Moss in Paradiso van domweg goed naar groots en glorieus

Nadat uit de Excelsior-stal onder anderen Spinvis, wijlen Johan en Tim Knol (no pun intended met die stal!) de grote zaal van Paradiso goed wisten te vullen of zelfs uitverkopen, was het zaterdag na jaren van hard werken eindelijk de beurt aan Moss. De indiepopband rond Marien Dorleijn dacht dat er na de release van het juichend ontvangen Never Be Scared/Don’t Be A Hero van vorig jaar misschien een Nederlandse clubtour van twee maandjes in zat. Dat liep gelukkig en heel terecht anders: het touren duurt alweer bijna een half jaar en is nog niet ten einde, met vele grote festivals (Lowlands, Into The Great Wide Open) en nog een najaarstour langs de grote zalen op komst. Voorlopig hoogtepunt in de tour: die grote zaal van Paradiso dus.

Een tikkie teleurstellend bij binnenkomst: blijkbaar hebben toch te weinig mensen een kaartje gekocht om ook de balkons van de grote zaal te openen. Moss had natuurlijk ook van de eerste en tweede verdieping bejubeld mogen worden, maar zoveel mensen trekt de band in Amsterdam (nog?) niet. Laten we het er op houden dat Moss de laatste tijd al op veel plekken te zien geweest is, waardoor men van buiten Amsterdam misschien geen behoefte heeft gehad om een auto- of treinreis naar de hoofdstad te maken, zeker niet met het mooie weer.

Maar uiteindelijk, nadat voorprogramma Awkward I met begeleiding van Hospital Bombers weer eens heeft bewezen heel goede, subtiel gespeelde liedjes in huis te hebben, is de vloer tot aan de bar helemaal volgelopen voor Moss. Het vijftal trapt heel sterk af met speelse, korte plaatopener Never Be Scared en de loepzuivere driestemmige harmonieën Angry Young Man, met de heldere stem van Dorleijn die live nooit in het totaalgeluid verzuipt.

Zo zie je maar: veel spelen werpt vruchten af: zo hecht, krachtig en to the point hoorde ik Moss nog niet eerder – ’t was dan ook alweer even geleden. Op die manier komt ook huidige single The Comfort uit de speakers: strak gespeeld en kraakhelder gezongen, bovendien vergezeld van fraaie, nieuwe visuals op de achtermuur van Paradiso. Live gefilmde silhouetten van de bandleden zijn flink bewerkt boven de groep te zien, terwijl op gezette tijden ook op levensgroot formaat de bandnaam verschijnt. Grootse show? Valt ook wel weer mee; de sfeer op het podium blijft losjes, maar hecht, zo met vijf bandleden strak op een rijtje. Tekenend daarvoor is ook dat Engelse gitarist Bob Gibson belooft ons op de hoogte te houden van de bevalling van zijn schoonzus, die op dat moment gaande is. Van harte, Bob!

Na dit begin met de upbeatliedjes van de Never Be Scared… duikt de band de diepte in met de langzamere nummers uit de tweede helft van de plaat; het wat donkere New Arms en het optimistische The Brick Moon, met die klaterende gitaren en die simpele doch mooie zin ‘We’ll have a good life’, waarbij een stelletje in de zaal meteen in innige verstrengeling raakt. Zo is het liedje ook bedoeld, me dunkt. Na ook enkele oudere liedjes van The Long Way Back te hebben gespeeld, is er voor de grote zaal van Paradiso, toch een mijlpaaltje, natuurlijk nog iets bijzonders bedacht. Het is bij het losjes swingende Apparatos dat er acht bevriende drummers het podium oplopen om een stevige portie mee te slaan. We zagen al die trommels al staan en herkennen onder meer Joppe Molenaar (Voicst, Bettie Serveert, de grote gestalte van Björn Ottenheim (zZz) en voormalig Caesar-drumster Marit de Loos (nu in Scram C Baby). Zo voorzien ze ook die Afrikaanse vibe in ontroerende single I Apologise (Dear Simon) van een dikke, extra schwung. Spectaculair gezicht en dito geluid.

Tot dat moment was er sprake van gewoon weer een heel goed Moss-optreden, maar dan in dat bijzondere Paradiso. Maar vanaf dit moment mag je gerust de term episch uit de kast halen. Zeker als duistere Never Be Scared-afsluiter Silent Hill prachtig wordt opgerekt tot tien minuten, met een snellere, harde finale, en I Like The Chemistry in de zaal vele handen letterlijk op elkaar krijgt. Het is nog niet gedaan: Moss blijkt een heel verrassende en knappe cover van The Knife’s Silent Shout achter de hand te hebben gehouden, een electrotrack omgetoverd tot stuwend gitaarliedje, waarbij de drummers in de geweldige finale nog één keertje terugkeren. Bandleden springen van pure vreugde het publiek in, dat intussen allang helemaal gewonnen is.

En zo gaat dit ijkpunt-concert van ijzersteke liveband Moss van domweg heel goed (de band die onverstoorbaar en goed z’n ding doet op het podium: heel goeie liedjes spelen) naar ronduit groots en glorieus. De grotere festivalpodia wachten met ongeduld.

Gezien: Moss, 5/6, Paradiso, Amsterdam.

facebook share facebook share

9 Reacties // Reageer

9 thoughts on “Moss in Paradiso van domweg goed naar groots en glorieus

  1. Mirjam

    Prima recensie Joris van een briljante avond. Moss is misschien wel de beste band van Nederland. In ieder geval de meest onderschatte…

      /   Reply  / 
  2. Kurt

    Goed geschreven Joris. Die opbouw van de setlist ervaarde ik net zo. Van goed tot heel erg goed, tot weggeblazen met de percussie verrassing in Apparatos & I Apologise.

    Net als ik dan Silent Hill het hoogtepunt van de avond wil noemen, knallen ze Silent Shout nog even tegenaan. Wist niet waar ik het zoeken moest van vreugde!

    Enige Long Way Back liedje dat ik hoorde vanavond overigens was: See No Evil.

    Gr,

      /   Reply  / 
  3. Bas

    mooie resentie, ik kan me er helemaal in vinden.
    ik kom trouwens (als arme scholier) wel van buiten amsterdam, vanuit het altijd schone brabant.

    De schoonheid van een zaal als paradiso maakte het wel helemaal compleet trouwens!!

      /   Reply  / 
  4. Francien

    Concert was top!
    Maar wie waren de andere drummers? Deze drie herkende ik ook wel.

      /   Reply  / 
  5. Nick

    Wat heb ik een top avond gehad zeg! Had de cd never be scared al stuk gedraait dus de verwachtingen waren hoog.
    Vond het publiek wat mak maar op het einde was toch iedereen verkocht en ging uit zijn dak. Heb al veel zin in lowlands, en hoop nog een x op Paradiso maar dan vol.

      /   Reply  / 
  6. Amery Kelley

    Wat heb ik een top avond gehad zeg! Had de cd never be scared al stuk gedraait dus de verwachtingen waren hoog.Vond het publiek wat mak maar op het einde was toch iedereen verkocht en ging uit zijn dak. Heb al veel zin in lowlands, en hoop nog een x op Paradiso maar dan vol.
    +1

      /   Reply  / 
  7. Mirjam

    Ik verheug me vooral op een bijvoorbaat vast briljant optreden op ITGWO :)

      /   Reply  / 
  8. Rob(V)

    Gezien alle reacties hier kan de band zich in ieder geval verheugen in een grote groep enthousiaste volgelingen. Mooie plaat in ieder geval en ik zal de band zeker op Lowlands gaan zien (en wellicht verder ook in het najaar)

      /   Reply  / 
  9. joris

    De drummers: Joppe (Voicst) | Frank (yesterdays Men) | Frank (Kyteman / Most Unpleasant Men) | Otto (Swelter) | Marit (Ceasar) | Bjorn (ZzZ) | Wubbo (Novak) | Chris (LPG)

      /   Reply  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>