Hard TV On The Radio maakt niet iedereen blij

Wat hadden mensen verwacht die op basis van het bejubelde album Dear Science voor het eerst naar een TV On The Radio-concert gingen? Met een Melkweg Max die weken van tevoren is uitverkocht, moeten er namelijk genoeg nieuwelingen in de zaal zijn geweest die wellicht de swingende funkgrooves en optimistische toon van nieuwe nummers als Golden Age, Crying of Dancing Choose live willen ervaren. Maar ook al is Dear Science inderdaad luchtiger en toegankelijker van toon – en mede daardoor zelfs uitgeroepen tot plaat van het jaar -, live maken de vijf New Yorkers van TV On The Radio het hun publiek alles behalve makkelijk, met zeker in de eerste helft vooral oud werk, dat wel op heerlijk vertrouwde wijze hard wordt gespeeld. Toch blijven de applausjes van het publiek in de toch ramvolle zaal relatief bescheiden. Ook waar: de geluidsman werkt Intussen niet erg mee.

Want de geluidsmix is bij eerdere TV On The Radio-concerten wel eens helderder geweest. Het eerste kwartier druipen de opgetrokken gitaarvestingen als een breiïge soep je oren in. En dan is de opening nog eens vrij genadeloos gemeen ook, met noise-stijloefening Wash The Day Away van vorige plaat Return To Cookie Mountain als opener en een altijd overdonderende, duvel-op-de-hielen uitvoering van oudje The Wrong Way er direct achteraan. Daarbij heeft zanger Tunde Adibimpe het wel meteen zichtbaar naar z’n zin; als een bezetene stuitert hij over het podium. Niet gek: die nummers voelen meteen aan als pure energie. Toch zie je enkele mensen om je heen kijken, de vingers in de oren: “Wat doen ze nou? Sta ik in de goede zaal? Ik had toch een kaartje voor TV On The Radio gekocht?” Waarna enkelen al snel afdruipen, richting bar of zelfs uitgang.

Terecht of niet? Tja, bij TV On The Radio is het al jaren zo dat de platen gelaagder en subtieler klinken, terwijl er op het podium soms grandioos van leer wordt getrokken. En als overheersende noisegitaren niet je kopje thee zijn, kan zo’n concert uitlopen op een flinke domper. Gitarist David Sitek is voor dit geluid zoals gebruikelijk de grote architect, op de achtergrond mishandelt hij vingervlug zijn gitaren. Al is het opvallend dat hij in recente interviews vertelt moe te zijn geweest van dat gitaarnoisegeluid, terwijl er op het podium weinig is veranderd, ondanks een swingender album. Dus zo krijgt Dear Science-single Golden Age, in een ideale wereld de euforisch dansvloer filler van het jaar, live wat giftige gitaren geïnjecteerd, zodat het nummer ondanks de fijne groove alsnog onheilspellend klinkt. De strijkers en trompetten die de boel op CD opfleuren, zijn afwezig. Die zouden we er bij een volgende tournee graag nog eens bij hebben op het podium.

Voor wie wel instant houdt van TV On The Radio als liveband, valt er ondanks het matige geluid anderhalf uur lang meer dan genoeg te genieten. Het langzaam slepende en ziedende Young Liars is al jaren een hoogtepunt in de set, bij het opgefokte Wolf Like Me komt er eindelijk wat meer beweging in de zaal en de mooie, typisch zwarte vocalen van Adibimpe en bebaarde gitarist Kyp Malone op links komen het mooist tot hun recht in nummers als dancetrack Dancing Choose, Province of het ingetogen Family Tree, waarin TV On The Radio in de toegift laat horen ook nog subtiel te kunnen klinken. Hooguit een enkel nieuw nummer heeft de band nog niet goed in de vingers, zoals het op z’n Afrikaans swingende Red Dress, dat nog wat rommelig klinkt.

Gecreërde chaos is er in de toegift, als de vier Belgen van postrock-voorprogramma White Circle Crime Club het podium opmogen om mee te doen in het percussiestuk A Method. Het meest gedanst wordt er tenslotte opvallend genoeg nog op oudje Staring In The Sun, dat door de jaren heen een stampende liveversie heeft gekregen. Toch is het slotapplaus is er vooral een van respect en bewondering om wat TV On The Radio live kan, maar nog niet van totale overgave. Dat was het applaus van ondergetekende overigens weer wel, al wordt de briljante set op Crossing Border van twee jaar terug niet geëvenaard. Een optreden van het jaar heeft TV On The Radio ook in zich, deze keer in de Melkweg alleen net niet. Rest er nog een vraag: hoe is het mogelijk dat er bij een goeddeels zwarte band nog steeds meer negers op het podium staan/zitten (vier), dan dat er in de zaal staan?

Lees ook:TV On The Radio in de remix op Read Silence EP
Lees ook:TV On The Radio richt zich tot de wetenschap
Lees ook:In Première: TV On The Radio – Golden Age
Lees ook:Luisteren: nieuwe TV On The Radio – Golden Age + concert
Lees ook:Prijsvraag: win 2 x 2 kaarten voor Loney Dear in Watt, Rotterdam

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!