Concert: Eels rockt goed, maar ontroert veel beter

De Eels-fans moesten na pièce de résistance Blinking Lights And Other Revelations uit 2005 aardig wat geduld opbrengen om hun held Mark E. Everett weer live te kunnen zien. Sinds juni vorig jaar tot deze maand bracht onze bebaarde vriend met de rauwe stem weliswaar aan de lopende band albums uit, maar sinds de semi-akoestische tour met strijkers werd er misschien nog wel meer uitgekeken naar nieuwe concerten. Die krijgt Nederland nu, vier in totaal, waarvan twee uitverkochte shows in Paradiso. Een mooie plek om te zien hoe het nu echt met E. gaat, na zijn sombere scheidingsplaat End Times van begin dit jaar en het gloednieuwe Tomorrow Morning, waarop Eels niet eerder zo opgetogen klonk.

Live pakt E. het met vier begeleiders weer heel anders gaan dan je op basis van die platen zou verwachten: Eels komt deze nazomer in een goede bui naar je toe om vooral onstuimig te rocken!

Een uurtje langer wachten op Eels live kan er ook nog wel bij: eerst is het aan de blonde, Engelse zangeres Alice Gold om de zaal op te warmen. Ze doet dit heel behoorlijk met een imponerende, rauwe stem die de zaal direct goeddeels stil krijgt, terwijl ze haar hele emotionele hebben en houwen stort in de op elektrische gitaar gespeelde songs. Wat je noemt een ruwe diamant: hoe zou ze klinken met een volbloed rockband achter zich?

Ofwel: een robuust spelende en technisch uiterst vaardige band waarmee E. zich voor deze tournee heeft omringd? Het duurt enkele liedjes voor die groep in z’n geheel te zien is, want de opening is nog heel intiem, warm en erg mooi, met het nieuwe What I Have To Offer door E. slechts uitgevoerd op gitaar. Een lachsalvo gaat door de zaal als de spotlights op hem vallen: zijn ware gezicht zal door de enorme Taliban-baard, zonnebril – die nooit af zal gaan – en paarsige bandana het hele concert niet te zien zal zijn. Een begeleider komt erbij op slidegitaar voor rillingen veroorzakende nummers Daisies Of The Galaxy en End Times, doorleefd gezongen met die karakteristieke, raspende stem.

De toon is hiermee echter niet gezet, want zo intiem, met zelfs een vleugje magie in de warme Paradiso-lucht, blijft het zeker niet. Dat was al duidelijk te zien aan de podiumopstelling en meerdere versterkers. Want E. en zijn uit jaren zeventig-rockbands weggelopen, uitermate cool ogende begeleiders – zonnebrillen en een ZZ Top-baard galore! – hebben deze tour duidelijk ondernomen om minstens de helft van de tijd strak en ferm te rocken. Wat dat betreft zetten stompende (blues)rockers Prize Fighter, Gone Man of Tremendous Dynamite pas echt de toon. De immens cool ogende band met E. altijd aan het roer speelt alles strak, hecht en stevig, met als hoogtepunt in het hardere segment de combi Fresh Blood (met bloedrood licht en wolvengehuil) en een pisnijdige versie van Souljacker’s Dog Faced Boy. Zo vuig en fel hoor je Eels zelden, zeker niet op de albums.

Vermakelijk en onderhoudend, zo’n volbloed rockshow, maar toch: hoe harder Eels het in deze rocksetting op een blazen set, hoe meer het soms mede dankzij de looks op een classuc rock-act begint te lijken. Niet perse op een parodie daarop, en dat kan toch niet de bedoeling zijn. De meeste fans zullen het er dan ook over eens zijn dat Mark E. Everett pas de gevoelige snaren raakt in zijn kleinere, somberder liedjes waarin hij zijn ziel blootlegt. Daarin is hij domweg véél beter. Na die mooie eerste tien minuten volgen er gelukkig gedurende de set nog meer van die momenten, zoals In My Dreams, het troostende In My Younger Days, jaloers liefdesliedje The Look You Give That Guy of nieuwe instant Eels-classic Spectacular Girl als enkele hoogtepunten.

Dat zijn liedjes die op de lange duur meer indruk maken dan Souljacker-stampers Jungle Telegraph, Souljacker pt. 1 of nota twee covers van tot op de draad versleten zomerse arbeidsvitaminen: de versies van Lovin’ Spoonful’ks Summer In The City en Summertime zijn best vermakelijk, maar hebben niets nieuws te bieden. Luchtige momenten zijn het wel, vooral aan het einde van de set, met nog een punky I Like Birds, de opzwepende jubelgospel van Looking Up en Mr. E. Beautiful Blues vermengd met Twist and Shout van The Beatles, waarbij E. op gegeven moment zelfs ijsjes in het publiek smijt. Dan is er ook plek voor grappen en grollen bij het voorstellen van de band. “On my right: Mr. Kool G. Murder, winner of the ‘Bass Magazine Bass player of the Year-Award!” Daar moet je niet doorheen praten als fan. “Hey, I’m doing the talking here”, vermaant E. Iemand. “I’ve got a microphone. I win.”

Helaas voor het publiek, dat na vijf kwartier hard applaudisserend snakt naar meer, zijn de drie ‘toegiften’ met slechts vier liedjes zeldzaam obligaat, uitsluitend bestaande uit nummers van nieuwe plaat Tomorrow Morning. Zeker: That’s Not Her Way en Oh So Lovely zijn weer mooie liedjes, maar My Baby Loves Me is een niemendalletje. Dat we het in de encores hiermee moeten doen, met het oog op het onderhand fikse Eels-oeuvre, valt kortom wat tegen. In die plaats hadden voor een goede laatste snik in de finale nog heel mooi Railroad Man, Things The Grandchildren Should Know, It’s a Motherfucker of A Line In The Dirt gepast, om de pracht van het begin nog even te evenaren. Of vul zelf uw eigen gevoeliger favorieten in.

Maar dat mocht niet zo zijn, na afloop van dit bij vlagen beslist mooie, meestal vermakelijke, maar toch wat wisselvallige Eels-concert. Volgende keer weer intiem met sigaar in de mondhoek en bolhoed op het hoofd?

Eels staat dinsdagavond 31 augustus nog een keer in een uitverkocht Paradiso. Op 6 september is de Oosterpoort in Groningen aan de beurt.

Lees ook:Nieuw album van Eels uit in juni: Hombre Lobo
Lees ook:Eels komt in januari alweer met volgende plaat
Lees ook:Eels verzamelt ‘greatest hits’ en zeldzame liedjes
Lees ook:In Première: Eels – Spectacular Girl
Lees ook:Alweer een nieuwe Eels-plaat, concerten in A’dam en Groningen

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!