LCD Soundsystem is voorgoed voorbij

Een nieuwe week, een nieuwe Round-Up. Nieuwe nummers, opmerkelijke video-clips en de lekkerste bands van dit moment. En James Murphy. Dit is zijn week.

.

Lees verder

Er stonden al de hele dag mensen in Manchester City t-shirts voor de Paradiso. Ze hadden extra beveiliging in gehuurd. En het podium was gepantserd met een buitenring van dranghekken en zes beveiligers. Liam Gallagher was in de stad. Eindelijk zou Beady Eye de Paradiso platspelen. Het concert was destijds in een half uur uitverkocht. Nu was het zo ver.

Lees verder

Australische pophelden zijn het, de jongens van Cut Copy. Na jaren in het indie-circuit lijken ze nu meer op een volwassen festivalband, met z’n vijven in gestreken overhemden, strak-gekapte haren en frisse hoofden. En oja, de Oude Zaal was al ruim een maand uitverkocht.

Lees verder

Surfer Blood speelde gisteravond in de Oude Zaal                                                  

van de Melkweg, en Blues Brother Castro stond in

het voorprogramma. Het was een interessante avond.

Lees verder

Al een jaar wilde ik haar graag een keer live zien. De hoop van de popmuziek in bange dagen, volgens velen de nieuwe Michael Jackson. Maandag 21 februari speelde ze eindelijk in de Melkweg. Ik was erbij.

Lees verder

Het eerste volledige album ‘The Big Roar’ van The Joy Formidable komt uit op 21 februari 2011. Dit hevig shoegazend rocktrio uit Noord-Wales kwam vorig jaar aardig in de belangstelling dankzij het sterke mini-debuut ‘A Balloon Called Moaning’, dat de band bovendien gratis weggaf. Vorig jaar maakten ze indruk op London Calling. In 2011 staat The Joy Formidable op Eurosonic en ze maken begin maart een mini-tour door Nederland langs Rotterdam, Amsterdam en Tilburg. Naast een gewone uitgave van ‘The Big Roar’ wordt er ook een Limited Edition Boxset uitgebracht. De eerste 300 uitgaven van de boxset bevatten een stukje gitaar, in het filmpje hieronder kun je zien hoe zangeres Ritzy hiermee aan de slag gaat. Lees verder

Op de tweede dag van het Utrechtse festival `Le Guess Who?´ staan Born Ruffians en Broken Social Scene op het programma in Tivoli Oudegracht. Het was voor mij de eerste keer dat ik beide bands zag en ik was heel blij verrast.

Born Ruffians is een Canadese band bestaande uit Luke LaLonde (gitaar/zang), Mitch Derosier (bas), Andy Lloyd (toetsen/gitaar) en Steven Hamelin (drums). In 2004 werd de band gevormd en in 2006 brachten ze hun eerste EP uit. Inmiddels hebben ze twee albums uitgebracht en in voorprogramma´s gespeeld voor onder andere Caribou, Hot Chip en Franz Ferdinand. De band is nu bezig met een Europese tour en aan het einde van dit jaar vertrekken ze naar Australië.

De band begint met een rustig dromerig intro, maar kan het geroezemoes in de zaal nog niet verstommen. Alleen bij de wat hardere nummers krijgen ze alle aandacht van het festivalpubliek, maar tijdens de rustige nummers begint het geklets weer. Jammer, want ook deze nummers zijn de moeite waard. Door de drumritmes, het gitaarspel en de zang doet de band mij aan Vampire Weekend denken. De drumritmes wisselen wel wat sneller af waardoor het minder dansbaar is. Een ander verschil is dat Born Ruffians meer plezier lijkt te hebben op het podium, de bassist gaat helemaal op in zijn opzwepende baslijntjes. De bandleden zingen ook veel samen, van ritmische kreetjes tot hele refreinen. De drummer mocht ook een refreintje meezingen met zijn grungy geraspte-stembanden-stem, erg fijn. Born Ruffians wil ik zeker nog een keer zien.

Broken Social Scene komt ook uit Canada en is in 1999 gevormd door muzikanten uit verschillende bands in en om Toronto. In totaal zijn er 19 bandleden waarvan er vanavond acht op het podium staan. Lees verder

Na Oor-Interpol-gate zal ik maar eerlijk zijn. Ik was te laat. Toen een vriendin met mij afsprak om er om half acht te zijn vond ik dat een prima tijd. Voorprogramma kijken, sigaretje roken en daarna genieten van Imogen Heap. Maar toen ik mijn gewoonlijke vijf minuten te laat naar binnen stapte begon Imogen al terwijl ik met mijn jas bij de garderobe stond. Geen voorprogramma, geen sigaretje en erger nog, ik mocht alleen de eerste drie nummers fotograferen zonder flits. Sowieso een achterhaald concept nu iedereen het hele concert aan het filmen en fotograferen is voor Youtube en Twitter.

Voor het concert kende ik Imogen Heap nog niet zo goed en had alleen een paar filmpjes gezien waarin zij met een loopstation en electronica alleen haar liedjes bracht. Het verraste mij dus enigszins toen ik een gitarist op het podium zag staan en er bij het tweede nummer ook violisten ten tonele verschenen.

Imogen had mij meteen te pakken met haar prachtige stem mooie muziek en frisse vrolijke uitstraling. Ze loopt en fladdert over het podium alsof ze er woont en het publiek haar beste vrienden zijn met wie ze even bijkletst. Kletsen doet ze veel, maar het verveeld geen moment. Bijna elk nummer wordt geïntroduceerd met een verhaaltje over het moment dat ze werd geïnspireerd voor het schrijven van het lied. Misschien heeft ze haar uitstraling ook te danken aan het feit dat ze (terecht) erg tevreden is met zichzelf. Imogen vanaf het podium: “If I was standing there looking at me, I´d wish I was me too.” Lees verder

Zelf kom ik er knap laat achter, maar het is de Deense zangeres Agnes Obel die met haar subtiele, betoverend mooie debuutalbum Philharmonics de kouder wordende dagen toch aangenaam warm weet te houden. Een soort Deense versie van Leslie Feist is een associatie die te binnen schiet, ware het niet dat Obel’s piano-arrangementen uitzonderlijk verfijnd zijn en haar stem wat zoeter. Nu haar debuut zeer positief is ontvangen en het grotere publiek haar begint te ontdekken, is voor Obel de tijd rijp om volgend jaar op maandag 31 januari terug te keren naar Paradiso in Amsterdam, maar dan wel in de grote zaal, waar voor de gelegenheid stoelen zullen worden neergezet. Lees verder

Lang verwacht en eindelijk gekregen na drie topalbums in tien jaar tijd: een tournee van Gorillaz. Niet als tekenfilmfiguren in hologramvorm, zoals in 2005 sporadisch op enkele (Engelse) podia te zien was, maar vooral als immens live-project waarbij de rijkelijk aangeklede muziek voorop staat, onder de bezielende leiding van mede-bedenker Damon Albarn die het project in 1999 tussen de laatste twee Blur-platen door startte. Na de eerste spaarzame festivaloptredens van afgelopen zomer (oa. Glastonbury en Roakilde) is er dan de herfsttournee die de immense Gorillaz-band voor het eerst naar Nederland brengt voor een maanden van tevoren uitverkochte show in de Heineken Music Hall vol pop, hiphop, raps, soul en vleugen reggae en gospel, mét de bekende overdonderende, uitbundige visuals uit het brein van tekenaar Jamie Hewlett. Lees verder