Geen ruimte voor nostalgie bij vitale Paul McCartney

Was dit dan echt de laatste keer? De laatste kans om nog één keer een levende ex-Beatle aan het werk te zien, die het beroemdste en mooiste werk van zijn legendarische band ten gehore brengt? Met een overtuiging bovendien alsof hij die liedjes vorige week nog heeft geschreven? Want dat was zonder meer nog het mooiste aan een lange woensdagavond met Paul McCartney in het Arnhemse Gelredome: de gedrevenheid waarmee hij zelf het vroegste Beatles-werk uit de jaren zestig weet te brengen. Muziek waarvan de invloed tot op de dag van vandaag doorwerkt, ook op tal van bands waarover je alhier veel leest. Niet iedereen greep de kans: het Gelredome was niet geheel uitverkocht. De kleine 30.000 mensen die er waren, een uitzonderlijk breed publiek, kregen wel een zeer sfeervolle, bij vlagen ontroerende sing-a-long hitsshow van maar liefst twee uur en drie kwartier en 35 nummers.

Ja: in een cynische bui zou je kunnen zeggen dat er vooral een heel goeie Beatles-coverband op het podium staat, met vlekkeloos spelende sessie-gitaristen en een drummer die geselecteerd lijken om griezelig goed Beatles-koortjes te imiteren. De vierstemmige samenzang ter versterking van Macca klinkt zonder uitzondering glashelder, met een glansrol voor de grote, kale drummer met sik. Een ruig type van wie je niet zou verwachten dat juist hij de hoge partijen voor zijn rekening neemt. Maar de onderhand 67-jarige McCartney is er toch echt zelf bij, behoorlijk fit ogend bovendien, en hij is een van de makers van al dat moois dat voorbijkomt, ook uit zijn solo-werk en uit zijn tijd met Wings.

Daarbij verdwijnen zulke ‘nuchtere’ gedachten meteen als sneeuw voor de zon bij alleen al de opening van twee korte klassiekers: Magical Mystery Tour en Drive My Car. En toch echt bij het zien van McCartney zelf. Hij staat als een echte, vriendelijke heer op het podium, ontspannen en met plezier bassend en gitaar spelend. Zijn innemende manier van vertellen en in het Nederlands bedank-zinnetjes van de autocue lezen (’hoi, alès koet?’) sluit aan bij de rustige, maar sfeervolle toon van dit marathonconcert zonder echte spanningsboog. Daar is niets rock ‘n roll’s meer aan, maar dat geeft niets.

Je kunt zien dat hij zelf nog volop geniet van het optreden en de aandacht van duizenden mensen, met hier en daar een aardig grapje. “This will be the only wardrobe change of the evening”, zegt hij als het jasje na vijf nummers uitgaat, een roze overhemd met witte bretels onthullend. Dat staat bij hem voor een keer niet lullig. Als iemand via een bordje aangeeft zijn vriendin voor een plectrum te willen ruilen: “What’s your girlfriend like?”

Wat volgt is eigenlijk een niets minder dan diep imposant carrièreoverzicht van Sir Paul, van vroeg Beatles-werk (Daytripper, Drive my Car) tot nieuwer werk als Flaming Pie of een niemandalletje als Highway, van z’n jongste album. Dan is het nieuwe I Want To Come Home, met McCartney achter de piano, meer geslaagd. Nieuw werk spelen is man’s goed recht, maar eerlijk is eerlijk: daar komt natuurlijk bijna niemand voor. Wings- en vooral Beatles-klassiekers willen we horen. Die zijn er uiteraard meer dan genoeg: van Ob-La-Di, Ob-La-Da en Paperback Writer tot aan Back In The U.S.S.R. Maar ook het werk uit de Wings-tijd wordt enthousiast onthaald, met name Jet en Band On The Run. Sympathiek dat Rammstein zondag nog wat knetterend vuurwerk en eenvlammenzee had achtergelaten voor Bond-song Live and Let Die. 

Het besef dringt op gegeven moment door dat sommige liedjes alweer 45 tot bijna 50 jaar oud zijn, maar zoals deze man ze brengt – hij is bovendien goed bij stem -, lijkt het alsof hij ze vorige week heeft neergepend. Iets met tijdloosheid, zo bedenk je dan. Het stadion met een kleine 30.000 man is op slag ook een knusse huiskamer als Macca in z’n eentje met akoestische gitaar bijna ontroerend mooi Blackbird speelt, of kort vertelt over zijn oude bandmaten John Lennon en George Harrison, van wie Something mooi als een kleine versie op ukelele begint. Zelfs een anekdote over Jimi Hendrix die destijds iets van Sgt. Peppers speelde, krijgt de immense zaal muisstil. 

Het eerste grootse meezingmoment is er met een ode aan John Lennon, als diens Give Peace A Chance gespeeld wordt als een soort lang outro van het prachtig gespeelde A Day In The Life. Tegen het einde van de set geeft het Gelredome pas echt een flinke partij community singing ten beste, en ja, het is gewoon heerlijk om met de schrijver zelf eens goed Let It Be en Hey Jude mee te galmen. McCartney moedigt ons er zelf toe aan. Als er al wat te zeuren is: strijkers en blazers in de Beatles-liedjes komen dit keer allemaal uit de synthesizers en toch: dat klinkt in Eleanor Rigby of Yesterday niet zo mooi, eerder overbodig. Ook een Got To Get You Into My Life klinkt er door de toeters uit toetsen opeens wat potsierlijker door, opvallend genoeg met de Rock Band-versie van de Beatles vertoond op het LED-scherm achter de band.

De toegiften zijn voor het allang zielsgelukkige publiek een feestje, met louter Beatles-werk; Lady Madonna, Day Tripper, een nog een onverwacht venijnig rockend Helter Skelter en zowaar Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band, uimondend in wat onverbiddelijk The End is, het einde van een hele reeks nummers waarvan veruit de meesten ook eind 2009 nog altijd fier overeind staan. En dat zal voorlopig niet veranderen; een lange avond met Paul McCartney heeft in ieder geval weinig te maken met enkel en alleen nostalgie.

De laatste kans? Als het aan McCartney zelf ligt in ieder geval niet: “See you next time, everybody!”

Foto Paul McCartney: Marc Gommans

Setlist:
Magical Mystery Tour
Drive My Car
Jet
Only Mama Knows
Flaming Pie
Got to Get You Into My Life
Let Me Roll It
Highway
The Long and Winding Road
(I Want To) Come Home
My Love
Blackbird
Here Today
Dance Tonight
And I Love Her
Mrs Vandebilt
Eleanor Rigby
Band on the Run
Ob-La-Di, Ob-La-Da
Sing the Changes
Back in the U.S.S.R.
Something
I’ve Got A Feeling
Paperback Writer
A Day in the Life/Give Peace a Chance
Let It Be
Live and Let Die
Hey Jude

Toegift 1:
Day Tripper
Lady Madonna
Get Back

Toegift 2:
Yesterday
Helter Skelter
Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (reprise)
The End

Lees ook:Paul McCartney op 9 december voor concert naar Gelredome
Lees ook:Drukte in Londen: hoesfoto Beatles’ Abbey Road 40 jaar oud
Lees ook:Anne Soldaat maakt album als… Anne Soldaat
Lees ook:Release nieuw album The Verve in gevaar
Lees ook:The Cure, My Bloody Valentine, Paul McCartney op Coachella 2009

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!