Teitur, Ane en Olafur betoveren Eindhoven

Olafur Arnalds (hier tijdens Iceland Airwaves)

Nog maar nauwelijks bijgekomen van Sigur Rós of de volgende traktatie dient zich aan; Ólafur Arnalds, Ane Brun en Teitur op één avond op hetzelfde podium. Dat zijn nog eens mooie tijden voor de liefhebbers van Scandinavische muziek!

Bij de bekendmaking van deze avond leek het even op drie afzonderlijke concerten (en dan is het best een lange zit), maar uiteindelijk bleek het hier om een speciale samenwerking te gaan op de slot-avond van het overwegend met klassieke muziek gevulde Tromp-festival.

Toch iets wat je als de gemiddelde popliefhebber snel over het hoofd ziet. Tenzij je wel eens naar Cross-Linx gaat, waarvoor het Frits Philips muziekcentrum één van de deelnemende podia is en je Teitur al eerder aan het werk hebt kunnen zien. Ólafur Arnalds was een maand eerder een van de hoogtepunten op Iceland Airwaves, Ane Brun speelde er een dag later ook, maar overtuigde toen wat minder.

Volgens Arnalds hebben ze elkaar pas daags voor de show in Eindhoven leren kennen en moest de IJslander als een gek aan het werk om arrangementen te schrijven voor zijn strijkkwartet. Want na twee van zijn eigen nummers komt Teitur het podium op en begeleiden de vier strijkers in het volle (maar niet uitverkochte) Muziekcentrum de zanger bij een prachtige uitvoering van ‘Josephine’. Daarna verschijnt ook Ane Brun met achtergrondzangeres Rebekka Karijord (van Rebekka & The Mystery Box) op het podium.

De Noorse wordt vanavond eens niet overstemd door het oeverloze geleuter waar ze in het clubcircuit last van heeft. Ze kijkt enthousiast door de zaal en vertelt opgetogen dat ze de ‘klang’ van de zaal zo mooi vindt. Als de strijkers verdwijnen, volgt een blokje met om en om Teitur en Ane, waarbij de laatste met de weer teruggekeerde strijkers een mooie cover van Alphaville’s ‘Big In Japan’ brengt.

Teitur valt vooral op door zijn rare fysiek, als een marionet zonder touwtjes – of ze moeten onzichtbaar aan z’n bretels vastzitten. Humor heeft hij wel; ‘This next song is Great Balls of Fire. We have to play it in minor, because Jerry Lee Lewis loves minors.’ Bizar hoe hij die van oorsprong uptempo rock n’ roll song tot een melancholiek liedje omtovert. De rest van de avond blijft een bal van om en om Ólafur, Ane en Teitur, al dan niet met de extra strijkers en met een hoogtepunt voor het duet van Teitur en Ane, ‘Let’s Go Dancing’.

Ze hebben maar kort kunnen repeteren, maar de natuurlijke vanzelfsprekendheid waarmee ze samen op het podium staan is echt indrukwekkend. Helemaal bij Arnald’s improvisatie van Fok (te vinden op de Variations of Static EP) waarin ze alledrie een rol krijgen. Ane en achtergrondzangeres Rebekka mogen met ‘Rubber Soul’ de avond afsluiten, waarbij halverwege nog de strijkers invallen.

Moeilijk te schatten wie er meer genieten, de muzikanten op het podium of de bezoekers in de zaal; iedereen lijkt te beseffen dat er vanavond echt iets bijzonders gebeurt. Al is het niet elitair of high-brow zoals veel popliefhebbers klassieke concerten en dit soort evenementen beschouwen. Jammer dat het net niet een paar avonden eerder ook in de Koninklijke Schouwburg op het programma stond, want grensoverschrijdend was het zeker.

Teitur, Ane Brun and Olafur Arnalds – We still drink the same water

Lees ook:Video: Björk drumt mee met Sigur Rós op Nattúra-concert
Lees ook:Iceland Airwaves – deel 2
Lees ook:Iceland Airwaves – deel 1
Lees ook:De concerten van 2008
Lees ook:Vanaf volgend jaar minder dringen in de Melkweg?

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!