Rival Sons in Amsterdam, pt. 2

.

Jeroen Bakker was bij het optreden van Rival Sons in de Amsterdamse Melkweg, afgelopen maandag. Voor Alternative maakte hij een verslag van hun show, en scoorde er nog een interview bij ook. Gister alvast een beginnetje, vandaag de rest van het live-verslag. Morgen volgt het hele interview.

.

.
Rival Sons EP by EaracheRecords
.

RIVAL SONS . 
Melkweg Oude Zaal, Amsterdam
.
14 November 2011
.
Tekst: Jeroen Bakker .  zie hier voor deel 1 

 

 

 

Het is iets na negen uur wanneer AC/DC’s For Those About To Rock luid door de Melkweg klinkt. Een blik in de Oude Zaal laat nog veel ongevulde ruimte zien maar de band lijkt aangenaam verrast wanneer het podium wordt bestormd met het stevige Torture. Voor diegenen die het ruwe werk niet schuwen is deze opener alles behalve een Kwelling.

De ‘Zonen’ hebben al een aanzienlijk aantal draai-uren op de teller staan en klinken als een hecht collectief dat maar één doel voor ogen heeft, namenlijk met 300% muzikale bezieling ‘de oren wassen’ van deze Amsterdamse ‘Motherfuckers’.

Hoewel de vier best eens afkomstig zouden kunnen zijn uit een gevaarlijke, viezige achterbuurt van LA, laat de nadere kennismaking een geheel ander beeld zien. Het blijken vier zeer sympathieke, enigszins bescheiden, gasten die genieten van de ontvangst in diverse Europese steden en aan wie de vertrutting van een stad als Amsterdam is voorbijgegaan:

“We Love Your City, God Bless You”. Ze bekennen zelfs een lange en ruige nacht te hebben gehad in het centrum waarbij bovendien het een en ander is gerookt.

“Deze gaat over het verliefd worden op een stripper”, aldus zanger Jay Buchanan wanneer de bombastische bluesrock van Sleepwalker wordt ingezet. Sluit met dat lekkere psychedelische gitaarwerk mooi aan op de spannende avonturen van de vorige avond. Hetzelfde geldt voor Get What’s Coming waarin een bezeten Buchanan zich laat gaan als een kruising tussen Jim Morrison en Robert Plant die hier qua stemgeluid wel heel veel wegheeft van een jonge Paul Rodgers.

Behalve eigen werk van het debuutalbum Before The Fire uit 2009 zoals Tell Me Something of de Mötley Crüe-achtige heimwee-ballad On My Way, wordt veel aandacht besteed aan de belangrijke opvolger, het recente Pressure & Time waarop de sterke ontwikkeling van de band in zijn driejarig bestaan valt waar te nemen. Ook hier is de invloed van de eerdergenoemde namen duidelijk waarneembaar. Zo is er in All Over The Road een duidelijke verwijzing naar Led Zeppelin als Buchanan uitlegt ‘How The West Was Won’.

Met de soulvolle benadering van drummer Michael Miley en bassist Robin Everhart heeft de band een solide ritmetandem in huis die de gitaar-escapades van Scott Holiday in goede banen moet leiden. Scott gaat dikwijls los met elektrische slide-gitaar-solo’s in ‘freaky spaceblues’ maar doet dat, in tegenstelling tot veel andere getalenteerde virtuozen, op de juiste gedoseerde wijze. In de finale met een lang uitgesponnen Oh Well (van de oude Fleetwood Mac) komen alle sterke facetten van deze gave rockband nog eens uitgebreid naar voren en kan voorzichtig geconcludeerd worden dat ook dit optreden in de toekomst nog wel eens succesvol vervolg zou kunnen krijgen op een groter Nederlands podium.

 

Tekst: Jeroen Bakker

.

Morgen volgt het hele interview met de Rival Sons.

.

Hou onze Facebook in de gaten voor meer…

.

En geniet nu nog effe van deze vette video!

.

.

 

.

facebook share facebook share

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>