De ultieme treurballades van Sophia verdienen een voller Paradiso

Robin Proper Sheppard weet het zelf dondersgoed en het steekt ‘m: eigenlijk is zijn band Sophia lang niet (meer?) populair genoeg om de grote zaal van Paradiso te vullen, en daar kan hij zich niet helemaal bij neerleggen. Zelfs een aangekondigd optreden met volledige band en strijkkwartet (tien man en vrouw op het podium), trekt slechts enkele honderden mensen naar de voormalige kerk aan de Amsterdamse Weteringschans. “We dachten nog even aan cancellen”, zegt de voorman aan het begin spottend. Aan de zijkanten zijn stoeltjes en tafeltjes neergezet om het voller te doen lijken; de balkons zijn dicht. Of zijn er toch meer liefhebbers en blijven ze weg omdat het mooie lenteweer niet past bij de intense, diep melancholische maar ook bloedjemooie treurballades van Proper Sheppard?

Niet te voorstellen: Sophia verdient een vollere kerk, maar de fans die er zijn, genieten er geen teug minder om. Ook al weet je nooit zeker of de sombermans op het podium meent wat hij zegt, toch spreekt de frontman z’n dankbaarheid uit. “Ik weet best dat we slechts bekend genoeg zijn voor die kleine zaal boven, maar toch laten ze ons met strijkers en al hier spelen, dat is fantastisch.”

Jawel, Proper Sheppard kent Paradiso goed en stond er al een keer of tien eerder, inclusief de keren met zijn vorige band The God Machine. Onder de naam Sophia maakt hij sinds 1996 fraaie platen, met als meest recente voorbeeld het onlangs verschenen There Are No Goodbyes. Verrassend komt hij allang niet meer uit de hoek, maar de kwaliteit van de warme, droevige liedjes is ook dit keer weer hoog.

Dit concert opent echter meteen hartverscheurend met een van man’s mooiste liedjes, het oudere The Sea, dat meteen het publiek stevig bij de lurven grijpt. Op het podium oogt het vertrouwd: begeleiders zijn wat anoniem maar kleuren de nummers beheerst en effectief in. Het strijkkwartet op de achtergrond is voor de meeste liedjes beslist een toegevoegede waarde; de arrangementen geven de muziek extra glans. Zeker in het uitgesponnen Desert Song No. 2, dat muisstil begint en oorverdovend eindigt. Dat Proper Sheppard geen groot zanger is, zij hem vergeven: de gepijnigde snik en gekwelde uithalen houden iedereen bij de les. Ook als hij slechts met akoestische gitaar en slechts begeleid door de strijkers tegen het einde twee liedjes zingt, waaronder het bittere Lost.

Treurige liedjes zijn niet alleen maar traag bij Sophia: halverwege krijgt de set zelfs vaart dankzij het pulserende Pace van vorige plaat Technology Won’t Save Us. Behalve de nodige nieuwe liedjes van There Are Nog Goodbyes, kun je bij Sophia altijd een dwarsdoorsnede van man’s beste werk verwachten, zo ook vanavond met als hoogtepunten een door merg een been gaand I Left You van People Are Like Seasons en een afsluitend, genadeloos hard The River, de finale van album The Infinite Circle van tien jaar terug.

Iedereen met een voorliefde voor gepijnigde klanken die vrijdagavond niet in Paradiso stond, heeft kortom een zoveelste (dat wel) fraai Sophia-concert gemist. Zulke fraai verpakte droevenis zou je jezelf niet mogen onthouden.

Gezien: Sophia, vrijdag 22 mei, Paradiso, Amsterdam

Sophia – I Left You (live)

Lees ook:Afscheid bestaat niet op nieuw album Sophia + concert in A’dam
Lees ook:Concerttip: Sophia in de Melkweg
Lees ook:Album van de week – Sophia – Technology won’t save us
Lees ook:Vallende blaadjes? Tijd voor de nieuwe Sophia
Lees ook:Tindersticks staakt optreden door geouwehoer in de zaal

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!