Prachtontwikkeling Patrick Watson zet ook live verbluffend door

Niets zo geweldig om te zien als de muzikale ontwikkeling die de Canadese band Patrick Watson sinds de ontdekking in 2007 op meerdere fronten heeft doorgemaakt. Eerste album met de naar Patrick Watson vernoemde band Close To Paradise liet al bijzonder mooie, rijkelijk aangeklede en gearrangeerde liedjes horen, bijna buitenaards mooi gezongen bovendien, in een goeie Jeff Buckley-traditie. Nieuw album Wooden Arms – de band wordt nu her en der ook aangeduid als Patrick Watson & The Wooden Arms – is in alles de overtreffende trap van de voorganger, met meer inventieve ideeën, experimenteerdrift, rijkdom en pure, ongrijpbare schoonheid uit de pen van de 30-jarige Watson. En laat die enorme ontwikkeling nu ook eens ronduit verbluffend doorzetten naar het podium, zo kon ook een ramvolle Melkweg Max dinsdagavond zien.

Watson zelf is in een bijzonder olijke bui, deze avond in Amsterdam. Niet zo vreemd: de Melkweg Max is geheel uitverkocht voor de band en Watson memoreert zelf nog eens hoe de stad Amsterdam als eerste liefdevol aan hun voeten lag. Nadat support act Arthur Adams uit Amsterdam heeft laten horen over een ferme strot en al een goede handvol meeslepende liedjes te beschikken, in z’n eentje gespeeld op elektrische gitaar, zakt er eerst een filmdoek voor het podium. De virtuoze speelsheid die straks komen gaat, wordt vrolijk ingeleid door een stokoude zwart-wit cartoon vol absurde humor. Pas als het filmpje voor de vierde keer wordt herhaald, duiken er van achter het scherm opeens dissonante piano- en gitaargeluiden en drumgeroffel op.

De entree levert meteen al een heldenonthaal door her publiek op, waarna het kakelverse meesterwerkje Wooden Arms als het ware nog eens officieel wordt voorgesteld aan het publiek. Nagenoeg chronologisch en integraal komen de liedjes van het album voorbij, slechts halverwege even onderbroken door het welbekende Drifters van Close To Paradise. In de eerste minuut ontaardt de vrolijke kakofonie als vanzelf in het rustieke getokkel van intiem Wooden Arms-openingsliedje Fireweed, over het eerste zaadje dat ergens ontkiemt na een bosbrand.

Met meer klassieke invloeden op de nieuwe plaat, heeft de band goddank ook drie strijkers mee kunnen nemen op tournee. Voor de kippenvel opwekkende arrangementen in de volgende liedjes Tracy’s Waters, Beijing en Wooden Arms zijn ze onmisbaar voor het totaalplaatje van die wonderschone nummers, die stuk voor stuk uitvoeringen krijgen die uitblinken in bijzonder knap gespeelde inventiviteit zoals je die zelden ziet of hoort bij een bandje. Drummer Robbie Kuster speelt een glansrol in Beijing: zoals hij waanzinnig strak en losjes met zijn tientallen vreemde percussieinstrumenten aan zijn drumkit in de weer is, grenst op de beste momenten aan het ongelooflijke. Bassist Mishka Stein doet een set lang kalm zijn ding, terwijl banjoman en gitarist Simon Angell flink freakend schittert in het walsje Traveling Salesman.

Het is echter vooral die schitterend en loepzuiver de hoogte in schietende stem van Watson die in bijna elk liedje wel weet te verbazen en zelfs rillingen oproept, van fluisterend in titelnummer Wooden Arms en Fireweed tot krachtiger in Where The Wild Things Are, live voorzien van een verrassend klassiek intermezzo dat associaties oproept met een muziekstuk als Peter en de Wolf, inclusief Watson met rolfluitje en leeglopende ballonnen. De sobere, maar effectieve lichtshow haakt geweldig in op al die ideeën en wendingen, met mooi licht van voren en soms fel van achteren.

Een geweldige zet is onveranderd gebleven: net als de vorige keren duikt de band het publiek in, dit keer om zelfs twee liedjes onversterkt te spelen. Hiervoor draagt Watson een opmerkelijk soort versterker op zijn rug, een soort kapstok met vijf ouderwetse luidsprekers erop. Vooral Close To Paradise-uitblinker The Storm maakt hier indruk, zeker als het publiek de melodie massaal mee aan het hummen is, totdat de rest van de band het liedje terug op het podium weer versterkt oppakt. Niets minder dan pure magie.

Met ook nog een volmaakte uitvoering van The Great Escape in de toegift, is er geen twijfel meer mogelijk. Als die er al was. Patrick Watson bewijst zich met de nieuwe plaat en dit soort optredens dubbel en dwars als het übergetalenteerde wonderkind in de hedendaagse indie. We blijven zijn avonturen gaarne volgen, zeker als ze zo verbluffend mooi blijven.

Lees ook:Nieuwe Patrick Watson heet Wooden Arms, eind april uit
Lees ook:Patrick Watson geeft optredens in Mezz en Melkweg
Lees ook:Patrick Watson geeft drie concerten in Nederland
Lees ook:Patrick Watson herdenkt Lhasa de Sela met een lied
Lees ook:Review: Patrick Watson – Wooden Arms

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!