Tweede jeugd voor Dinosaur Jr.? Niet per se op het podium

Enkele jaren terug durfde zanger/gitarist/ songsmid J. Mascis het weer aan om met de originele leden van zijn band Dinosaur Jr. live te gaan spelen, nadat de band ooit door flinke ruzies uiteen ging. Na een reeks venijnige optredens volgde het met drummer Murph en bassist Lou Barlow opgenomen, geslaagde album Beyond uit 2007. Met nieuw album Farm is nota bene de oude magie op plaat terug. Farm klinkt zo gedreven en fel dat het werkelijk lijkt alsof Mascis – hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor het doorbreken van het taboe op minutenlange gitaarsolo’s in ibdierock – met Barlow en Murph aan een heuse tweede jeugd is begonnen. Maar of dit gevoel ook meteen terugkeert op het podium? Nee, niet direct, zo was woensdagavond te zien Watt te Rotterdam, goed gevuld met voor minstens de helft ‘oudere mannen.’ 

En dan gaat het nog niet eens over het uiterlijk van de drie ouder wordende mannen – het lange haar van Mascis is al jaren grijs -, maar zeker aan de statische, wat emotieloze podiumpresentatie van Mascis is natuurlijk niets veranderd. Barlow en Murph tonen zich voortgedreven door de rocksong nog wel erg beweeglijk, tijdens dit vintage Dinosaur Jr.-concert: ofwel vijf kwartier lang knetterende gitaarrocksongs, gekenmerkt door voortjakkerende drums, de onvaste, getergde zang van Mascis en uiteraard een torenhoog, schel volume, vooral van het schelle, zwaar vervormde gitaargeluid.

Daarbij klinkt de handvol nieuwe nummers van Farm net even wat feller en venijniger dan het oude werk dat voorbij komt, waarmee recentere liedjes zich overigens prima kunnen meten. Openingsnummer Pieces van die plaat raakt een snaar, Over It en het met lange, nooit vervelende solo’s uitgesponnen I Don’t Wanna Go There rocken het lekkerst, Lou Barlow doet van zich spreken met het door hem geschreven, sterke Imagination Blind, en relatief rustpunt Plans is deze avond het mooist. Maar ook het oude, al zoveel gespeelde werk kan nog gedreven klinken, dat bewijst het scherpe blokje Feel The Pain en culthitje Freakscene wel.

Mascis, Barlow en Murph kunnen elkaar blijkbaar weer voldoende luchten om nog een knallende plaat te maken. Maar de afstand op het podiun tussen Mascis op links, omringd door zijn muur gitaarversterkers en effectpedalen, en de ritmetandem Murph en Barlow op rechts blijft in figuurlijke zin gigantisch. De als altijd heftig spelende bassist en drummer wisselen nog wel eens een ‘we-hebben-er-beat-wel-lol-in-blik uit. Mascis gunt zijn begeleiders, die geheel in dienst staan van zijn knalharde songs, echter geen blik waardig, het hele optreden van vijf kwartier niet. En dat terwijl ze hem wel heel strak naar een hoger plan lijken te tillen.

Tijdens ieder nummer moet Mascis wel even stemmen – dit is geen concert met vaart -, waarop de onrustige Murph steevast de tijd dood met de nodige roffeltjes en Barlow vrij vrolijk in het rond kijkt. Ook al gebeurt er feitelijk niets op het podium, het blijft een intrigerend gezicht. Interactie met het publiek, daar doet Mascis overigens ook amper aan, totdat hij wat afwezig iets opvallends ziet: “Goh, ik had niet eens gemerkt dat er ook een balkon is”, zegt hij mompelend als het publiek een niveautje hoger opmerkt.

Bottomline: voor een waar gepassionneerd concert moet je bij Dinosaur Jr. nog altijd niet zijn (ook niet bij log, saai rockend voorprogramma Dead Confederate trouwens), maar voor nog altijd scherp en meedogenloos hard gespeelde rocksongs in een oerdegelijk concert zeker wel. Donderdagavond wederom te zien in Paradiso.

Gezien: Dinosaur Jr. woensdag 26 augustus 2009, Watt, Rotterdam

Lees ook:Zo ziet de hoes van de nieuwe Dinosaur Jr. eruit + nieuw nummer
Lees ook:Dinosaur Jr. geeft clubconcerten in Watt en Paradiso + video
Lees ook:Prijsvraag: win 2 x 2 kaarten voor Dinosaur Jr. in Watt, R’dam
Lees ook:Terug met nieuw werk: Dinosaur Jr.
Lees ook:Drukke tijd voor Lou Barlow: ook Sebadoh weer bij elkaar

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!