Concert: Verwoestend No Age slacht Trouw-kelder

No Age Trouw Jasper 1Het moet vrijdagavond voor de Californische noisepopbands Abe Vigoda en No Age een prettige locatie zijn geweest; optreden in de duistere kelder van een voormalig krantengebouw, podium De Verdieping in de Amsterdamse Trouw om precies te zijn. Zeker in dat deel van het industriële pand aan de Wibautstraat hangt een lekker los underground-sfeertje zoals ook in thuisbasis The Smell in Los Angeles te ruiken moet zijn, met de kale muren, pilaren en de vloer nog vol inktvlekken, omdat er in vroeger tijden de drukpersen van dagblad Trouw stonden.

Eén nadeel vooraf van zo’n kleinere, tot zaal verbouwde kelder: vanwege een laag, onregelmatig plafond is het podium amper 20 centimeter hoog. Zo zie je slechts enkele meters van het podium ook als je bijna twee meter lang bent alleen de ritmisch op en neer bewegende hoofden van wat Abe Vigoda-leden, die in een half uur tijd vooral werk van hun nieuwe, tweede plaat Crush spelen.

Daarop is de zenuwachtige, alle kanten op stuiterende noiserock ingeruild voor dansbare, behoorlijk catchy pop met een ferme vierkwartsmaat. Daar zitten enkele verrassend goede liedjes bij, terwijl de zanger meer dan ooit als een jonge Bowie klinkt. Vanaf halverwege is er ook weer plek voor die complexere ritmes en steviger gitaargeraas. Kort, maar goed optreden, waardoor je Abe Vigoda nog eens met een eigen set zou willen zien, op een hoger podium het liefst.

Ook van gitarist Randy Randall, zingende drummer Dean Spunt en een extra, anonieme begeleider op synths en gitaar, is – als je niet vooraan staat - geen moer te zien, maar te hóren des te meer. Net als de stadsgenoten van HEALTH houdt No Age gelukkig niet van geluidsbegrenzing, zoveel is meteen duidelijk als een schelle soundscape op torenhoog volume de Trouw-kelder in schalt.

Op nieuw album Everything In Between laat No Age juist meer dan ooit een relatief zachtaardiger, melodieuzer kant horen, maar hier is live (gelukkig!) niks van te merken. Opener van die nieuwe plaat Life Prowler opent een intense set van een uur: van de kwetsbaardere melodie is op dit torenhoge volume amper iets te horen: de bikkelharde bak fel gespeelde lawaai met een hoofdrol voor Randall’s ronkende gitaar overrompelt compleet.

Daarna gaat No Age pas echt compleet loos, met vooral werk van de nieuwe plaat, vorig album Nouns en de tussendoor verschenen Losing Feeling EP. Bij tweede nummer Teen Creeps is meteen duidelijk waarom het genre ‘noisepunk’ onder de concertaankondiging stond. De moshpit is vooraan tot het einde van het optreden niet meer te houden: ook stagediven van zo’n laag podium en crowdsurfen in een kelder op deze zalige sonische terreur gaat prima, los van één crowdsurfer die in de lucht niet zachtjes tegen een van de pilaren klapt. Dat zijn de fans die van de band alle ruimte moeten krijgen: fotografen worden na een nummer of vier verzocht vriendelijk doch dringend zich naar achteren te begeven.

No Age Trouw Jasper 2
Hoewel No Age toch echt ook zat sterke melodieën en hooks in huis heeft, hoor je daar bij dit verwoestende optreden bar weinig van. Ook de standaard onvaste zang van Spunt is nauwelijks te horen, maar dat geeft niks met zoveel rauwe energie en hier en daar extra oorverdovende gitaarstoten. Hoogtepunten: het nieuwe, opgefokte Fever Dreaming en Valley Hump Crash, plus een grommende versie van Sleeper Hold. Het dromeriger gehalte van de muziek op de platen van No Age komt er live misschien niet zo goed uit, maar toch; zelfs met hulp van een derde man is de staalharde muur van geluid ronduit indrukwekkend.

Een toegiftje kan er na 50 minuten nog net bij, al redelijk gedesoriënteerd dankzij dat heerlijk hoge volume in een goed donkere ruimte en de psychedelische projecties achter de band, met onder meer Nouns-knaller Brain Burner en oude, snelle punktrack Boy Void als ziedende afsluiters. Die inktvlekken die je soms in het vage licht op de pilaren ziet, hadden ook bloedsporen uit de oren kunnen zijn. Of door het moshen. No Age in Trouw: spectaculair hard en goéd.

Foto’s Dean Spunt en fans: Jasper van Vugt

Komende woensdag 20 oktober zijn beide bands te zien in de Groningse Vera.

No Age elders, in Texas: Sleeper Hold


Lees ook:Beluister She & Him Volume 2 alvast online
Lees ook:Prijsvraag: win kaarten voor No Age + Abe Vigoda in Trouw
Lees ook:Review: No Age – Everything In Between
Lees ook:Weggever: tickets voor Toro Y Moi, Palmbomen @ Trouw
Lees ook:Video: She & Him bij Letterman: In The Sun

Heb jij Alternative.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!


  • Geplaatst door Chris op 16 oktober 2010 om 15:21

    Abe Vigoda vond ik niet zo leuk, No Age was heerlijk geweld. Goede setlist en zelfs 3 gebroken snaren (of 4?) deden er niks aan af. Enige minpuntje was de inderdaad onvaste zang, die ik overigens maar al te goed kon horen (maar niet verstaan). De simpele drum set up contrasteerde mooi met de 3 Sunn stacks en enorme hoeveelheid pedalen.

    Goede aktie ook richting de fotografen, erger me regelmatig aan het “wij kunnen alles maken voor een goede foto”-gedrag.

  • Geplaatst door Francien op 17 oktober 2010 om 11:27

    Met de titel sla je de spijker op zijn kop. Ik vond Abe Vigoda ook erg goed en bij No Age stond ik eigenlijk vooral met verbazing te kijken wat er vooraan gebeurde. Mensen vielen over het podium heen en niet vaak zoveel mensen uit hun dak zien gaan.
    Persoonlijk had ik enige geluidsbegrenzing wel op prijs kunnen stellen: ik heb goeie oordopjes met het zwaarste filter en toch trok ik het bijna niet. Om mij heen zag ik meerdere mensen hun oren dichthouden en iemand met geïmproviseerde oordopjes (papier).

    En die fotografen-actie: super! Al was het eigenlijk ook in hun eigenbelang, want ik weet niet of hun camera’s dit overleefd hadden ;-)

  • Geplaatst door Ruben op 17 oktober 2010 om 22:20

    Met musician earplugs voorzien van -15 db filter was het goed te doen. Lullig voor de mensen zonder gehoorbescherming, het gehoor is zo’n fijn orgaan. Op zich valt de enorme hoeveelheid aan pedalen wel mee. Hij gebruikt ook meerdere aby switchers en een mixertje. Vergelijkend met een tuner en een distortion pedaal zijn het natuurlijk wel veel pedalen :)

    • Rob(V):
      18 oktober 2010 om 12:45

      Toch vraag ik me al lezende steeds meer af wat de meerwaarde is van een volumeknop op 11 wanneer men de vingers in de oren moet stoppen of (al dan niet) professionele oordoppen moet dragen om nog iets te kunnen beluisteren. En kom a.u.b. niet aan met de drogreden dat meer geluid meer energie is, want dan kan je ook in een staaloven gaan staan: herrie en energie zat.
      Ondertussen zijn mijn oren al versleten (50+ weet u nog) en kan ik wel een stootje hebben, maar wanneer men schrijft dat “van de kwetsbaardere melodie (…) op dit torenhoge volume amper iets te horen (is)” of “(o)ok de standaard onvaste zang van Spunt (…) nauwelijks te horen (is)” dan vraag ik mij terdege af waarom men niet gewoon de versterkers een streepje lager zet.
      En echt, ik houd heus van herrie op zijn tijd, het kan mij zelfs niet extreem genoeg zijn, maar enige nuances hoor ik toch graag. Dus niet alleen met beide vingers diep in de oren om het bloeden te voorkomen, waarbij dan alleen de basgeluiden nog te onderscheiden zijn.
      Maar goed, met al die herrie zal ik wel de eenzame roepende zijn in de woestijn van kabaal ;)

      • Badder:
        18 oktober 2010 om 20:00

        Nee dat ben je niet! Ik persoonlijk snap het ook niet. Ook ik houd van herrie, maar dat hoeft niet tot gevolg te hebben dat het letterlijk pijn doet aan de oren, en/of niet meer te verstaan is. Ik ken genoeg voorbeelden van echt harde concerten waar het geluid wel goed was. En natuurlijk moet je dat ook niet heel vaak doen want echt goed voor je oren is het niet, maar altijd nog wel beter te pruimen.

  • Geplaatst door Rob(V) op 23 oktober 2010 om 13:47

    Zo hé! Heb hier nu het plaatje van Abe Vigoda op repeat en de beginjaren ’80 flitsen hier even voorbij: de vroege Human League, Eyeless in Gaza, Ballet M.ecanique en nog een heleboel andere leuke bandjes van toen hoor ik terug in een mengelmoes. Zoals er nu via internet veel moois en nieuws wordt aangeboden, werden toen door nieuwe bands van alles en nog wat op cassette (al dan niet gratis) rondgedeeld. Dit bandje had zo’n cassettebandje kunnen zijn (forgive the pun). Goed hoor! Ik hoop dat ze nog ‘ns langskomen in een van onze zaaltjes alhier.

Geef een reactie