door Valentijn Gilissen, the Thin White Devil op 8 augustus 2008 om 23:50

Inderdaad, goede recensie (en respect voor het feit dat er nu een groot stuk over the Bunnymen op nu.nl staat!), maar ook ik kan me niet aansluiten bij de People Are Strange opmerking. Het nummer werd opgedragen aan “all those dark people” die op het Summer Darkness festival kwamen, en het paste ook heel erg goed. Ze hebben de cover twintig jaar terug uitgebracht en hun cover heeft wat terechte faam gekregen, en zo vaak spelen ze het niet: ik ga nu al tien jaar lang naar EATB-optredens en People Are Strange was van de set van gisteren het enige nummer dat ik nog niet eerder live had gehoord (naast de twee gloednieuwe nummers natuurlijk).
Ook zou ik zeggen dat hun cover beter is dan het origineel. Dit zei ik gisteravond na het optreden nog tegen Ian zelf. Hij vond het een leuk compliment – en voegde er aan toe dat hij het helemaal met me eens was!

Ze hebben ook wel eens langer gespeeld, maar toch kwamen er 17 nummers voorbij. Hieronder ook enkele vrij bijzondere keuzes: Show Of Strength, the Disease, Stormy Weather. Een goede, gepaste set voor deze setting, en de band was in topvorm dus dan is er weinig te klagen.

Antwoord op deze reactie
Geplaatst door Blink op 9 augustus 2008 om 17:16

Volgens mij werd People are Strange opgedragen aan de mensen achterin de zaal die Ian zag dansen. Hij mompelde (volgens mij) iets over dat hij zelf eigenlijk te oud was om nog te dansen maar dat hij People are Strange opdroeg aan de mensen achterin die het nog wel konden opbrengen.

Schitterend optreden inderdaad, van de vele keren dat ik ze zag een van de betere concerten. Het leek erop dat hij beter bij stem was dan de afgelopen keren dat ik ze zag. Misschien bereidt hij zich alvast voor op de Ocean Rain concerten in Londen, Liverpool en New York. Ik zal er bij zijn in de Royal Albert Hall en kan niet wachten…

Antwoord op deze reactie